บทที่ 56 รัดคอหมา

คนที่หน้าประตูแยกทางออก ก็เห็นชายหัวล้านร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเดินเข้ามา ข้างหลังยังตามมาด้วยคนอีกสามคน

“พี่-พี่เจ็ด!”

เสี่ยวตี้จู่ได้ยินเสียงของเขามานานแล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่าจะมาเจอคู่แค้นที่นี่ จะว่าไปแล้วแกก็แค่คนถีบสามล้อลา จะกินภัตตาคารสี่ธงได้ด้วยเหรอ?

โจวตงเป่ยปล่อยมือ เสี่ยวตี้จู่ก็รีบปล่อยมือที่ดึงเซิ่งเซี่ยอยู่เช่นกัน

หยางลี่เหนียนเข้าห้องมา สองก้าวก็เดินมาอยู่หน้าเสี่ยวตี้จู่ ยื่นมือไปตบหน้าเขาเบาๆ “เอ่ยชื่อใครก็ไม่มีประโยชน์? เอ่ยชื่อข้าใช้ได้ไหม?”

เสี่ยวตี้จู่ยิ้มแหยๆ น่าอายชิบหายเลย

ความสัมพันธ์ของเขากับหยางลี่เหนียนช่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ

ฤดูร้อนปี 1982 เขาโดนหยางลี่เหนียนถือพลั่วเหล็กไล่ตีตั้งแต่เที่ยงวันยันเที่ยงคืน สุดท้ายก็เป็นเขาที่แบกไปส่งโรงพยาบาล แม้แต่ค่ารักษาก็เป็นคนอื่นจ่าย...

ต่อมาจางคางคกใหญ่มาเป็นคนกลางไกล่เกลี่ย แล้วก็มาดื่มเหล้าด้วยกันอีกสองครั้ง ถึงแม้จะพูดไม่ได้ว่าเปลี่ยนศัตรูเป็นมิตร แต่ก็ถือว่าพบหน้ากันยิ้มให้กันลืมความแค้นแล้ว

เสี่ยวตี้จู่หัวเราะแห้งๆ สองที “พี่เจ็ดครับ เขา-เขาสองคนเป็นใครเหรอครับ?”

“ใคร?” หยางลี่เหนียนหันกลับไปชี้ไปที่โจวตงเป่ย “นี่น้องชายแท้ๆ ของข้า!”

แล้วก็ชี้ไปที่เซิ่งเซี่ย “นี่น้องสาวแท้ๆ ของข้า!”

พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมาทันที หรือว่าจะให้สองคนนี้สาบานเป็นพี่น้องกัน พอเป็นพี่น้องกันแล้ว พี่สาวคนที่ห้าของตัวเองก็จะมีโอกาสมากขึ้น?

จางคางคกใหญ่รู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าว รู้ว่าโดนข่วนจนเสียโฉมแล้ว เหลือบมองหลี่ชุนหงอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็หัวเราะฮ่าๆ เดินเข้ามา “พี่เจ็ดครับ อยู่ห้องไหนเหรอครับ? ไม่บอกผมสักคำ จะได้ไปคารวะเหล้าสักสองแก้ว...”

พูดไปพลาง เขาก็มองโจวตงเป่ยอีกครั้ง ดูท่าแล้วไอ้หนุ่มคนนี้ไม่ได้โกหก เขามีความสัมพันธ์กับหยางเฒ่าเจ็ดไม่ธรรมดาจริงๆ!

“คางคกเอ๊ย” หยางลี่เหนียนมองเขา “ตอนนี้เจ๋งแล้ว รวยขึ้นมาหน่อย ก็เริ่มเที่ยวลวนลามผู้หญิงไปทั่ว! ต้องให้พี่เจ็ดซื้อเสื้อกาวน์ยาวให้สักตัวไหม แล้วก็กรงนกกับพัดอีกอัน? นี่มันไม่ใช่ชุดมาตรฐานของพวกอันธพาลรังแกชาวบ้านเหรอ!”

“อ้อ ใช่แล้ว ต้องจูงหมาป่าตัวใหญ่ๆ อีกตัวด้วย...”

