บทที่ 149 ข้อห้ามใหญ่ตอนชวนคนเต้นรำ

ถนนหน้าภัตตาคารเนื้อหมาแห่งนี้ปกติก็ไม่ค่อยมีคนอยู่แล้ว ตอนนี้คนที่เดินผ่านไปมาก็ยิ่งอยู่ห่างออกไป

ตาโตกลัวจนเหล้าหายเมาไปหมด เขาอยากจะสลบไปในตอนนี้จริง ๆ เขาแม่งต้องโคตรซวยถึงแปดชาติแน่ ๆ ทำไมคืนวันตรุษจีนนั้นต้องไปผ่านหน้าโรงพยาบาลในเมืองด้วย?

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาก็ต้องทนทุกข์ทรมานจากเถิงซื่อ แล้วสุดท้ายหมาแก่ตัวเหลืองของเขาก็ต้องมาซวยไปด้วย เดิมทีคิดว่าความทุกข์ทรมานนี้มันผ่านไปแล้ว แต่ตอนนี้มันก็... เฮ้อ!

อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา!

ซุนต้าหม่าป้างรู้ดีว่าเถิงซื่อนั้นแข็งแกร่ง แต่ไม่คิดว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้! ปืนลูกซองจ่อหัวแล้วยังกล้าท้าทายอีก!