บทที่ 164 แสงสว่างสุดท้ายที่เห็น

โจวตงเป่ยหันกลับไปพูดว่า “อาจารย์หวัง! พวกท่านรีบหนีไป!”

คนขับรถตัก หวังกุ้ยก็สับสนไปหมด โจววั่งก็ยื่นมือไปจับแขนของเขา “รีบหนี!”

ทางเข้าถูกปิดแล้ว! คนทั้งสองก็รีบวิ่งไปที่ริมแม่น้ำ

เอ้อร์หู่ไม่มีอาวุธ แต่เขาก็ไม่กลัวเลย! ยังไม่ทันที่คนคนหนึ่งจะพุ่งมาข้างหน้า เขาก็เตะเข้าไป แล้วก็เตะหูเหล่าซานจนล้มลงไป

ซุนต้าหม่าปังก็มีมีดเพิ่มขึ้นมา แล้วก็พุ่งตรงมาที่หน้าอกของโจวตงเป่ย