บทที่ 51 ผู้นำเหนื่อยหน่อยนะครับ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่หลังจากซื้อตะกร้ากับตาชั่งเสร็จ ก็ไปรับซื้อไข่ไก่ตามตำบลและเมืองต่างๆ ต่อไป ที่ตำบลหงเซิงก็มีคนเอามาส่งที่บ้าน ไข่ไก่ที่บ้านก็ยิ่งกองเยอะขึ้นเรื่อยๆ

โจวตงเป่ยเริ่มเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วทุกถนน พอถึงเวลาเลิกงานตอนเที่ยงและตอนเย็นก็จะไปที่สหภาพแรงงานของเมือง

เขาเห็นจ้าวชิวหลันรองประธานสหภาพแรงงานของเมืองสามครั้ง แต่เธอไม่ได้เห็นเขา จนปัญญา ในเมื่อเป็น "การพบกันโดยบังเอิญ" ก็จะจงใจเกินไปไม่ได้ ได้แต่ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป

เขาก็ไปที่ลานหน้าสถานีรถไฟเหมือนกัน แต่ไปติดกันสี่วัน ก็ไม่เจอหยางลี่เหนียน คาดว่าคงจะมีงาน เลยต้องพักไว้ก่อน

เก้าโมงเช้าของวันนี้ เขาหิ้วถุงสามเหลี่ยมลายดอกไม้เล็กๆ ใบนั้น มาถึงหน้าประตูสำนักงานธัญพืชตรงเวลา

ซุนกว่างจื้อและพวกพี่น้องของเขามาถึงแล้ว ดูก้นบุหรี่บนพื้น น่าจะมาถึงนานแล้ว

“พี่บ้าครับ!”

เจ็ดคนยิ้มกว้าง ทักทายกันอย่างต่อเนื่อง

พอรวมกลุ่มกันคุยได้ครู่หนึ่ง หูเฒ่าซานก็มาถึง ยังคงเป็นการแต่งกายที่อวดดีเหมือนเดิม บารมีก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ครั้งนี้ข้างหลังตามมาด้วยคนถึงหกคน

“ทุกท่านครับ” เขาใช้เท้าค้ำจักรยานไว้ ใบหน้าแดงก่ำ “อากาศหนาวจะตายอยู่แล้ว เราจะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?”

โจวตงเป่ยและพวกเขาเดินเข้ามาล้อม ทุกคนต่างก็สังเกตเห็นว่า บนแฮนด์รถของหูเฒ่าซานมีกระเป๋าหนังสังเคราะห์สีดำแขวนอยู่ใบหนึ่ง พองโต

หวังกังยิ้มร่าเริงถามเขา “พี่สามครับ พี่ว่าจะไปที่ไหน?”

“ข้างหน้ามีร้านซากัวจวี พอดีข้ายังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย! ได้ไหม?”

ซุนกว่างจื้อมองโจวตงเป่ยแวบหนึ่ง เห็นเขาไม่มีความเห็นอะไร ก็โบกมือ “ไปกันเถอะ!”

นี่เป็นร้านอาหารเล็กๆ ที่เพิ่งเปิดใหม่ แขวนธงประดับสีแดงใหม่เอี่ยมไว้สูงๆ

เวลาอาหารผ่านไปนานแล้ว ในร้านมีโต๊ะไม้แถวยาวห้าตัวพิงผนังอยู่ ไม่มีลูกค้าเลยสักคน

เจ้าของร้านพอเห็นคนเข้ามาพรึ่บพรั่บขนาดนี้ ก็ตกใจจนใบหน้าอ้วนๆ ขาวซีดไปเลย

“ปึ้ก!”

หูเฒ่าซานวางกระเป๋าหนังสังเคราะห์ใบนั้นลงบนโต๊ะ อย่างองอาจผึ่งผาย “เจ๊ครับ ขอซุปเต้าหู้หม้อดินใส่ผักกาดดองหมูสามชั้นชามหนึ่ง ข้าวสวยชามหนึ่ง!”

