บทที่ 53 สายตาข้าเฉียบคมนะ

หลังจากฟังเขาพูดจบ เซิ่งเซี่ยก็ส่ายหัว

“หนูไม่ไปหรอก!”

“เชื่อฟังหน่อยสิ พี่รับประกันว่าครั้งเดียวแก้ปัญหาได้เลย ทำให้คนพวกนี้ไม่กล้ามารังแกแกอีก!”

“จริงเหรอคะ?”

โจวตงเป่ยพย่ักหน้า

เซิ่งเซี่ยยังคงไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่พอเห็นเขายืนยันขนาดนี้ ก็รู้ว่าพี่รองคงจะไม่หลอกตัวเอง พยักหน้า “ก็ได้ค่ะ!”

โจวตงเป่ยยิ้มๆ อดทนต่อความอยากที่จะขยี้หัวเล็กๆ ของเธอ แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

พอเข้าห้องส่วนตัวเบอร์ห้า เขาก็ถอดเสื้อคลุมแขวนไว้บนไม้แขวนเสื้อ หยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า เริ่มแจกจ่ายไปรอบวง

ต้าโถวทำหน้าอิจฉา “ต้าจี 212 เจ๋งจริง น้องชายทำอะไรอยู่เหรอ?”

โจวตงเป่ยนั่งลงข้างๆ หยางลี่เหนียน “เมื่อก่อนอยู่แผนกเลื่อยไม้ที่โรงงานแปรรูปไม้ครับ ช่วงก่อนหน้านี้ขอลาพักโดยไม่รับเงินเดือนแล้ว ล่าสุดก็ไปแลกคูปองอาหารที่หน้าสำนักงานธัญพืช หาเงินเล็กๆ น้อยๆ ครับ!”

“โย่!? พ่อค้าอิสระนี่เอง!” ต้าโถวประหลาดใจขึ้นมา ไม่คิดว่าไอ้หนุ่มคนนี้จะเก่งไม่เบา

เปลี่ยนความคิดก็นึกถึงเด็กสาวคนเมื่อกี้นี้ อดไม่ได้ที่จะคันไม้คันมือขึ้นมา ยิ้มทะเล้นแล้วก็สอบถามอีกครั้ง: “น้องชาย ผู้หญิงคนเมื่อกี้นี้ พอจะช่วยเป็นพ่อสื่อให้หน่อยได้ไหม?”

“ไปไกลๆ เลยไป!” หยางลี่เหนียนอ้าปากก็ด่า “หน้าไม่อาย ไอ้เวรเอ๊ย แกก็แค่คนถีบสามล้อลา ยังจะคิดหาพนักงานเสิร์ฟที่มีงานการมั่นคงอีก ฝันกลางวันอะไรของแก?”

ต้าโถวโดนด่าจนหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าพึมพำพึมพำ สองคนนั้นคาบบุหรี่หัวเราะเหอะๆ

หยางลี่เหนียนยิ้มปากกว้าง: “พี่ชายอย่างข้าถึงแม้จะไม่เคยมีแฟน แต่ดูผู้หญิงแม่นมาก!”

โจวตงเป่ยกลายเป็นหินทันที แกว่าแกเป็นหนุ่มบริสุทธิ์ ยังจะบอกว่าดูผู้หญิงแม่นอีก ใครจะเชื่อวะ!

หยางลี่เหนียนทำหน้าสุขุม “ก็ยัยหนูคนเมื่อกี้นี้แหละ คางแหลมเหมือนสว่าน คิ้วตาเจ้าชู้ อกใหญ่ไร้สมอง ผู้หญิงแบบนี้จะมาเป็นเมียได้เหรอ? จะเลี้ยงไหวเหรอ?”

ต้าโถวพึมพำอีกประโยคหนึ่ง “ข้าก็ไม่ได้บอกว่าจะเอามาเป็นเมียนี่!”

“เผียะ!”

หยางลี่เหนียนตบโต๊ะอย่างแรง “ไม่คบหาดูใจ? ไอ้เวรเอ๊ย แกคิดจะลวนลามรึไง?”

ต้าโถวไม่กล้าส่งเสียงอีก

หยางลี่เหนียนเหลือบตามองเขาอย่างดุดัน แล้วหันไปมองโจวตงเป่ย “ข้าจะบอกให้นะ พี่ชายอย่างข้านี่สายตาเฉียบคมนะ!”

โจวตงเป่ยกลั้นหัวเราะพยักหน้าซ้ำๆ “แน่นอนครับ แน่นอน!”

“แล้วก็ยัยหนูที่ชื่ออะไรเซี่ยๆ นั่นอีก!”

“เซิ่งเซี่ยครับ!” โจวตงเป่ยเตือนความจำ ก็เกิดความสนใจขึ้นมา อยากจะฟังว่าเขาจะพูดว่าอย่างไร

“เมื่อกี้ข้าเดินตามหลังยัยหนูคนนั้นมา มองเห็นชัดเจนเลย!”