จางคางคกใหญ่ส่งสายตาให้ไอ้หนุ่มคนหนึ่ง ไอ้หนุ่มคนนี้ก็เริ่มไล่คนข้างนอก จากนั้นก็ปิดประตูห้องส่วนตัวลง

พอพูดถึงหมา หยางลี่เหนียนก็ตบหัวล้าน นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “ไอ้เวรเอ๊ย ฤดูหนาวปีที่แล้วแกก็บอกว่าจะเลี้ยงเนื้อหมาข้า หมาล่ะ?”

จางคางคกใหญ่พลิกมือหยิบบุหรี่ซองเหลียงโหย่วบนโต๊ะเหล้า แล้วก็จุดให้เขา หัวเราะอย่างขมขื่น:

“อย่าพูดถึงเลยครับ ช่วงก่อนหน้านี้ก็ได้หมามาตัวหนึ่งจริงๆ เกือบจะรัดคอจนตายอยู่แล้ว ผลลัพธ์คือลวดเหล็กมันบิดจนหัก หมาก็ตกลงไปข้างล่าง...”

หยางลี่เหนียนฟังแล้วก็งงไปหมด “พูดอะไรของแก? อะไรตกลงไปข้างล่าง? พวกแกไปรัดคอกันที่ไหน?”

จางคางคกใหญ่สูบบุหรี่อย่างแรง ดวงตาเลื่อนลอยขึ้นมา...

“ก็อยู่ตรงหัวมุมบ้านแถวบ้านผมนั่นแหละครับ ตรงนั้นไม่ใช่มีส้วมสาธารณะอยู่เหรอ! พวกเราเอาหมาไปแขวนไว้ที่ชายคา ใช้ลวดเหล็กรัดคอ ไม่คิดว่าหมาตัวนั้นมันจะดิ้นอยู่ข้างบน แล้วก็หมุนตัว ไม่กี่รอบ ลวดเหล็กก็หัก หมาก็ตกลงไปในส้วม...”

“ให้ตายสิ” หยางลี่เหนียนเจ็บปวดจนแสยะปาก “แล้วยังจะกินได้อีกเหรอ?”

“ได้ครับ เพิ่งจะสูบไปเมื่อวันก่อน สะอาดมากเลยครับ ก็แค่มันลึกเกินไป ไอ้หมาเหลืองตัวใหญ่นั่นมันบ้าไปแล้ว วิ่งไปทั่วอยู่ข้างล่าง... พวกผมหลายคนก็เหนื่อยแล้ว ก็เลยคิดว่าจะกลับบ้านไปสูบบุหรี่ให้อุ่นๆ หน่อย ให้เด็กหนุ่มรุ่นกระทงที่มามุงดูคอยเฝ้าไว้...”

หยางลี่เหนียนเข้าใจแล้ว “หมาหายเหรอ?”

“ครับผม” จางคางคกใหญ่ทำหน้าเศร้า “พอไปสืบดู ก็เป็นพวกติงเฒ่าอู่ที่เอาไป แกว่าน่าโมโหไหมล่ะ?”

โจวตงเป่ยฟังแล้วก็เข้าใจ ที่แท้คืนนั้นที่เขาช่วยติงเฒ่าอู่ไว้ที่ร้านอาหารย่านแปดกรม ก็เป็นเพราะเรื่องนี้ถึงได้ตีกับพวกจางคางคกใหญ่

ก็แค่หมาตัวเดียว นี่มันว่างจัดกันไม่ใช่รึไง!

หยางลี่เหนียนก็ฟังเข้าใจแล้วเหมือนกัน เจ้าหมอนี่เห็นได้ชัดว่าอยากจะให้ตัวเองไปจัดการติงเฒ่าอู่ให้ เขาหัวเราะขึ้นมา “ไอ้หนูแกก็ไม่ได้คิดจะเลี้ยงข้าหรอกใช่ไหม?”

“พูดอะไรอย่างนั้นล่ะครับ จะเป็นไปได้ยังไง?”

