บทที่ 144 โอ้! ชีวิตนี้อยู่ไม่ได้แล้ว

พอได้ยินคำถามของเฒ่าเพียว โจวตงเป่ยก็หัวเราะออกมา แล้วยื่นมือออกไปจะจับมือของเซิ่งเซี่ย แต่เธอก็ขยับตัวออกไป ทำให้เขาทำไม่สำเร็จ

ยัยหนูนี่นะ! ยังคงขี้อายต่อหน้าคนอื่นอยู่ดี!

เขาเกาหัว แล้วก็เริ่มตอบคำถามของเฒ่าเพียว “น้องชาย! ไม่ว่าจะเป็นที่ทำงาน, ตำบล หรือแม้แต่เมืองหนึ่ง ๆ ก็จะมีคนสองกลุ่มเสมอ จำไว้ว่านายต้องเลือกเอาใจแค่คนกลุ่มเดียวเท่านั้น!”

“ถ้าหากว่านายพยายามเอาใจทั้งสองฝ่าย สุดท้ายแล้วนายจะไม่ได้ดีทั้งสองฝ่าย! เข้าใจไหม?”

เฒ่าเพียวก็เริ่มครุ่นคิด