บทที่ 146 ผมเชื่อ! ผมเชื่อจริง ๆ!

เท้าของโจวตงเป่ยเตะเข้าอย่างกะทันหัน ทั้งสามคนก็งงเป็นไก่ตาแตก ไม่มีใครคิดเลยว่าไอ้คนบ้าคนนี้จะกล้าทำร้ายคนอื่นที่หน้าสถานีตำรวจ

ตึง ๆ ๆ—

รถจักรยานยนต์พ่วงข้างจอดอยู่ไม่ไกล มีวัยรุ่นสองคนถูกดึงลงมาจากรถโดยที่ยังสวมกุญแจมืออยู่เหมือนกับตั๊กแตนที่ถูกร้อยไว้ด้วยกัน หนึ่งในนั้นมีเลือดเต็มใบหน้า

เป็นตำรวจหนุ่มสองคนจากเมื่อวานนี้ คนหนึ่งดึงวัยรุ่นทั้งสองคนไว้ ส่วนอีกคนก็ยกมือขึ้น “น้องชายโจว! มาแล้วเหรอ!”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของโจวตงเป่ย “ครับ! พี่ฟาง! พี่หลู่! เพิ่งกลับมาเหรอครับ!”