บทที่ 194 : คนรู้จักเก่า

คืนนั้น เซิ่งเซี่ยนอนหลับอย่างมีความสุขที่สุดในรอบหลายเดือน

ส่วนพ่อแม่ของเธอ — เซิ่งเจี้ยนซื่อกับนิวซูเฟิน — กลับนั่งคุยกันจนดึกดื่นเกือบเที่ยงคืน
สุดท้าย นิวซูเฟินก็ “ทำใจได้” — หรือจะว่า “จนปัญญา” ก็ได้ เพราะถึงยังไง ลูกสาวคนนี้ก็โตจนมีปีกมีขาเป็นของตัวเองแล้ว จะห้ามก็ห้ามไม่อยู่
ไหนๆ งานก็จัดการได้แล้ว ก็ช่างมันเถอะ... ถือซะว่าทำบุญไว้ให้ลูก

สามวันต่อมา เซิ่งเซี่ยเริ่มไปทำงานที่ กรมบุคคลประจำเขตซิงอัน
เธอถูกจัดให้อยู่แผนก “ฝ่ายเจ้าหน้าที่อาวุโส”

ในวันเดียวกันนั้นเอง เฮ่าจงไห่โทรมาบอกข่าวกับโจวตงเป่ย —
หลิวเหล่าเลี่ยว ถูกส่งไปยัง “หน่วยฝึกแรงงานล่าวเหล่ย” ซึ่งอยู่ในเขต “เน่อเหอ”
นั่นคือเรือนจำระดับกลางที่ใช้คุมขังนักโทษที่โทษไม่เกิน 15 ปี

เย็นวันนั้น โจวตงเป่ยจัดโต๊ะเลี้ยงที่ร้าน “ซวีรื่อ”
แขกมีเพียงสามคน — สวีฮุ่ย, และพี่ชายของเขา อ้ายกั๋วต้ง (หัวหน้าใหญ่แห่งกรมบุคคลเขตซิงอัน)