บทที่ 200 : โควต้าไม้

หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

โจวตงเป่ยเพิ่งเลี้ยวเข้าซอยบ้านปู่ ก็เห็นฝูงห่านขาวตัวโตสองสามตัวยืนขวางอยู่ตรงกลางทาง

เขาปั่นจักรยานผ่านอย่างระมัดระวัง ห่านพวกนั้นเชิดคอสูงไม่หลีกให้ แถมทำหน้าท้าทายราวกับจะพูดว่า

“มองอะไรนักหนา เดี๋ยวจะงับข้อเท้าเอา!”

เขายังรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ เพราะตอนเด็กเคยโดนพวกมันไล่งับหลายครั้ง