บทที่ 54 น้องชายแท้ๆ

หยางลี่เหนียนเล่าเรื่องที่ไปขนถ่านหินเมื่อคืนนั้น สุดท้ายก็พูดว่า: “ครอบครัวของน้องชายข้าคนนี้ อัธยาศัยดีมีน้ำใจอย่างแท้จริง! พวกแกพูดมาสิ พวกแกทำงานมาตั้งมากมาย บ้านไหนจะเลี้ยงข้าวเลี้ยงเหล้าแก แล้วยังจัดที่นอนให้อีก?”

สามคนมองหน้ากันไปมา ถู่โต้ว (มันฝรั่ง) ยิ้มประจบ: “นั่นสินะครับ ข้าวก็เคยกิน เหล้าก็เคยดื่ม แต่เรื่องเลี้ยงที่นอนนี่ยังไม่เคยเจอจริงๆ ครับ...”

“ใช่ไหมล่ะ?” หยางลี่เหนียนภาคภูมิใจขึ้นมา “น้องชายข้าคนนี้ เป็นคนซื่อสัตย์จริงใจแน่นอน! ดูพวกแกสิ แต่ละคนแม่งก็มีแต่เล่ห์เหลี่ยม...”

เขายังพูดไม่ทันจบ “ก๊อกๆๆ” ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“เข้ามา!” โจวตงเป่ยตะโกน

ชายอ้วนเตี้ยคนหนึ่งหิ้วเหล้าขาวเจิ้งหลิวเข้ามา คนคนนี้โจวตงเป่ยก็รู้จักเหมือนกัน ฉีเป่าที่คุมแถวศูนย์วัฒนธรรม

เจ้านี่เป็นคนเจ้าเล่ห์ ต่อมาค้าขายเพจเจอร์ทำเงินได้ไม่น้อยเลย ต่อมาก็เปิดร้านขายโทรศัพท์มือถืออีกแห่งหนึ่ง ธุรกิจดีมาตลอด

เขาเข้าห้องมาก็หัวเราะฮ่าๆ เสียงดังลั่น

“เก็บเสียงไว้เลย หัวเราะบ้าอะไรของแก?” หยางลี่เหนียนพูดคำเดียวก็ปิดปากเขาได้

“ดูแกทำสิ อารมณ์ร้อนอีกแล้ว...” ฉีเป่ายังคงยิ้มเหมือนเดิม วางเหล้าลงบนโต๊ะ ยื่นมือไปหยิบหงถ่าซานออกมาสองซอง โยนไว้บนโต๊ะเช่นกัน

“โย่ ต้าโถวก็อยู่ เฒ่าสี่ก็มา ถู่โต้วขาพี่ชายแกเป็นยังไงบ้าง...”

สีหน้าของถู่โต้วดูไม่ค่อยดีนัก ฉีเป่ายิ้มเหอะๆ ทักทายไปรอบหนึ่ง แล้วหันมามองโจวตงเป่ย “น้องชายคนนี้คือ?”

“น้องชายแท้ๆ ของข้า!” หยางลี่เหนียนไม่ได้ลุกขึ้นยืนเลย

โจวตงเป่ยยิ้มๆ ลุกขึ้นยืนยื่นมือออกไป “โจวตงเป่ยครับ!”

“ชื่อดี ชื่อดีจริงๆ!” ใบหน้าของฉีเป่าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก็ไม่ได้พูดออกมาว่าชื่อนี้ดีตรงไหน จับมือเสร็จก็หยิบเหล้าขาวขวดนั้นขึ้นมา เริ่มรินให้แต่ละคนจนเต็ม

“เฒ่าเป่าจื่อ...” หยางลี่เหนียนเหลือบตามองเขา “ยังเบี้ยวนัดอยู่เหรอ?”

ฉีเป่ากำลังรินเหล้าให้โจวตงเป่ย ยิ้มระรื่น: “พี่เจ็ดครับ พี่อย่าเอาแต่เรียกเฒ่าเป่าจื่อได้ไหมครับ ทำเหมือนผมเป็นเจ้าของซ่องเลย!”

“โธ่เว้ย งั้นจะให้เรียกแก ว่าอะไร?”

พอถึงตาถู่โต้ว เขาก็ยื่นมือไปคว่ำแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ

รอยยิ้มของฉีเป่าแข็งทื่อไป ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “น้องชาย เรื่องของพี่ชายแกไม่เกี่ยวกับข้าจริงๆ นะ...”

