บทที่ 208 : นานาจิตตัง แล้วแต่ความชอบของแต่ละคน

เมื่อจูฉางโหย่วออกไปแล้ว บรรยากาศในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง คนที่นั่งอยู่บนม้านั่งยาวทั้งสองฝั่งไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับพวกเขาสองคน แม้แต่สองคนจากจวงเหอก่อนหน้านี้ก็ยังก้มหน้าก้มตาเงียบกริบ

โจตงเป่ยถอนหายใจเบาๆ ในใจ ไม่รู้ว่าตาจูฉางโหย่วคนนี้มีเครือข่ายความสัมพันธ์ขนาดไหน เสือตกพากย์อับจนหนทาง หากจัดการไม่ดีอาจกลายเป็นปัญหาใหญ่ได้...

แต่พูดจาดีจนน้ำลายแทบแห้งเป็นตระกร้า แต่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยแล้วจะทำยังไงดี?!

ยุคนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ คนดุร้ายย่อมกลัวคนใจกล้า คนใจกล้า1ย่อมกลัวคนไม่กลัวตาย ถ้าไม่ใช้กำลังขู่กันบ้างบางครั้งก็ไม่ได้ผลจริงๆ

ตอนนี้ทำได้เพียงน้ำมานกั้น ดินมาน้ำถมแล้ว จะทำยังไงได้อีกเล่า? หรือจะให้อยู่รอที่นี่เป็นครึ่งเดือนจริงๆ น่ะรึ? ประเด็นคือรอครึ่งเดือนแล้วจะถึงคิวตัวเองแน่หรือเปล่า?