“อย่ามาทำเป็นเรื่องมาก ถ้าอยากจะเลี้ยงข้าจริงๆ ทำไมตอนจะรัดคอหมาไม่เรียกข้า?”

จางคางคกใหญ่หน้าแดง “เอ่อ เหอะๆ ก็กะว่าจะตุ๋นเสร็จแล้วค่อยเรียกพี่ไงครับ!”

“อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า! ข้าไม่สนว่าหมาจะหายไปได้ยังไง ค้างเนื้อหมาข้าไว้มื้อหนึ่ง ข้ารออยู่นะ!”

พูดจบ เขาก็หันหลังจะเดินออกไป ด่าอีกประโยคหนึ่ง: “โง่บัดซบจริงๆ มีใครเขาใช้ลวดเหล็กรัดคอหมากันบ้าง?”

จางคางคกใหญ่กับเสี่ยวตี้จู่รีบตามไป

“พี่เจ็ดครับ อยู่ดื่มหน่อย?” เสี่ยวตี้จู่พูดอย่างสุภาพ

หยางลี่เหนียนหยุดยืน หันกลับไปมองเขาแวบหนึ่ง แล้วเหลือบตามองจางคางคกใหญ่ “ดูหน้าแกสิ ทำไมถึงปล่อยให้คนข่วนจนเป็นสภาพนี้ได้?”

เสี่ยวตี้จู่ยื่นมือไปลูบหน้าตัวเอง อายจนต้องแสยะปาก จางคางคกใหญ่ก็ยื่นมือไปลูบเหมือนกัน

“น้องสาว” หยางลี่เหนียนกวักมือเรียกเซิ่งเซี่ย “ไปกันเถอะ!”

เซิ่งเซี่ยไม่พูดอะไรเลยตลอดเวลา เพราะเธอมองจนงงไปหมดแล้ว หัวเล็กๆ ของเธอคิดไม่ตกว่า คนที่ขับรถเก๋งคันเล็กๆ ทำไมถึงต้องกลัวชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ซอมซ่อคนนี้ด้วย?

ตอนนี้พอได้ยินเขาเรียกตัวเอง ก็รีบเดินเข้าไปอย่างว่าง่าย

หยางลี่เหนียนก็ต่อหน้าเสี่ยวตี้จู่นั่นแหละ ยกนิ้วโป้งให้เธอ “ได้เลย น้องสาวข้าเป็นวีรสตรีโดยแท้ นี่ฝึกวิชากรงเล็บกระดูกขาวเก้าอิมของเหมยเชาฟงมาใช่ไหม?”

ใบหน้าเล็กๆ ของเซิ่งเซี่ยก็แดงขึ้น

เสี่ยวตี้จู่นี่โกรธจริงๆ รู้สึกว่าเจ็ดทวารของตัวเองกำลัง “ฟู่ๆ” พ่นควันออกมา

หลี่ชุนหงยังยืนอยู่ข้างโต๊ะนะ ก็งงไปนานแล้วเหมือนกัน ไม่เข้าใจสถานการณ์เลย

ในความทรงจำของเธอ จางเยว่จิ้นในสังคมเมืองซิงอันก็ถือเป็นระดับสุดยอดแล้ว ทำไมไอ้คนถีบสามล้อลานี่ถึงได้เก่งกว่าเขาล่ะ?

สามล้อลากับรถลาด้าจะเทียบกันได้เหรอ?

โจวตงเป่ยยื่นมือไปหาจางคางคกใหญ่ ยิ้มแล้วพูดว่า: “พี่จางครับ วันนี้ขอโทษจริงๆ ครับ เมื่อกี้เข้าห้องมาเร็วไปหน่อย ไม่ได้ดูเลยว่าในห้องเป็นใครก็ลงมือแล้ว น้ำท่วมพัดพาตำหนักราชามังกร ท่านอย่าได้โกรธเลยนะครับ!”

จางคางคกใหญ่โกรธจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว ตีหมายังต้องดูเจ้าของเลยนะ!

เสี่ยวตี้จู่ตามตัวเองมาเล่นด้วยกันหลายปีแล้ว หยางเฒ่าเจ็ดมาดูถูกเขาแบบนี้ นี่มันก็เหมือนกับถ่มน้ำลายรดหน้าตัวเองไม่ใช่เหรอ?

