บทที่ 207 : อ่อนน้อมก่อนแล้วค่อยใช้กำลัง

โทสะของหยางลี่เหนียนพุ่งพล่านขึ้นมา เขาก้าวเท้าขึ้นไปข้างหน้าเตรียมจะเอ่ยปาก แต่โจตงเป่ยยื่นมือไปขวางเขาไว้เสียก่อน

"ท่านหัวหน้าครับ ไม่ทราบว่าพวกเราต้องรอไปถึงเมื่อไรครับ?"

"ฉันจะไปรู้ได้ไง? ก็ค่อยๆ รอไปสิ!"

โจตงเป่ยดึงแขนหยางลี่เหนียนเบาๆ ทั้งสองคนจึงหันหลังกลับไปหาที่นั่งลง

แม้ว่าอากาศในห้องจะแย่ แต่ก็อบอุ่นมาก ไม่นานนักมือเท้าของทั้งสองคนก็เริ่มมีอุณหภูมิ และร่างกายก็กลับมาอบอุ่นขึ้น