บทที่ 201: เขาแน่ ๆ! ต้องเป็นเขาแน่ ๆ!

ร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนั้นมีโต๊ะยาวเพียงสี่ตัว สองตัวมีลูกค้านั่งอยู่ ส่วนอีกสองตัวที่อยู่ใกล้ประตูหน้าต่างนั้นยังว่าง มีจานชามที่กินเสร็จแล้ววางอยู่แต่ยังไม่ได้เก็บไป

ดูแล้วกิจการก็นับว่าไม่เลวทีเดียว

ชายคนหนึ่งถอดหมวกผ้าฝ้ายออก แล้วนั่งลงบนม้านั่งยาว เอ่ยเสียงดังว่า
“เจ๊! มาช่วยเก็บโต๊ะหน่อยสิ!”

“มาแล้วจ้า!”

หญิงร่างอ้วนผิวขาววัยกลางคนเดินเข้ามาในมือมีผ้าเช็ดโต๊ะ คาดผ้ากันเปื้อนที่เอว ยิ้มแย้มถามว่า
“น้องชาย จะกินอะไรดี?”