หยางลี่เหนียนดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง แล้วพูดต่อ: “ยัยหนูคนนี้ถึงแม้หน้าตาจะไม่ยั่วยวน แต่คิ้วตาจมูกมีรัศมีความซื่อตรงอยู่ ริมฝีปากเล็กๆ อวบอิ่มแดงระเรื่อ ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นผู้หญิงที่จิตใจดีงามและมีวาสนา!”

“แล้วก็บั้นท้าย...”

โจวตงเป่ยชะงักไป ไม่ใช่นะ ท่านมองเห็นได้ยังไง?

“อย่าเห็นว่ายัยหนูคนนี้สวมเสื้อกาวน์ แต่ตอนที่แกว่งซ้ายแกว่งขวา มองเห็นชัดเจนเลย นั่นน่ะเป็นผู้หญิงที่คลอดลูกง่ายแน่นอน!”

“พี่สาวข้าบอกว่า ก้น...”

“ก๊อกๆๆ!” มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

หยางลี่เหนียนรีบหุบปาก

โจวตงเป่ยตะโกน: “เข้ามา!”

เซิ่งเซี่ยยกเต้าหู้แห้งผัดพริกหยวกจานหนึ่งเข้ามา ในมือยังหิ้วเหล้าอวี้เฉวียนขวดเหลี่ยมสองขวด ยิ้มแย้มเดินเข้ามา

หยางลี่เหนียนพอเห็นว่าเป็นเธอ ก็รีบก้มหน้าลง หัวแทบจะซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ

“พี่รองคะ ได้แล้วค่ะหนึ่งอย่าง!”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “มัวแต่คุยเพลินจนลืมเลย เดี๋ยวผมไปยกเอง!”

เซิ่งเซี่ยเอาอาหารกับเหล้าวางลงบนโต๊ะ “ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูยกมาให้ พวกพี่คุยกันเถอะ!”

เธอจากไป ยัง顺手ปิดประตูให้ด้วย

“พี่เจ็ด? พี่เจ็ด?” โจวตงเป่ยเห็นหยางลี่เหนียนคอตก ก็รีบเรียกเขา

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา หยางลี่เหนียนรู้สึกอายอยู่บ้างจริงๆ หัวเราะเหอะๆ เงยหน้าขึ้นมา คอยังแดงอยู่เลย

“พี่ยังพูดไม่จบเลยนะครับ!” โจวตงเป่ยพูด

“จะพูดอะไรอีก!” หยางลี่เหนียนไม่กล้าพูดต่อแล้ว แต่ก็ยังแก้ตัวไปประโยคหนึ่ง “ยัยหนูคนนี้ไม่เลว คล่องแคล่วดี น้องชายถ้าแกชอบ ก็รีบลงมือเลย!”

โจวตงเป่ยหัวเราะออกมา รับคำซ้ำๆ

ไม่นาน กับข้าวหกอย่างซุปหนึ่งอย่างก็ถูกยกมาครบ ต้าโถวพวกเขามองแล้วก็กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ

หยางลี่เหนียนยกแก้วเหล้าขึ้น “น้องโจวช่างมีน้ำใจจริงๆ กับข้าวหนักๆ ทั้งนั้นเลย!”

โจวตงเป่ยก็ยกแก้วขึ้นเช่นกัน ใบหน้ามีรอยยิ้ม: “คืนนั้นคุยกับพี่เจ็ดยังไม่จุใจ วันนี้ก็ดีมาเติมเต็ม มา ชนแก้ว!”

ดื่มไปอึกใหญ่ ต้าโถวพวกเขาก็รีบขยับตะเกียบอย่างใจร้อน โซ้ยแหลก

หยางลี่เหนียนจำได้แค่เหล้าแก้วที่สองของคืนนั้น หลังจากนั้นก็ว่างเปล่าไปหมด ดังนั้นจึงแสร้งทำเป็นถามอย่างไม่ใส่ใจ: “คืนนั้นเราสองคนดื่มไปเท่าไหร่?”

“คนละสามแก้วครับ!”

โจวตงเป่ยคีบหมูทอดราดซอสเข้าปาก นอกกรอบในนุ่ม รสชาติดีจริงๆ

หยางลี่เหนียนตบหัวล้านของตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ “ให้ตายสิ ดื่มเยอะขนาดนี้อีกแล้ว!”

จากนั้นก็ถามเขาอย่างไม่วางใจ: “ข้าไม่ได้ทำอะไรเกินเลยใช่ไหม? ข้าพอดื่มเหล้าแล้ว ตัวเองก็ไม่ไว้ใจตัวเอง!”

“ไม่มีครับ!” โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ “ก็แค่ ก็แค่...”

หยางลี่เหนียนได้ยินเขาพูดอ้ำๆ อึ้งๆ ก็ยิ่งเป็นห่วงมากขึ้น ร้อนใจ: “ว่ามาสิ เป็นอะไรไป?”

