บทที่ 210 : ชื่อนี้ช่างละมุนละไมเสียนี่กระไร

เจ้าตั๊กแตนที่เพิ่งหลุดพ้นจากการถูกควบคุมตัวรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น กำลังจะก้าวเท้าวิ่งหนี แต่กลับรู้สึกว่าในมือเย็นวาบ ก้มลงมองปรากฏว่าปืนลูกซองห้านัดกระบอกนั้นดันมาอยู่ในมือของตนเองเสียอย่างนั้น!

"อย่าขยับ!" คนหน้าเหลี่ยมที่เดินนำหน้าสุดตะโกนลั่น

โจตงเปียยกมือทั้งสองข้างขึ้นสูง ส่งยิ้มร่าแล้วพูดว่า "ผมไม่ได้ขยับนะ!"

"ไอ้ของนี่ไม่ใช่แกยัดใส่มือมันหรอกเรอะ?"

โจตงเป่ยทำหน้าตกใจสุดขีด "แน่นอนว่าไม่ใช่สิครับ ท่านเห็นเหรอ? ถ่ายรูปไว้หรือเปล่าล่ะ?"