ตอนที่ 145
บทที่ 145 มีต้นกล้าก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่โต
minibunny · 6,825 ตัวอักษร
เอ่อ...
เสียงตะโกนนี้ทำให้เมียของนิวซู่กังหยุดร้องไห้ทันที
เซิ่งเจี้ยนเซ่อตะโกนจากอีกฝั่งของรั้วบ้าน “ไม่ดูเวลาเลยหรือไง! นี่กี่โมงแล้ว? มาร้องห่มร้องไห้ที่บ้านคนอื่น! พวกแกต้องการอะไรกันแน่? ไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยเหรอ?”
ไม่มีใครกล้าพูดอะไร พี่สะใภ้หลี่และคนอื่น ๆ ก็เริ่มซุบซิบกัน
“ทุกคนกลับบ้านไปได้แล้ว!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น