บทที่ 55 อินทรีจับลูกไก่

ในโถงทางเดิน

เซิ่งเซี่ยเคาะประตูห้องส่วนตัวเบอร์สี่

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนให้เข้ามาจากข้างใน เธอก็ผลักประตูเข้าไป มองปราดเดียวก็เห็นหลี่ชุนหงนั่งอยู่ข้างๆ จางคางคกใหญ่

นี่?

เธอตกใจ!

只见คนทั้งสองคล้องแขนกันอยู่ แถมยังถือแก้วเหล้ากันคนละใบ นี่กำลังจะดื่มเหล้ามงคลสมรสกันอยู่เหรอ?

หลี่ชุนหงไม่คิดว่าจะเป็นเซิ่งเซี่ย ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

“พี่ชุนหงคะ คุณป้าหลิวให้พี่รีบกลับไปค่ะ!”

พูดจบ เซิ่งเซี่ยก็หันหลังจะเดินออกไป

เสี่ยวตี้จู่ (เจ้าที่ดินน้อย) ตาไวว่องไว ก้าวพรวดเดียวก็ไปถึงข้างหน้า ยื่นมือไปปิดประตูไว้ กดไว้ไม่ให้เซิ่งเซี่ยเปิดประตู

“น้องสาว นั่งคุยกันสักครู่สิ!”

เซิ่งเซี่ยมองเขาแวบหนึ่ง รู้สึกว่าแผลเป็นบนหน้าของเขาเหมือนไส้เดือนตัวเป็นๆ น่าขยะแขยงอยู่บ้าง

“แกเป็นใคร? ข้ามีอะไรจะคุยกับแก?”

“โอ้โห!” เสี่ยวตี้จู่หัวเราะออกมา “ก็เจอกันตั้งหลายครั้งแล้ว ยังจะดุอีกนะ มานั่งคุยเป็นเพื่อนพี่ชายสักครู่สิ!”

หลี่ชุนหงรีบปล่อยแขนออก จางคางคกใหญ่หัวเราะเหอะๆ ก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเธอสองสามประโยค

หลี่ชุนหงเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ยังฝืนยิ้มๆ “เสี่ยวเซี่ย คุณป้าหลิวจะมีเรื่องใหญ่อะไรกัน นั่งคุยกันสักครู่ เดี๋ยวเราสองคนค่อยกลับไปด้วยกัน!”

เสี่ยวตี้จู่ขยับเข้าไปใกล้เซิ่งเซี่ย “น้องสาว แกดูรองเท้าคู่นี้ของแกสิ เก่าเกินไปแล้ว! ตอนบ่ายพี่ชายจะพาไปห้างสรรพสินค้าใหญ่ ซื้อรองเท้าหนังแท้ให้คู่หนึ่งเป็นไง?”

เซิ่งเซี่ยโดนกลิ่นเหล้าเต็มปากของเขาจนแทบจะล้มคะมำ ร่างกายถอยหลังไปเรื่อยๆ “อยู่ห่างๆ ข้าหน่อย!”

“ทำไมล่ะ?” เสี่ยวตี้จู่แทบจะแนบชิดตัวเธอแล้ว

เซิ่งเซี่ยถอยไปข้างๆ อีกหนึ่งก้าว “แกกินขี้มาเหรอ? ปากเหม็นขนาดนี้!”

หลี่ชุนหงแทบจะหัวเราะพรืดออกมา รอยยิ้มบนใบหน้าของจางคางคกใหญ่หายไป เสี่ยวตี้จู่ยิ่งรู้สึกเสียหน้า แต่พอเห็นท่าทางน่ารักน่าชังของเธอ ก็คันไม้คันมือขึ้นมา ไม่กล้าที่จะโมโห

“น้องสาว พี่ไม่โกรธหรอก แกแค่นั่งเป็นเพื่อนพี่สักครู่ ได้ไหม?”

เซิ่งเซี่ยส่ายหน้า “อาศัยอะไรต้องนั่งเป็นเพื่อนแกสักครู่?”

“พี่ก็บอกแล้วไงว่าตอนบ่ายจะพาไปซื้อรองเท้า...” เสี่ยวตี้จู่ยื่นมือจะไปดึงเธอ

“ย่าอย่างข้าขาดรองเท้าของแกรึไง? เห็นหน้าแกข้าก็ขยะแขยงแล้ว...”

