บทที่ 152 พี่ซุนเป็นคนมีน้ำใจ

ซุนต้าหม่าป้างเต็มไปด้วยความโกรธแค้น พอได้ยินว่ามีคนพูดถึงตัวเอง เขาก็ระบายความโกรธทั้งหมดออกมา แล้วก็ยังคงด่าต่อ “แกเป็นใครวะ? ไม่ต้องมายุ่ง!”

เสียงฝีเท้าดังขึ้น แล้วคนสามคนก็เดินเข้ามา

คนที่อยู่ข้างหน้าสุดเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่และแข็งแรง สวมเครื่องแบบตำรวจที่ดูดี และมีคิ้วหนาที่ตั้งขึ้นบนใบหน้าของเขา ทำให้คนอื่นจดจำได้ไม่ลืม

ซุนต้าหม่าป้างกับจูต้าฉางก็ตกตะลึง พวกเขาไม่คิดว่าจะด่าตำรวจ

“โอ้! ขอโทษครับ!” ซุนต้าหม่าป้างรีบเงยคอขึ้นแล้วขอโทษอย่างรวดเร็ว “คุณตำรวจเสิ่นนี่เอง! ขอโทษจริง ๆ ครับ! ไม่ได้ฟังชัด ๆ ว่าเป็นคุณ...”