บทที่ 52 เลี้ยงข้าว

วันนี้ไม่มีลมเท่าไหร่ อุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือแตกต่างกันมาก ตอนนี้ก็แค่ติดลบสิบกว่าองศา พอฟ้ามืดจนถึงกลางดึก ก็จะลดลงถึงติดลบสามสิบกว่าองศา

โจวตงเป่ยฮัมเพลง อารมณ์เบิกบาน

ขี่ไปทางสถานีรถไฟได้ไม่ไกล ก็เห็นธนาคารกงซาง (ICBC) แห่งหนึ่ง

หลังจากล็อกรถเข้าไปข้างใน พนักงานก็ให้ป้ายเหล็กกลมๆ อันหนึ่งแก่เขา รออยู่ครู่ใหญ่ ถึงจะเรียกถึงคิวเขา

พอได้ยินเขาบอกว่าฝากเงินสองหมื่นหยวน ผู้หญิงในเคาน์เตอร์ก็มองเขาหลายที แล้วก็เรียกหัวหน้าผู้หญิงคนหนึ่งมา ให้ความสำคัญอย่างยิ่ง

เขาเติมเงินเข้าไปอีก 282.3 หยวน ทำให้เป็นเลขกลมๆ ฝากเป็นบัญชีออมทรัพย์

ท่ามกลางสายตาที่อิจฉา โจวตงเป่ยคือคนจนที่เพิ่งจะรวย รู้สึกว่าฝีเท้าเบาหวิวขึ้นมาก ถือสมุดบัญชีเดินออกจากธนาคาร

ที่บ้านยังมีอีกแปดพันสี่ร้อยกว่า ใช้หนี้แทนพ่อ ซื้อทีวีให้ที่บ้าน เหลือเฟือ!

ยืนอยู่หน้าจักรยาน เขาอดไม่ได้ที่จะมองดูสมุดบัญชีสีชมพูเล่มเล็กนี้อีกสองสามครั้ง สมุดบัญชีในตอนนี้ยังคงเป็นการเขียนด้วยมือ ไม่สามารถฝากถอนข้ามสาขาได้ ยิ่งไม่ใช่ระบบระบุชื่อจริง

สถานการณ์แบบนี้ดำเนินมาจนถึงวันที่ 1 เมษายน ปี 2000 รัฐได้ประกาศใช้ "ข้อบังคับว่าด้วยการระบุชื่อจริงของบัญชีเงินฝากส่วนบุคคล" ถึงได้มีการจัดตั้งระบบระบุชื่อจริงในการออมทรัพย์ขึ้น

เขาเอาสมุดบัญชีใส่ไว้ในกระเป๋าด้านใน กำชับตัวเองว่า ของสิ่งนี้ต้องเก็บให้ดี หายไปแล้วจะซวยเอา!

ดูนาฬิกาข้อมือ ใกล้จะเที่ยงแล้ว ไปสหภาพแรงงานของเมืองคงจะไม่ทันแล้ว ไปดูที่สถานีรถไฟอีกทีแล้วกัน!

สิบกว่านาทีต่อมา ก็มาถึงลานหน้าสถานี มองปราดเดียวก็เห็นหยางลี่เหนียนนั่งอยู่บนสามล้อสูบบุหรี่

ข้างๆ เขามีคนล้อมอยู่สามคน ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรกันอยู่ ทำไม้ทำมือ

“พี่เจ็ดครับ!” โจวตงเป่ยขี่มาถึงใกล้ๆ

สี่คนหันมามองเขาพร้อมกัน ต้าโถวถาม: “แกเป็นใครวะ?”

โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ ไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่กลับมองไปที่หยางลี่เหนียน “พี่เจ็ดครับ ค่าขนส่งวันนั้นยังไม่ได้ให้พี่เลย!”

หยางลี่เหนียนจำเขาได้ หน้าก็แดงขึ้นมาหน่อย โบกมือซ้ำๆ: “เลิกพูดมากได้แล้ว ทั้งกินทั้งนอน จะเอาเงินอะไรอีก?”

ต้าโถวเหลือบตามองบน ประหลาดใจ: “พี่ เขาได้นอนกับพี่ด้วยเหรอ?!”

