บทที่ 127 การแตกอย่างรุนแรงของแม่น้ำ

เสียง “แคร่กๆ” ของน้ำแข็งบนผิวน้ำในแม่น้ำหนาแน่นขึ้น ทันใดนั้น ราวกับมีเสียงฟ้าร้องอู้อี้ระเบิดอยู่ข้างหู

เดิมทีความกล้าของเซิ่งเซี่ยก็ไม่น้อย แต่สภาพการณ์ที่เหมือนฟ้าถล่มดินทลายนี้ ก็ทำเอาเธอกรีดร้องออกมาอย่างเสียขวัญ เหมือนแมวน้อยซุกเข้าไปในอ้อมแขนของโจวตงเป่ย

ก็เห็นผิวน้ำแข็งกลางแม่น้ำนูนขึ้นมาอย่างแรงทันที จากนั้นก็แตกกระจายเป็นก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่เล็กนับไม่ถ้วน

ก้อนน้ำแข็งบางก้อนถึงกับกระเด็นขึ้นมาบนสะพาน ผู้คนที่มุงดูต่างก็ร้องอุทานไม่หยุด โจวตงเป่ยเอียงตัว หันหลังให้ผิวน้ำในแม่น้ำ โอบกอดเซิ่งเซี่ยไว้แน่น

มีก้อนน้ำแข็งกระแทกเข้าที่หลังของเขา ก็เจ็บอยู่เหมือนกัน