อีกสามคนก็มองมา

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “ก็แค่ยืนกรานจะดึงผมไปสาบานเป็นพี่น้อง...”

“พรืด!” ต้าโถวหัวเราะพรืดออกมา อีกสองคนก็หัวเราะลั่น โชคดีที่โต๊ะใหญ่พอ ไม่ได้พ่นลงบนโต๊ะ

“สาบานแล้วเหรอ?” หยางลี่เหนียนถาม

“สาบานแล้วครับ!”

“สาบานแล้วจริงๆ เหรอ?”

“สาบานแล้วจริงๆ ครับ!” โจวตงเป่ยรีบพูดต่อ: “พี่เจ็ดครับ ก็แค่เรื่องล้อเล่นตอนเมา พี่อย่าได้ถือเป็นจริงเป็นจังเลยนะครับ!”

หยางลี่เหนียนยื่นมือไปขยี้หน้าตัวเองแรงๆ สองสามที อยากจะตบหน้าตัวเองสองฉาดแรงๆ จริงๆ สองปีมานี้ พี่น้องร่วมสาบานของตัวเองแม่งจะจัดตั้งได้เป็นกองร้อยแล้ว

คนขายเมล็ดแตงโมหน้าสถานี, คนตั้งวงหมากรุกข้างถนน, ขอทาน, คนขายไอติม, คนเปิดโรงแรม, คนตัดไม้บนเขา, คนขับรถ... ในสถานดัดสันดานตงซานยังมีอีกเพียบ

ให้ตายสิ!

จะดื่มแบบนี้อีกไม่ได้แล้ว...

โจวตงเป่ยแน่นอนว่ารู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง ไม่ว่าจะเป็นคนประเภทไหน ไม่ว่าจะสาบานเป็นพี่น้องในสถานการณ์ใด ขอแค่มีเรื่องไปขอร้องเขา นั่นคือไม่มีคำว่าไม่ได้เด็ดขาด สองแขนพร้อมลุย

ตอนนี้พอได้ยินเขาบอกว่าอย่าถือเป็นจริงเป็นจัง ใบหน้าของหยางลี่เหนียนก็เปลี่ยนไปทันที “น้องชาย ต่อให้พี่ชายอย่างข้าตอนนั้นจะเมาแล้ว แต่ก็ต้องเป็นเพราะเห็นว่าแกเป็นคนที่คบหาได้ ถูกคอ ข้าถึงได้อยากจะสาบานเป็นพี่น้อง!”

“ครับๆๆ!” โจวตงเป่ยยิ้มรับคำ

“ดังนั้น จะให้มันแล้วไปเฉยๆ ไม่ได้! คำนับลงพื้นไปแล้วครั้งหนึ่ง...”

“บนเตียงอิฐครับ!” โจวตงเป่ยแก้ให้เขา

“อ้อ คำนับบนเตียงอิฐเหรอ?”

“ครับ!”

“ใช่เลย คำนับบนเตียงอิฐไปแล้ว สาบานก็สาบานไปแล้ว จะให้แล้วไปได้ยังไง?” เขายกแก้วเหล้าขึ้นแล้วลุกขึ้นยืน “ตอนนี้ข้าไม่ได้เมาแล้วใช่ไหม?”

โจวตงเป่ยก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน “ไม่ได้เมาครับ นี่เพิ่งจะเริ่มดื่มเอง!”

“งั้นก็ได้!” หยางลี่เหนียนมองไปที่ต้าโถวพวกเขาสามคน “ต้าโถว, เฒ่าสี่, ถู่โต้ว พวกแกสามคนวันนี้คือพยาน ข้ากับโจว...”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง รู้สึกอายอยู่บ้าง “น้องชายชื่ออะไรแล้วนะ? ข้าลืมอีกแล้ว!”

โจวตงเป่ยแทบจะคะมำลงบนโต๊ะ ได้แต่ต้องพูดอีกรอบ

“ใช่ โจวตงเป่ย ข้ากับน้องชายโจวตงเป่ยร่วมสาบานเป็นพี่น้อง ต่อไปนี้ไม่ขอเกิดวันเดือนปีเดียวกัน แต่ขอตายวันเดือนปีเดียวกัน! ไม่มีปัญหาใช่ไหม?!”

“ไม่มีปัญหาครับ ผมขอคารวะพี่ใหญ่!” โจวตงเป่ยยิ้มเหอะๆ ชนแก้วกับเขา

ต้าโถวพวกเขาสามคนเห็นพี่เจ็ดพูดจาเป็นทางการขนาดนี้ ก็ยกแก้วตามขึ้นมาด้วย ทุกคนดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ส่งเสียงเชียร์ดังลั่น

พอนั่งลง หยางลี่เหนียนก็ตบไหล่โจวตงเป่ยหนักๆ สองที “น้องชาย ทำให้แกต้องสิ้นเปลืองแล้ว!”

โจวตงเป่ยโบกมือ: “ไม่กี่ตังค์เอง สิ้นเปลืองอะไรกันครับ?”