บทที่ 128 พวกเราอยากจะเป็นยอดฝีมือแห่งยุทธภพ

สองขาแน่นอนว่าเทียบกับสองล้อไม่ได้ ไล่ตามไปประมาณสามสี่ร้อยกว่าเมตร โจวตงเป่ยก็สกัดเซิ่งชุนที่หอบแฮ่กๆ ไว้ได้บนทางเท้า

“พี่-พี่รองครับ พี่-พี่ไล่ตามผมทำไมครับ?”

“ทำไม?” โจวตงเป่ยทำหน้าบึ้ง “เวลาเรียนไม่เรียนหนังสือ แกนี่จะไปทำอะไร?”

ไอ้หนุ่มอีกสี่คนเห็นเซิ่งชุนโดนสกัดไว้ได้ ก็พากันหยุดฝีเท้า เดินมาทางนี้

เซิ่งชุนหันกลับไปมองแวบหนึ่ง เห็นพี่สาวใกล้จะมาถึงแล้ว ก็รีบพูด: “พี่รองครับ พี่-พี่อย่ามายุ่งกับผมเลย รอมีเวลาค่อยว่ากัน...”