บทที่ 148 ดูสิ มันร้องไห้แล้ว

ตาโตกระโดดสูงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วก็มองหาไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เจอ

“หาอะไร?” หลิวเอ้อร์โก่วก็รีบร้อนเช่นกัน ถ้ามันวิ่งหนีไปได้ เขาก็คงจะพูดมาตั้งนานแล้ว!

“กลับไปที่บ้านหรือเปล่า?”

ตาโตรู้สึกว่ามีเหตุผล เขาก็วิ่งเข้าไปในบ้านทันที แล้วก็เห็นหมาแก่ตัวเหลืองนอนอยู่ในบ้านแล้ว มันมองมาที่เขาอย่างน่าสงสาร

หลิวเอ้อร์โก่วก็เดินเข้าไปในบ้านด้วย พอเห็นหมาแล้วก็ถอนหายใจ “ดี! ไม่หายก็ดีแล้ว! พวกเรามาเริ่มกันเถอะ!”