“ข้าบอกแล้วเหรอว่าเกี่ยว?” ถู่โต้วขี้เกียจจะมองเขา “ข้าก็แค่ไม่อยากจะดื่มเหล้าของแก ได้ไหม?”

“ได้สิ มีอะไรจะไม่ได้ล่ะ!”

“แกไปบอกหม่าหุยจื่อด้วยนะ รอให้พี่ข้าหายดีแล้ว จะไปหาเขา!”

ฉีเป่าหัวเราะฮิฮะ ก็ไม่ได้ตอบรับอะไร แล้วก็รินเหล้าให้ต้าโถวต่อ

โจวตงเป่ยยืนมองอย่างเย็นชา ไม่รู้ว่าสองคนนี้มีความแค้นอะไรกัน แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องของพี่ชายถู่โต้ว ไม่อย่างนั้นหยางลี่เหนียนคงจะอัดเขาออกไปนานแล้ว

ฉีเป่ารินเหล้าเสร็จ ตัวเองก็ยกขึ้นมาแก้วหนึ่ง แต่ว่าแก้วเหล้าเล็กๆ ใบนี้เป็นของที่เขาพกมาเอง มีแค่เจ็ดเฉียน

“น้องชายอย่างผมขอดื่มก่อนเป็นเกียรติ พวกพี่ค่อยๆ ดื่มนะครับ!”

พูดจบ ก็ดื่มรวดเดียวหมดแก้ว แล้วก็รินอีกสองแก้วติดกัน ล้วนดื่มรวดเดียวหมด

จากนั้นก็พูดคุยหัวเราะอีกสองสามประโยค ถึงได้กล่าวลาเดินออกไป

หยางลี่เหนียนไม่ได้ลุกขึ้นเลยตลอดเวลา มีเพียงโจวตงเป่ยที่เดินไปส่งสองสามก้าว

พอกลับมานั่งลง เขาก็ยิ้มๆ “คนคนนี้น่าสนใจดีนะ!”

“มีอะไรน่าสนใจ?” หยางลี่เหนียนทำหน้าดูถูก “ไอ้ขี้เกียจคนนี้น่ะเจ้าเล่ห์ที่สุดเลย ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง ข้ารำคาญมันจะตายไป!”

“แล้วเมื่อกี้นี้คือ?”

ต้าโถวพูดว่า: “โดนตีจนกลัวแล้วมั้ง ปีที่แล้วพี่เจ็ดเกือบจะฟาดเขาตาย!”

หลายคนหัวเราะลั่น

หยางลี่เหนียนลูบหัวล้าน “ให้ตายสิ เบี้ยวนัดมาถึงบ้านพี่น้องร่วมสาบานของข้า ข้าจะปล่อยเขาไปได้ยังไง?”

จากนั้นเขาก็พูดอีก: “ถู่โต้ว ต่อไปเรื่องของตี้กวาแกยุ่งให้น้อยลงหน่อย!”

ถู่โต้วไม่พูดอะไร

โจวตงเป่ยไม่ค่อยคุ้นเคยกับพี่ชายของถู่โต้วเท่าไหร่ ในความทรงจำพี่ชายของเขาปีเก้าสิบกว่าก็หนีไปเพราะคดีทำร้ายร่างกายสาหัส ตอนที่ตัวเองออกจากเมืองซิงอันไป เจ้านี่ก็ยังไม่กลับมา

พ่อแม่ของสองพี่น้องเป็นพนักงานรถไฟทั้งคู่ พี่ชายชื่ออวี๋เจียงเทา ฉายาตี้กวา (มันเทศ) ถู่โต้วชื่อจริงว่าอวี๋เจียงเฟย

นิสัยของสองคนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง พี่ชายของเขาตี้กวานิสัยโอ้อวด งานการรถไฟดีๆ ก็ทำจนเสียไป วันๆ ก็พาคนกลุ่มหนึ่งไปมั่วสุม

ส่วนถู่โต้วก็ติดตามหยางลี่เหนียนมาโดยตลอด ถึงแม้จะไม่ได้เงินอะไรมากมาย แต่ชีวิตอย่างน้อยก็ผ่านไปอย่างสงบสุข

ฉีเป่าเปิดฉากขึ้น จากนั้นก็เริ่มไม่จบไม่สิ้น มากันทีละคนๆ ล้วนเป็นคนในสังคม สี่สิบกว่านาทีต่อมา บุหรี่กับเหล้าบนโต๊ะก็แทบจะไม่มีที่วางแล้ว

โจวตงเป่ยแอบถอนหายใจ ยุคนี้ก็แปลกดีนะ สิ่งที่ทำให้คนอิจฉาไม่ใช่ว่าคุณมีธุรกิจใหญ่โตแค่ไหน แต่คือมีชื่อเสียงมากแค่ไหน!