“ไปไกลๆ เลย!” หยางลี่เหนียนโกรธจนกระโดดลงจากรถ ยกเท้าจะไปเตะ ต้าโถวโกยอ้าวจะหนี แต่ก็โดนเขาคว้าแขนไว้ได้

“เฮ้ย แกนี่นะ โมโหอีกแล้ว...”

“พลั่ก!” หนึ่งที!

“ก็แกพูดเองไม่ใช่เหรอ!”

“พลั่ก!” อีกหนึ่งที

“บ้าไปแล้วเหรอ? เตะจริงนี่หว่า?” ต้าโถวทำเสียงเหมือนจะร้องไห้ขอความเมตตา

หยางลี่เหนียนไม่ออมชอมเขา ดึงแขนของเขา หมุนเป็นวงแล้วก็เตะอย่างแรงไปอีกหลายที ทำเอาหลายคนหัวเราะฮ่าๆ

โจวตงเป่ยหยิบแบงค์ห้าหยวนใบใหม่ออกมาใบหนึ่ง จอดจักรยาน เดินไปอยู่หน้าหยางลี่เหนียน “วันนั้นพี่ไปเร็ว ผมลืมไปเลย รีบรับไว้สิครับ!”

ใบหน้าเรียวยาวของหยางลี่เหนียนแดงก่ำ โบกมือ “น้องชาย แกนี่มันเหมือนด่าข้าเลยนะ เงินนี่จะรับไว้ไม่ได้เด็ดขาด...”

ทั้งสองคนยื้อไปยื้อมาอยู่ครู่ใหญ่ โจวตงเป่ยเห็นเขายืนกรานไม่ยอมรับ ก็เลยพูดว่า: “ในเมื่อพี่เจ็ดไม่ยอมรับ งั้นผมก็ไม่เกรงใจแล้ว พอดีเป็นตอนเที่ยง ผมใช้เงินนี่เลี้ยงข้าวทุกคนคงไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?”

ต้าโถวและพวกอีกสามคนมองหน้ากันไปมา แต่ละคนหน้าบานเป็นจานเชิง แต่ใครก็ไม่กล้าพูดอะไร

หยางลี่เหนียนพูด: “จะให้แกจ่ายได้ยังไง พี่ชายอย่างข้าเลี้ยงเอง!”

“ไม่ได้ครับ ต้องผมเลี้ยง” โจวตงเป่ยโบกมือ “ไป ไปที่ภัตตาคารใหญ่ซวี่รื่อ!”

หยางลี่เหนียนพอได้ยินว่าเป็นซวี่รื่อสี่ธง ก็แทบจะสำลัก แต่ก็ยังไม่อยากจะเสียหน้า พูดอีกครั้งว่าเขาจะเลี้ยง โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ ไม่พูดอะไร ขึ้นคร่อมจักรยานไปก่อน

สิบสองโมงกว่านิดๆ ห้าคนก็มาถึงภัตตาคารใหญ่ซวี่รื่อ

หน้าประตูยังคงมีจักรยานจอดอยู่มากมาย โจวตงเป่ยมองปราดเดียวก็เห็นรถลาด้าสีขาวคันนั้นที่ริมถนน

บังเอิญจริงๆ!

สามล้อสี่คันจอดเรียงกัน ต้าโถวใช้โซ่ยาวเส้นหนึ่งร้อยรถทั้งหมดเข้าด้วยกัน แล้วก็ใช้แม่กุญแจใหญ่สามห่วงล็อกไว้

ประตูใหญ่ของภัตตาคารเปิดออก หลี่ชุนหงกำลังเดินออกมาส่งคน

“ท่านน้าเขยสาม พวกท่านเดินดีๆ นะคะ!”

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งดูมีมาด พาคนสองคนยิ้มเหอะๆ จากไป

หลี่ชุนหงกำลังจะกลับเข้าไป ก็เห็นโจวตงเป่ยเข้าพอดี อดที่จะชะงักไปไม่ได้

ตอนนี้ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันแล้ว จะไม่พูดอะไรก็ไม่ค่อยดีนัก เธอฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “เสี่ยวโจว มาแล้วเหรอ?!”