ถึงแม้เซิ่งเซี่ยจะปากจัด แต่เธอก็ไม่โง่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโจวตงเป่ยได้กำชับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดังนั้นช่วงนี้เจอคนพวกนี้ทีไรก็หลบเลี่ยงมาตลอด

แต่วันนี้รับปากพี่รองไว้แล้ว ดังนั้นถึงได้มาส่งตัวเองถึงที่ แล้วยังจงใจยั่วโมโหชายหน้ามีแผลเป็นคนนี้อีก

ตอนนี้พอเห็นเขาจะมาจับตัวเอง มือก็ละออกจากประตู รีบอ้อมผ่านเขาไป ยื่นมือไปเปิดประตูทันที

เห็นว่าเธอกำลังจะวิ่งออกไปแล้ว เสี่ยวตี้จู่ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวใหญ่ ยื่นมือไปคว้าชายเสื้อด้านหลังของเธอไว้

ขาข้างหนึ่งของเซิ่งเซี่ยก้าวออกไปที่โถงทางเดินแล้ว ข้างหลังตึงขึ้น ร่างทั้งร่างถูกดึงขึ้น

“โอ๊ย—”

เธอตะโกนลั่น

สีหน้าของหลี่ชุนหงก็เปลี่ยนไป เธอไม่ได้ชอบจางเยว่จิ้นคนนี้ โดยเฉพาะฉายาในสังคมของเขา ที่เรียกว่าอะไรคางคกใหญ่ ฟังแล้วก็ทำให้คนไม่สบายใจ

แต่ผู้ชายคนนี้รวยจริงๆ ไม่เพียงแต่จะมีรถเก๋งคันเล็กๆ ยังซื้อสร้อยคอทองคำให้ตัวเองอีกเส้นหนึ่ง หนักสิบกว่ากรัม เงินร้อยกว่าหยวนก็ไม่กระพริบตาเลย

เธอลุกขึ้นยืน สีหน้าไม่พอใจ “พี่เฉิน พวกพี่ทำอะไรกันคะ?”

เสี่ยวตี้จู่ชื่อจริงว่าเฉินจื้อเฉียง พอได้ยินหลี่ชุนหงพูด ก็ไม่สนใจเลย ยังคงดึงเซิ่งเซี่ยไว้

เซิ่งเซี่ยโดนเขาดึงจนเซ พอเห็นเขาจะปิดประตูอีก ก็รีบดึงประตูเปิดไว้อีกครั้ง ทั้งสองคนก็ยื้อยุดฉุดกระชากกัน

หลี่ชุนหงจะเข้าไป จางคางคกใหญ่ทำหน้าเย็นชา มือใหญ่ๆ บีบแขนของเธอไว้แน่น

เสี่ยวตี้จู่ไม่คิดว่าพริกขี้หนูเม็ดเล็กนี้จะเผ็ดร้อนขนาดนี้ เผลอไปแวบเดียว แก้มก็โดนข่วนไปทีหนึ่ง เจ็บแสบไปหมด

สิบนิ้วของเซิ่งเซี่ยราวกับตะขอ ข่วนไปที่หน้าของเขาไม่เลือกหน้า ปากก็ยังตะโกนลั่น: “จับนักเลงค่า มาเร็วเข้า มีคนลวนลาม...”

เสี่ยวตี้จู่ถึงจะโดนข่วน แต่ก็ยังเป็นพวกทะนุถนอมบุปผา ถึงขนาดนี้แล้วก็ยังไม่กล้าตีเธอ เอียงหัวหลบ ตั้งใจจะปิดประตูห้องส่วนตัวให้ได้

ดังนั้น สถานการณ์จึงกลายเป็นว่าเซิ่งเซี่ยข่วนเขาไปพลาง ปกป้องประตูใหญ่ไปพลาง ไม่ให้เขาปิด

ส่วนเสี่ยวตี้จู่ก็ดึงเสื้อข้างหลังของเธอไว้ ยังต้องพยายามอยู่ห่างๆ เธอหน่อย

ทั้งสองคนเหมือนกับเล่นอินทรีจับลูกไก่ หมุนเป็นวงกลมอยู่ที่ประตู...

พรึ่บพรั่บ คนดูเรื่องสนุกวิ่งเข้ามามากมาย ต่างก็มายืนมุงอยู่ที่หน้าประตู

“แกทำอะไร?” ใบหน้าของหลี่ชุนหงแดงก่ำ ดึงแขนอย่างแรง “เฉินจื้อเฉียง แกปล่อยเซิ่งเซี่ยนะ แกทำอะไร?”

จางคางคกใหญ่เห็นว่าควบคุมเธอไม่อยู่แล้ว “เผียะ!” ยื่นมือไปตบหน้าเธอทีหนึ่ง ตวาดว่า: “ไอ้เวรเอ๊ย แกจะสงบเสงี่ยมหน่อยได้ไหม!”

หลี่ชุนหงงงไปเลย ไม่คิดว่าผู้ชายตรงหน้าจะกล้าตีตัวเอง เพิ่งจะคบกันได้ไม่ถึงเดือน ก็กล้าลงมือแล้วเหรอ?

“จางเยว่จิ้น! แกกล้าตีฉันเหรอ?” หลี่ชุนหงเหมือนคนบ้าพุ่งเข้าไปบนตัวเขา ทั้งข่วนทั้งกัด

ไอ้หนุ่มอีกสองคนที่ร่วมโต๊ะต่างก็มองจนงงไปหมด เกิดอะไรขึ้น?

หนึ่งในนั้นลุกขึ้นยืน เขารู้ว่าจางคางคกใหญ่กับเสี่ยวตี้จู่ไม่เสียเปรียบอะไรแน่ ดังนั้นจึงไม่ห้ามปราม แต่กลับไปไล่คนที่หน้าประตู “มองอะไร? ไสหัวไปให้หมด!”