เจ้าของร้านถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบรับคำ: “ได้เลยค่ะ เดี๋ยวมารีบไป!”

จากนั้น เธอก็มองไปที่คนอื่นๆ ความหมายชัดเจนมาก แล้วพวกแกล่ะ?

โจวตงเป่ยยิ้มๆ “พวกเราดูเขากิน!”

หวังเฉียงและพวกข้างหลังกลั้นหัวเราะ

เจ้าของร้านไม่กล้าพูดอะไรอีก หันหลังเข้าครัวไป

“นั่งกันสิ นั่งกันสิ!” หูเฒ่าซานถอดหมวกขนมาร์มอตออก โบกมือ เหมือนมาถึงบ้านตัวเอง

ทุกคนต่างก็นั่งลง โจวตงเป่ยกับซุนกว่างจื้อนั่งอยู่ตรงข้ามเขา

โจวตงเป่ยขี้เกียจจะไปดูท่าทีขี้อวดของเขาอีกแล้ว พูดว่า: “ได้ เรามาเริ่มกันเลย!”

หูเฒ่าซานตบกระเป๋าหนังใบนั้น “ไม่มีปัญหา ใครจะมาก่อน?”

หวังกังที่โต๊ะข้างหลังพูดว่า: “พี่บ้ามาก่อนเถอะครับ!”

โจวตงเป่ยโบกมือ “ข้าไม่รีบ พวกแกก่อนเลย!”

ซุนกว่างจื้อยิ้มแล้วพูดว่า: “ไม่ได้ ต้องแกก่อน!”

“ก็ได้!” โจวตงเป่ยไม่เกรงใจอีกแล้ว ใครจะมาก่อนก็เหมือนกัน จากนั้น เขาก็เทคูปองอาหารในถุงสามเหลี่ยมลงบนโต๊ะ ทุกคนเบิกตากว้าง

หวังกังถึงกับลุกขึ้นยืน ดวงตาจ้องเขม็งไปที่คูปองอาหารเหล่านั้น...

“ข้านับแล้ว” โจวตงเป่ยพูด: “คูปองอาหารทั่วประเทศ 45,622 จิน คูปองอาหารของมณฑล 15,000 จิน!”

เดิมทีคูปองอาหารของมณฑลยังเหลืออีก 21,500 กว่าจิน เขาก็ให้เฒ่าเพียวกับพวกไปอีก 4,500 จิน

ถึงแม้จะรู้ดีว่าตอนนี้ใช้คูปองอาหารรับซื้อไข่ไก่ไม่คุ้มเท่ากับแลกให้หูเฒ่าซาน แต่ก็ได้แต่ต้องทำแบบนี้ จะให้สองคนนั้นว่างเกินไปเพราะเงินไม่กี่บาทไม่ได้

“ข้าคำนวณล่วงหน้าแล้ว คูปองอาหารทั่วประเทศคือ 15,967.7 หยวน คูปองอาหารของมณฑลคือคูปองอาหารเหล่านี้ทั้งหมด 3,750 หยวน รวมเป็น 19,717.7 หยวน แกคำนวณดูสิ!”

ซุนกว่างจื้อและพวกเต็มไปด้วยความอิจฉา ของพวกเขาทั้งเจ็ดคนรวมกัน ยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของเขาเลย

“เอ้อร์พั่ง แกคำนวณสิ!”

หูเฒ่าซานหันไปตะโกนเรียกไอ้อ้วนคนหนึ่ง จากนั้นก็สั่งไอ้หนุ่มอีกหลายคน “เอาไปนับดูสิ ตั้งใจหน่อย อย่าให้ผิดพลาด!”