เสี่ยวโจว?

โจวตงเป่ยอดหัวเราะไม่ได้

ดีจริงๆ ตอนที่ตัวเองเป็นคนงาน เรียกซะพี่รอง ตอนนี้เป็นพ่อค้าอิสระแล้ว ก็กลายเป็นเสี่ยวโจว

การเปลี่ยนแปลงนี้มันใหญ่เกินไปแล้ว!

“ชุนหง มาส่งคนเหรอ?!”

เมื่อคุณมองทะลุคนคนหนึ่งแล้วไม่เปิดโปง คุณก็โตขึ้นแล้ว

โจวตงเป่ยที่มีชีวิตมาสองชาติ ถึงแม้จะไม่ได้เป็นจิ้งจอกเฒ่าอะไร แต่ต่อให้จะไม่ชอบคนคนหนึ่ง ก็จะไม่ทำหน้าบึ้งตึงใส่ แต่กลับยิ้มมองเธอ

“อืม” หลี่ชุนหงพยักหน้า เหลือบมองสามล้อสองสามคันนั้น ประหลาดใจอยู่บ้าง “พี่เปลี่ยนไปถีบสามล้อลาแล้วเหรอ?”

โจวตงเป่ยยิ้มๆ ไม่ได้ตอบรับ และก็ไม่ได้ปฏิเสธ

“มาขนของเหรอคะ?” เธอถามอีก

“มากินข้าว!”

“อ้อ!” เธอเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยเชื่อ ดูเหมือนว่าพวกถีบสามล้อลาไม่น่าจะมากินข้าวที่นี่ได้ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

“เดี๋ยวฉันไปเรียกเสี่ยวเซี่ยให้!” พูดจบ เธอก็หันตัวเข้าบ้านไป

ต้าโถวยิ้มร่าเริงเดินเข้ามา “น้องชาย เด็กสาวคนนี้แกรู้จักเหรอ? สวยจริงๆ!”

หยางลี่เหนียนด่าขึ้นมา: “สวยบ้าอะไร เหมือนจิ้งจอกสาว!”

โจวตงเป่ยหัวเราะฮ่าๆ ยื่นมือพูดว่า: “พี่ๆ ทุกท่านเชิญครับ!”

ห้าคนเพิ่งจะเข้าโถงใหญ่ เซิ่งเซี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินเข้ามาต้อนรับ “พี่รองคะ พี่มาได้ยังไง?!”

“เซิ่งเซี่ย” โจวตงเป่ยแนะนำเธอ “นี่พี่เจ็ด!”

จากนั้นก็หันไปมองหยางลี่เหนียน “นี่เซิ่งเซี่ย เพื่อนบ้านผม ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นี่!”

หยางลี่เหนียนยิ้มๆ “น้องสาว สวัสดี!”

เซิ่งเซี่ยร้องเรียกพี่เจ็ด อดที่จะสงสัยไม่ได้ หรือว่าคนคนนี้จะเป็นพี่เจ็ดหน้าสถานีอะไรนั่นที่พี่รองเคยพูดถึง?

ดูจากการแต่งกายของพวกเขา เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกใช้แรงงานหนักทั้งนั้น เกิดอะไรขึ้น?

โจวตงเป่ยแนะนำต้าโถวและพวกให้เซิ่งเซี่ยรู้จัก จากนั้นก็ถาม: “ยังมีห้องส่วนตัวไหม ผมจะเลี้ยงข้าวพี่ๆ สองสามคน!”

“มีค่ะ ว่างออกมาสองห้องแล้ว!”

“ดี!” โจวตงเป่ยมองไปที่หยางลี่เหนียน “พี่เจ็ดครับ พวกพี่ตามเซิ่งเซี่ยไปก่อน เดี๋ยวผมไปซื้อตั๋ว!”

“เอ่อ...” หยางลี่เหนียนคว้าตัวเขาไว้ทันที กระซิบเสียงเบา “น้องชาย เราก็กินแค่ห้าหยวนนั่นแหละ ถือว่าพี่ชายเลี้ยงแล้วกัน อย่าสั่งเยอะนะ ได้ไหม?”