คิดว่าตัวเองกลัวเขาจริงๆ เหรอ?

คาดไม่ถึงเลยว่า ไอ้หนุ่มแซ่โจวคนนี้จะจงใจขอโทษขอโพย ไฟโกรธก็ลดลงไปบ้างทันที

ทั้งสองคนจับมือกัน หัวเราะฮ่าๆ เสียงดังลั่น

ใครจะไปรู้ว่าพอสองคนปล่อยมือแล้ว โจวตงเป่ยก็ยื่นมือไปหาเฉียนตงจื่อที่โดนเขาเตะไปทีหนึ่งเมื่อก่อนหน้านี้ “พี่ใหญ่คนนี้ครับ ขอโทษจริงๆ ครับ ไม่ได้ตั้งใจครับ ผมขอโทษขอโพยท่านด้วยครับ!”

เฉียนตงจื่อเกาศีรษะตัวเอง นี่มันตบหัวแล้วลูบหลังนี่นา!

หยางลี่เหนียนแอบพยักหน้า ไอ้หนุ่มคนนี้ไม่เลว!

สถานการณ์แบบวันนี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น คงจะถือวิสาสะอวดเบ่งไปแล้ว

แต่เขาไม่เพียงแต่จะไม่ทำ ยังสามารถใช้โอกาสนี้ คลี่คลายความสัมพันธ์ได้อย่างรวดเร็ว...

ไม่เลว ไม่เลวจริงๆ!

แล้วก็ยัยหนูคนนี้นะ เปลี่ยนเป็นคนที่ไม่รู้จักดีชั่ว คงจะไม่ยอมราวีง่ายๆ เรียกร้องให้อีกฝ่ายขอโทษขอโพยอะไรทำนองนั้น แต่ยัยหนูคนนี้กลับไม่ได้เอ่ยถึงอะไรเลย

แล้วก็นึกถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเลือดของเสี่ยวตี้จู่ มุมปากก็อดที่จะปรากฏรอยยิ้มไม่ได้

หลายคนกลับเข้าห้อง จางคางคกใหญ่ก็รีบหิ้วเบียร์มาสี่ขวด แล้วก็พูดจาสุภาพอีกสองสามประโยคถึงได้กลับไป

โจวตงเป่ยเดินไปส่งเขาจนถึงโถงทางเดิน สองคนจูงมือกันอย่างสนิทสนม คุยกันอีกครู่ใหญ่ถึงได้แยกย้ายกันกลับเข้าห้อง

เขากลับเข้าห้องเพิ่งจะนั่งลง เซิ่งเซี่ยก็พูดว่า: “พี่รองคะ หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะโดนด่า!”

พูดจบ เธอก็มองไปที่หยางลี่เหนียนอีกครั้ง ยิ้มแล้วพูดว่า: “พี่เจ็ดคะ...”

“เรียกอะไร?” คิ้วของหยางลี่เหนียนก็ตั้งขึ้น

เซิ่งเซี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มหวาน “พี่คะ วันนี้ขอบคุณมากนะคะ!”

หยางลี่เหนียนหัวเราะลั่น “ยัยหนูคนนี้นะ ในเมื่อยอมรับพี่คนนี้เป็นพี่แล้ว ต่อไปก็ห้ามพูดจาเกรงใจแบบนี้อีก!”

“ค่ะ!”

เซิ่งเซี่ยยิ่งยิ้มจนตาหยีเป็นพระจันทร์เสี้ยว พี่รองเก่งจริงๆ ดูท่าแล้วต่อไปคงจะไม่มีอันธพาลมาตอแยตัวเองอีกแล้ว...

“งั้นหนูไปแล้วนะคะ พวกพี่ค่อยๆ กินกันนะคะ!” พูดจบ เธอก็โบกมือ หันหลังออกจากประตูไป

โจวตงเป่ยลุกขึ้นยืนพูดว่า: “เดี๋ยวผมให้ครัวอุ่นกับข้าวให้...”