“มาแล้วจ้า—”

เจ้าของร้านยกถาดไม้ถาดหนึ่งเข้ามา ซุปเต้าหู้หม้อดินยังเดือดปุดๆ อยู่ ไอร้อนพวยพุ่ง บนถาดยังมีข้าวสวยอีกชามหนึ่ง กับหัวไชเท้าดองจานเล็กๆ

“ข้าขอกินก่อนคำหนึ่ง!” หูเฒ่าซานหยิบตะเกียบขึ้นมา

ใต้โต๊ะ ขาของโจวตงเป่ยแตะซุนกว่างจื้อ ลุกขึ้นยืนพูดว่า: “ข้าออกไปสูบบุหรี่สักมวน!”

“ข้าก็ขอสักมวนเหมือนกัน!” ซุนกว่างจื้อก็ลุกขึ้นยืน

ทั้งสองคนออกจากร้านอาหารเล็กๆ ไปยืนจุดบุหรี่อยู่ริมถนน

“พี่ซุนครับ ผมคาดว่าอีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ หูเฒ่าซานคงจะมาหาพวกเราอีก...”

ซุนกว่างจื้ออึ้งไป “เขาจะทำอะไร? ยังคิดจะกลับคำรึไง?”

โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ “ฝ่ายหนึ่งเต็มใจซื้อ อีกฝ่ายหนึ่งเต็มใจขาย กลับคำก็ไม่มีประโยชน์!”

“แล้วหมายความว่าไง?”

“ผมคาดว่า เขาคงจะใช้คูปองอาหารก้อนนี้ไปรับซื้อไข่ไก่ตามชนบท!”

“หา?” ดวงตาของซุนกว่างจื้อเบิกกว้างจนกลม “รับซื้อไข่ไก่? งานนี้เขาจะทำได้เหรอ?”

“พี่ก็คิดว่าเขาทำไม่ได้เหรอ?”

“เจ้านี่นะ ลอกหนังม้าแขวนไว้ ถอดกางเกงยายแก่ เรื่องชั่วๆ อะไรก็ทำหมด มีแต่งานที่ต้องใช้แรงเขานี่แหละที่ทำไม่ได้!”

“ใช่” โจวตงเป่ยพยักหน้า “ดังนั้นผมถึงได้ตัดสินว่าเขาทำได้ไม่นาน!”

ซุนกว่างจื้อเริ่มครุ่นคิด “แล้วถ้าเขาจ้างคนทำล่ะ?”

โจวตงเป่ยหัวเราะฮ่าๆ “ธุรกิจเล็กๆ แบบนี้ ตัวเองลงมือทำเองยังทำเงินได้ไม่เท่าไหร่เลย พี่ว่าอย่างคนของเขา ใครจะยอมทุ่มเทแรงกายแรงใจให้เขา?”

ซุนกว่างจื้อพยักหน้าซ้ำๆ “ดังนั้นแกถึงได้คาดการณ์ว่าเขาจะทำได้ไม่นาน จะกลับมาคืนของ?”

“อืม...”

โจวตงเป่ยยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ คอของซุนกว่างจื้อก็แดงก่ำแล้ว “เป็นไปไม่ได้!อาศัยอะไร?”

“พี่อย่าเพิ่งร้อนใจสิ!” โจวตงเป่ยรีบปลอบเขา “ถ้าเขาจะคืน ก็คืนให้เขาได้...”

“ไม่ใช่...”

โจวตงเป่ยห้ามเขาไว้ กระซิบเสียงเบา: “แต่ว่า ไม่เรียกว่าคืน แต่เรียกว่ารับซื้อคืน!”

“รับซื้อคืน?!” ซุนกว่างจื้อสงสัยขึ้นมา

“ใช่ รับซื้อคืน! ตอนที่พวกเราขายให้เขา คูปองอาหารทั่วประเทศจินละสามเหมาห้าเฟิน ราคาที่รับซื้อคืนก็หนึ่งเหมาห้า...”