คนที่หน้าประตูถอยหลังไปหนึ่งก้าว ชี้ชวนกันพูด แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไป

เซิ่งเซี่ยเหนื่อยแล้ว เล็บมือก็หัก ยังคงกางเล็บข่วนอยู่

มือข้างหนึ่งของเสี่ยวตี้จู่ยังคงดึงชายเสื้อด้านหลังของเธอไว้ เอียงหัวอย่างแรง ไม่กล้าเข้าไปใกล้

คนที่ลุกขึ้นยืนเดินไปจะปิดประตู เซิ่งเซี่ยยกเท้าขึ้นถีบ เสี่ยวตี้จู่ก็ดึงเธอไปข้างหลังอย่างแรง

เห็นว่าประตูห้องส่วนตัวกำลังจะถูกปิดลง เซิ่งเซี่ยก็อดที่จะร้อนใจขึ้นมาไม่ได้ โจวตงเป่ย ไอ้เวรตะไล รีบมาสิ!

“ปัง!” ประตูห้องถูกคนผลักเปิดออกอย่างแรง

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา!

โจวตงเป่ย!

เขามาตลอดทางได้ยินเสียงจากทางนี้ รู้ว่าขอแค่มีเสียงทะเลาะกัน ก็จะไม่มีเรื่องใหญ่อะไร ดังนั้นจึงจงใจถ่วงเวลาไปสองนาที

“พี่รอง!”

“แกเป็นใครวะ!?”

เซิ่งเซี่ยกับไอ้หนุ่มที่ปิดประตูตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน

โจวตงเป่ยไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกเท้าขึ้นถีบเข้าที่ท้องของไอ้หนุ่มคนนี้

“ตุ้บ!”

ทีเดียว ไอ้หนุ่มคนนี้นั่งลงกับพื้นอย่างจัง

ไอ้หนุ่มอีกคน “ฟุ่บ” ลุกขึ้นยืนทันที ยื่นมือไปคว้าขวดเบียร์บนโต๊ะ

หลี่ชุนหงกับจางคางคกใหญ่หยุดมือพร้อมกัน จ้องมองประตูอย่างตะลึงงัน

โจวตงเป่ยเข้าไปบีบข้อมือของเสี่ยวตี้จู่ “ปล่อย!”

ดวงตาของเสี่ยวตี้จู่หรี่ลง แววตาอำมหิตแวบผ่าน “ไอ้เด็กเวร รู้ไหมว่ากำลังพูดกับใครอยู่?”

“แกก็แค่เสี่ยวตี้จู่ไม่ใช่เหรอ เป็นอะไรไปล่ะ? การกวาดล้างอาชญากรรมไม่จับแกไป ทนไม่ไหวอยากจะอวดดีแล้วมั้ง?”

จางคางคกใหญ่นึกออกแล้ว ไอ้หนุ่มร่างสูงโปร่งคนนี้เคยคารวะเหล้าตัวเอง แซ่อะไรแล้วนะ?

เสี่ยวตี้จู่ยังไม่ปล่อยมือ จ้องเขาเขม็ง “ในเมื่อรู้ว่าเป็นท่านเฉินของแก ก็รีบไสหัวไปซะ อย่ามาหาเรื่องไม่สบายใจ!”

จางคางคกใหญ่นึกชื่อของโจวตงเป่ยไม่ออก แต่นึกขึ้นได้ว่าเขาบอกว่าเขารู้จักพี่เจ็ดหน้าสถานี คิดอยู่ครู่หนึ่งก็พูดว่า: “เอาล่ะน่า เสี่ยวตี้จู่ ก็คนรู้จักกันทั้งนั้น...”

เสี่ยวตี้จู่แน่นอนว่าก็จำโจวตงเป่ยได้ แต่เขาจะเสียหน้าต่อหน้าผู้หญิงได้อย่างไร เย็นชาฮึ่มเสียงหนึ่ง: “กล้ามาลองดีกับข้า วันนี้จะให้แกนอนออกไป เอ่ยชื่อใครก็ไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น!”

พูดจบ มืออีกข้างหนึ่งก็ดึงเหล็กขูดสามเหลี่ยมออกมาจากเอว แสงเย็นเยียบส่องประกายวาววับ

หลี่ชุนหงกับเซิ่งเซี่ยต่างก็ตกใจ คนที่มุงดูอยู่ที่โถงทางเดินยิ่งอุทานออกมา

โจวตงเป่ยยืนหยัดมั่นคง ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว น่าเสียดาย วันนี้ไม่ได้พกขวานออกมา...

“โย่ ใครกันนะ เจ๋งเป้งส่องประกายเจิดจ้าขนาดนี้?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นที่โถงทางเดิน อาจจะเป็นเพราะโถงทางเดินยาวเกินไป ถึงได้มีเสียงสะท้อนในตัวเอง เสียงทุ้มหนาเจือไปด้วยความเกียจคร้านและดูถูกเล็กน้อย

“เคร้ง!”

เหล็กขูดสามเหลี่ยมในมือของเสี่ยวตี้จู่หล่นลงบนพื้น