บทที่ 209 : สวีต้าเป่าแห่งซินชิง

โจตงเป่ยรีบเดินจ้ำอ้าวออกมา

เมื่อเดินผ่านทางเดินสลัวๆ ความตึงเครียดในใจจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย ภาพที่เห็นคือหยางลี่เหนียนกำลังยื่นบั้นท้ายพิงเคาน์เตอร์ พูดคุยอยู่กับเถ้าแก่เนี้ยที่มีลักยิ้มสองข้างคนนั้นอย่างออกรส

"เธอดูลายมือเป็นจริงๆ เหรอเนี่ย?"

เสียงของหยางลี่เหนียนเบามาก "อืม หัดเรียนมาจากหมอดูตาบอดแถวหน้าสถานีรถไฟนิดหน่อยน่ะ..."

"งั้นช่วยดูให้ฉันหน่อยสิคะ?"