แน่นอนว่า ยุคนี้คนที่สามารถทำธุรกิจให้ใหญ่โตได้ก็มีน้อยมาก โดยเฉพาะในเมืองเล็กๆ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือแห่งนี้

เหมือนกับหยางลี่เหนียน ก็แค่คนถีบสามล้อคนหนึ่ง แต่ก็เพราะไม่เกรงกลัวใคร ทั้งยังตีนักเลงหัวไม้ชื่อดังสองสามคนจนสยบได้ ถึงได้รับการเคารพนับถือขนาดนี้

เรื่องนี้ถ้าเป็นในอีกยี่สิบกว่าปีข้างหน้าก็คือเรื่องเพ้อฝันอย่างสิ้นเชิง วัยรุ่นยิ่งไม่สามารถเข้าใจได้ ไม่ไปอิจฉาชื่นชมมหาเศรษฐีของโลก ไปประจบคนตีกันเก่ง นี่มันบ้าไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

จนปัญญา ยุคนี้มันก็แปลกแบบนี้แหละ!

นี่ก็เป็นสาเหตุที่เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะสร้างความสัมพันธ์กับหยางลี่เหนียน เขาคนเดียวเปลี่ยนแปลงกระแสนี้ไม่ได้ ได้แต่คิดหาวิธีป้องกันตัวเอง

ไม่ว่าจะเงื้อขวาน หรือจะยอมรับพี่ใหญ่ จุดประสงค์มีเพียงอย่างเดียว: ต่อไปนี้ให้น้องชายอย่างข้าหาเงินอย่างสบายใจ อันธพาลนักเลงทั้งหลายอยู่ห่างๆ ข้าไว้ ยิ่งอย่ามายุ่งกับข้า...

เขายิ้มแล้วถาม: “ยังมีใครอีกไหมครับ? ดื่มเหล้าหน่อยก็เสียเวลาจริงๆ!”

หยางลี่เหนียนส่ายหน้า “ก็น่าจะหมดแล้ว!”

“มากันหมดแล้วเหรอครับ?”

หยางลี่เหนียนยิ้มปากกว้าง “จะเป็นไปได้ยังไง? โถงใหญ่มีโต๊ะตั้งมากมาย คนที่อยู่ในสังคมน่าจะมีสักสองสามสิบคนนะ!”

“ที่มาไม่กี่คนนี้ ไม่ใช่โดนข้าตีจนสยบ ก็คือไม่อยากจะล่วงเกินข้า! พวกที่ไม่มา ส่วนใหญ่ก็คือไม่ยอมรับ แล้วก็มีที่ดูถูกข้า!”

“อันที่จริงแล้วนะ” หยางลี่เหนียนลูบหัวล้าน “ขอแค่ไม่มายุ่งกับข้า ไม่มายุ่งกับเพื่อนข้า จะเป็นใครก็ช่างมัน! ข้าก็แค่คนถีบสามล้อลา ข้าต้องให้พวกเขามานับถือรึไง?”

โจวตงเป่ยพยักหน้ารับคำ “พี่เจ็ดพูดถูกครับ ขอแค่มีชีวิตอยู่ ก็ย่อมมีคนที่คุณดูไม่ชิน และก็มีคนที่ดูไม่ชินคุณ! คุณทำดีแค่ไหน ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าทุกคนจะชอบ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องไปสนใจความคิดเห็นของคนอื่น!”

ดวงตาของหยางลี่เหนียนเป็นประกาย ยกนิ้วโป้งให้ “ได้ยินว่าน้องชายก็มีความรู้ แกเรียนถึงชั้นไหน?”

“จบมัธยมปลายครับ!”

“ให้ตายสิ!” เขาตบโต๊ะอย่างแรง “เจ๋งไปเลย น้องชายแกเป็นคนที่มีการศึกษาสูงที่สุดในบรรดาพี่น้องร่วมสาบานของข้าเลยนะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพูดจาถึงได้มีเหตุผลขนาดนี้ มา ชนแก้ว!”

ทุกคนดื่มไปอึกหนึ่ง

วางแก้วเหล้าลง หยางลี่เหนียนก็จุดบุหรี่ขึ้น “ไม่ใช่พี่ชายอย่างข้าดูถูกพวกเขานะ ไอ้พวกนักเลงพวกนี้ มีหนึ่งนับหนึ่ง คนดีมีน้อย!”

พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็จ้องมองโจวตงเป่ย “น้องชาย ในเมื่อเราสาบานเป็นพี่น้องกันแล้ว พี่เจ็ดก็ขอพูดสักสองสามคำ...”

โจวตงเป่ยวางตะเกียบลง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น “ท่านพูดมาเลยครับ!”

“พี่ตีกัน ก็แค่ดูไม่ชินกับไอ้พวกเวรพวกนี้! แต่พี่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสังคม แกเข้าใจไหม?”

“เข้าใจครับ เข้าใจครับ!” โจวตงเป่ยพยักหน้า นี่คือความจริง

พี่เจ็ดหน้าสถานีของเขาหลายปีมานี้ ถึงแม้จะเคยเข้าไปอยู่ในคุกเพราะเรื่องตีรันฟันแทงมาหลายครั้ง แต่พอออกมาก็กลับมาถีบสามล้อคันนี้ต่อทันที

“น้องชายแกเป็นคนมีความรู้ จะพูดยังไงก็ห้ามไปมั่วสุมกับคนพวกนี้เด็ดขาด ช่องทางหาเงินมีเยอะแยะ แต่ต้องเดินในทางที่ถูกต้อง ไม่ไหวก็มาถีบสามล้อลากับพี่!”

“จำคำพูดของพี่ไว้ หาเลี้ยงชีพด้วยเรี่ยวแรงของตัวเอง เมื่อไหร่ก็ไม่น่าอาย!”

ห่างกันไปยี่สิบกว่าปี ในที่สุดโจวตงเป่ยก็ได้ยินประโยคนี้อีกครั้ง ก็ยังคงซาบซึ้งอย่างยิ่ง พูดอย่างจริงจัง: “พี่เจ็ดวางใจได้เลยครับ เรื่องผิดกฎหมาย ผมโจวตงเป่ยไม่ทำเด็ดขาด!”

“ดี!” หยางลี่เหนียนยิ้มปากกว้าง ยกแก้วเหล้าขึ้น “มา พี่น้องทุกคนหมดแก้ว!”

อึกนี้อย่างน้อยก็ต้องมีสองเหลี่ยง โจวตงเป่ยไม่ลังเล ดื่มรวดเดียวหมดก้น

หยางลี่เหนียนเห็นเขาดื่มเหล้าอย่างองอาจขนาดนี้ ทั้งยังเป็นนักเรียนหัวกะทิอีก ยิ่งรู้สึกว่าสายตาตัวเองไม่เลว ยิ่งมองไอ้หนุ่มคิ้วดกตาโตคนนี้ก็ยิ่งดี

น่าเสียดาย ตัวเองก็ไม่มีน้องสาวอะไรกับเขา ไม่อย่างนั้นก็คงจะยัดเข้าไปในผ้าห่มเขาแล้ว น้องเขยคนนี้อนาคตต้องประสบความสำเร็จแน่...

ไม่ใช่นะ พี่สาวคนที่ห้าของตัวเองยังไม่ได้หาคู่เลย น้องเขยไม่ได้ พี่เขยก็พอได้นี่นา!

ดูจากหน้าตาแล้ว พี่สาวคนที่ห้าก็แก่กว่าเขาไม่น่าจะเกินเจ็ดแปดปี แก่กว่าหน่อยจะเป็นไรไป? แก่กว่ารู้จักเอาใจ!

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นไปได้ ไม่ลังเลอีกแล้ว “จะว่าไปนะน้องชาย แกกับยัยหนูคนเมื่อกี้นี้ แกสองคนได้กันแล้วเหรอ?”

โจวตงเป่ยค่อนข้างจะสติแตก นี่มันคำพูดอะไรกันวะ อะไรคือได้กันแล้ว ก็ไม่ใช่ว่าไปทำเรื่องไม่ดี

จนปัญญา พี่เจ็ดก็เป็นสไตล์นี้แหละ ได้แต่อธิบายไปประโยคหนึ่ง: “ไม่มีครับ พวกเราก็แค่เพื่อนบ้านกัน ไม่มีเรื่องแบบนั้น!”

หยางลี่เหนียนดีใจอย่างคาดไม่ถึง รีบพูดว่า: “น้องชาย ข้าจะบอกให้นะ พี่สาวคนที่ห้าบ้านข้า...”

เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากโถงทางเดิน

ดวงตาของโจวตงเป่ยเป็นประกายขึ้นมา ละครฉากใหญ่เปิดม่านแล้ว!