บทที่ 150 ผมไม่เล่นแล้วได้ไหม?

ทั้งสองคนวิ่งไล่กันจากห้องเต้นรำวังวัฒนธรรม ผ่านพื้นที่ของครอบครัวพนักงานโรงงานเครื่องกล แล้วก็มาถึงที่สำนักงานใหญ่ของหน่วยงานรัฐบาล มีคนอีกกว่าสามสิบคนขี่จักรยานตามมาดูด้วยความสนุกสนาน รวมถึงต้าหู่และเพื่อนของเขาด้วย

แสงไฟถนนสีส้มอ่อน ๆ ส่องลงมา ทำให้เงาของคนสองคนดูยาวขึ้นไปอีก ผู้ชมที่อยู่ข้างหลังก็โห่ร้อง

ใบหน้าของซุนต้าหม่าป้างเต็มไปด้วยเลือด ตอนแรกเลือดก็ไหลเข้าไปในตาทำให้มองไม่เห็นทาง เขาต้องเช็ดตลอดเวลา ทำให้เขาโดนพลั่วฟาดเข้าที่หลังหลายครั้ง

แต่พอวิ่งไปได้สักพักเลือดก็แห้งแล้ว

ข้างหน้าคือโรงเรียนมัธยมหมายเลขสองแล้ว ทั้งสองคนก็เหนื่อยแล้วก็เริ่มวิ่งไปทางเป่ยซานอย่างเซไปเซมา