บทที่ 163 ฉันก็ห่วงแกได้นะ

หูเหล่าซานอยากจะถ่มน้ำลายใส่หน้าเขาจริง ๆ ให้ตายสิ! ไม่น่าแปลกใจที่สังคมบอกว่าเขาถูกหยางเหล่าชีทำจนกลัว! ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องจริง!

เขาเงยหน้ามองเพดาน! พ่นควันเป็นวงกลม! ส่ายหัวไปมา “ตามหลักการแล้วสำนักทรัพยากรน้ำจะให้ทำสัญญาเหมืองทรายได้แค่ที่เดียวเท่านั้น! ของฉันก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากแล้ว! มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำสัญญาอีกที่...”

จูต้าฉางก็ตะโกนขึ้นมา “เชี่ย! จะต้องทำสัญญาด้วยเหรอ? เราก็แค่ไปที่เหมืองทรายแล้วใช้ปืนห้ากระบอก! ใครจะมาเอาก็ต้องจ่ายเงินก่อนสิ!”

หลิวเอ้อร์โก่วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล! เมื่อก่อนเขามัวแต่สนใจเรื่องการอวดเก่ง! ไม่รู้เลยว่าทรายสามารถขายเป็นเงินได้ด้วย! เขาก็เลยพูดว่า “ผมว่าไอ้หมูพูดถูกนะ...”

หูเหล่าซานก็ยิ้มอย่างดูถูก แล้วก็ส่ายหน้าไม่หยุด คนทั้งสามก็หันไปมองเขา