โจวตงเป่ยยิ้มกว้าง “ครับผม!”

เซิ่งเซี่ยเดินนำสี่คนไป โจวตงเป่ยเดินไปยังหน้าต่างขายตั๋ว ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนมาจากข้างหลัง:

“พี่เจ็ด ดื่มหน่อยไหม?”

“เฒ่าเจ็ด มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ให้ตายสิ พี่เจ็ดนี่เอง ไม่ได้เจอตั้งนานแล้ว!”

“พี่เจ็ดครับ เดี๋ยวผมไปหานะ เราสองพี่น้องต้องดื่มกันสักสองแก้ว!”

“...”

โจวตงเป่ยยิ้มๆ ชื่อเสียงของพี่เจ็ดหน้าสถานีดังเกินไป ในสังคมคนที่ไม่รู้จักเขามีน้อยจริงๆ

มาถึงหน้าต่างขายตั๋ว เขาก้มตัวสั่งอาหาร “เอาตี้ซานเซียน, เต้าหู้แห้งผัดพริกหยวก, กัวเปาโร่ว, หมูทอดราดซอส, ปลาหลีฮื้อเปรี้ยวหวาน, ไก่ตุ๋นเห็ดฮาเซลนัท และซุปเปรี้ยวเผ็ดชามใหญ่! แล้วก็เหล้าอวี้เฉวียนขวดเหลี่ยมอีกสองขวด!”

“สามสิบสี่หยวนสองเหมาห้าครับ!”

ในโถงใหญ่คึกคักอย่างยิ่ง โจวตงเป่ยถือตั๋วเดินไปยังทางห้องส่วนตัว เดินสวนกับเซิ่งเซี่ยที่กลับมาพอดี

“ห้องเบอร์อะไร?” เขาถาม

“เบอร์ห้าค่ะ!” เซิ่งเซี่ยพูดจบก็ถามอีก: “พี่รองคะ เขาคือพี่เจ็ดอะไรนั่นที่พี่เคยพูดถึงเหรอคะ?”

โจวตงเป่ยพยักหน้า กระซิบเสียงเบาถามเธอ: “จางคางคกใหญ่มาเหรอ?”

“ค่ะ!” เซิ่งเซี่ยพยักหน้า

“สองคนนั้นคบกันแล้วเหรอ?”

“พี่รู้ได้ยังไงคะ?” เซิ่งเซี่ยถึงได้รู้ตัวว่าพูดผิดไป ยื่นลิ้นเล็กๆ ที่น่ารักออกมา

โจวตงเป่ยถอนหายใจ ตกไปอยู่ในมือจางคางคกใหญ่ไม่มีดีแน่!

เจ้านี่อาศัยว่าในมือมีเงินอยู่บ้าง หลายปีมานี้ก็เล่นผู้หญิงไปไม่น้อยเลย เพียงแต่ว่าไม่มีใครอยู่ได้นาน เล่นเบื่อก็ทิ้ง...

“คนพวกนี้น่ารำคาญจะตายไป มีคนหนึ่งหน้ามีแผลเป็น ทุกครั้งที่มาก็จะมาตอแยฉัน น่ารำคาญจะตาย!”

หน้ามีแผลเป็น?

โจวตงเป่ยรู้แล้วว่าเป็นใคร หน้าก็เย็นชาลง “แกไม่ได้เอ่ยชื่อพี่เจ็ดเหรอ?”

“จะเอ่ยทำไมล่ะคะ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรหนู แค่ชอบพูดอะไรไม่น่าฟัง หนูก็อยู่ห่างๆ ก็พอแล้ว จะไปหาเรื่องทำไม!”

สีหน้าของโจวตงเป่ยเคร่งขรึม ท้ายที่สุดแล้วตัวเองก็ไม่สามารถจะมาเฝ้าเธออยู่ที่นี่ได้ทุกวัน ถ้าโดนนักเลงพวกนี้หมายตาไว้ ไม่ช้าก็เร็วต้องเป็นปัญหาแน่

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ก้มลงกระซิบข้างหูเธอ...