ดวงตาของซุนกว่างจื้อเบิกกว้างจนกลมอีกครั้ง “นี่จะเป็นไปได้เหรอ? พวกเรารับซื้อมาก็แค่สองเหมากว่า...”

“มีอะไรจะเป็นไปไม่ได้? ถ้าเขาทำต่อไปไม่ได้ คูปองอาหารมากมายขนาดนี้จะทำยังไง? พี่ว่าเขาจะทนความลำบากแบบนี้ได้เหรอ เหมือนกับพวกเราที่ต้องมานั่งเฝ้าที่สำนักงานธัญพืชทุกวัน?”

ซุนกว่างจื้อส่ายหน้า

“นี่ก็จบแล้วไง! เขาทนความลำบากแบบนี้ไม่ได้ รับซื้อไข่ไก่ก็ทำต่อไปไม่ได้ ไม่มาหาพวกเรารับซื้อคืนจะทำยังไง?”

“ใช่ๆ ก็จริงอย่างที่ว่า แต่ถ้าหนึ่งเหมาห้า มันจะไม่หน้าเลือดเกินไปเหรอ?”

โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ พี่ชายคนนี้ช่างเป็นคนซื่อสัตย์จริงๆ!

“ไม่หน้าเลือดหรอก เขายังต้องขอบคุณพวกเราด้วยซ้ำ!”

ซุนกว่างจื้อเกาศีรษะ รู้สึกว่าค่อนข้างจะเหลือเชื่อ แล้วก็ค่อนข้างจะไม่วางใจ “แล้วถ้าเขาลงมือล่ะ?”

มุมปากของโจวตงเป่ยยกขึ้น รอยยิ้มโหดเหี้ยม “งั้นก็ต้องไปถามขวานที่เอวด้านหลังของข้าก่อนว่ายอมไหม!”

ซุนกว่างจื้ออดไม่ได้ที่จะตัวสั่นไปทีหนึ่ง มองไปที่เอวของเขา เขาอยากจะถามจริงๆ ว่า แกเหน็บมันไว้ทุกวัน ไม่เจ็บรึไง?

“เมื่อไหร่ที่เขามา พวกพี่อย่าเพิ่งตกลงอะไรทั้งนั้น พี่ไปหาผมที่ตำบลหงเซิง...”

ทั้งสองคนกระซิบกระซาบกันอีกครู่ใหญ่ ถึงได้กลับเข้าไป

ไม่นาน 19,717.7 หยวน ก็ถูกใส่เข้าไปในถุงสามเหลี่ยมจนหมด ไม่ขาดแม้แต่เฟินเดียว

โจวตงเป่ยหิ้วถุงลุกขึ้นยืน ยิ้มเหอะๆ: “ทุกท่านค่อยๆ แลกกันไปนะครับ ผมขอตัวก่อน!”

หูเฒ่าซานคาบบุหรี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ลุกขึ้นยืนยื่นมือออกไป

“เสี่ยวโจวอา เหนื่อยหน่อยนะ!”

ท่าทางแบบนี้ ก็เหมือนกับเพิ่งจะเซ็นสัญญาหลายร้อยล้านเสร็จ

โจวตงเป่ยกลั้นหัวเราะ ไอ้หนู มีวันที่แกต้องร้องไห้แน่!

แต่ว่า เขาก็ยังยื่นมือออกไป “ผู้นำเหนื่อยหน่อยนะครับ!”

พูดจบ ยังกระทืบเท้าแรงๆ สองที

หูเฒ่าซานใช้มือลูบผมแสกข้างที่มันเยิ้มของตัวเอง ยิ้มหน้าบาน คำว่าผู้นำนี้ช่างไพเราะเสนาะหูจริงๆ

ซุนกว่างจื้อกับหวังกังและพวกคิดจะลุกขึ้นไปส่ง โจวตงเป่ยไม่ยอม ตัวเองออกจากร้านอาหารเล็กๆ ไป