บทที่ 153 ให้บทเรียนเขาบ้าง

ทั้งสามคนก็ปั่นจักรยานกลับไป

โจวตงเป่ยพูดว่า “ถ้ามีโอกาส พี่สองคนต้องพูดกับพี่สี่หน่อยนะ...”

ทั้งสองคนก็เอียงหัวไปมองเขา

“ให้พวกน้อง ๆ ที่อยู่กับพวกเขา เวลาเจอกันก็อย่าเรียกพี่ไห่พี่โป๋! แค่ยิ้มแล้วก็พยักหน้าให้ก็พอแล้ว!”

ห่าวจงไห่ก็เข้าใจความหมายของเขา “อืม! ฉันรู้แล้ว!”