บทที่ 57 พี่สาวคนที่ห้าสวยมาก

ในโถงทางเดิน

“เป็นยังไงบ้าง? ไม่เสียเปรียบใช่ไหม?” โจวตงเป่ยรู้สึกผิดอยู่บ้าง พอเห็นใบหน้าของเสี่ยวตี้จู่ ก็รู้ว่าตัวเองมาช้าไป

เซิ่งเซี่ยขยับจมูก บนสันจมูกปรากฏรอยย่นน่ารักสามรอย

“ใครใช้ให้พี่มาช้าขนาดนี้ล่ะ? พี่ดูสิคะ เล็บข่วนจนหักหมดแล้ว...”

พูดไปพลาง เธอก็ยกมือเล็กๆ ขาวๆ ขึ้นมา แน่นอนว่าปลายเล็บสองเล็บฉีกขาด ในซอกเล็บมีแต่เลือด

โจวตงเป่ยกลั้นหัวเราะ รู้ว่าเธอเผ็ดร้อนมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่คิดว่าจะดุขนาดนี้ ไม่รู้ว่าในอนาคตจะเป็นเมียโหดรึเปล่า?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ก็อดที่จะตัวสั่นไม่ได้

“เฮ้ คิดอะไรอยู่? บ้าไปแล้ว” เซิ่งเซี่ยหัวเราะคิกคัก ยื่นมือไปโบกไปมาตรงหน้าเขา “หนูไปแล้วนะ ป้าหลิวต้องด่าหนูแน่เลย!”

โจวตงเป่ยพูดว่า: “กลับไปล้างมือให้ดีๆ นะ ใช่แล้ว เอาอาหารบนโต๊ะพวกเราไปอุ่นหน่อยสิ เย็นหมดแล้ว!”

“รู้แล้วค่ะ!”

เซิ่งเซี่ยเพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว ก็เห็นประตูห้องส่วนตัวเบอร์สี่ข้างหน้าเปิดออก หลี่ชุนหงร้องไห้วิ่งออกมา

พอเห็นคนทั้งสอง เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าวิ่งหนีไป

เซิ่งเซี่ยรีบวิ่งตามขึ้นไป

โจวตงเป่ยส่ายหน้าอย่างจนใจ เฮ้อ ยัยเสือสาวคนนี้ “แกช้าๆ หน่อย—”

หลี่ชุนหงวิ่งไปจนถึงห้องเก็บของด้านหลัง พอเซิ่งเซี่ยตามไป เธอก็ยันประตูไว้ไม่ให้เธอเข้า

“พี่ชุนหงคะ อย่าร้องไห้เลย...”

“พี่ชุนหง? ออกมาเถอะค่ะ อย่าร้องไห้อีกเลย!”

“ต่อไปอย่าไปยุ่งกับคนคนนั้นก็พอแล้ว มีอะไรน่าร้องไห้กันคะ?”

“พี่ชุนหงคะ?”

“...”

โจวตงเป่ยและพวกดื่มกันจนถึงบ่ายสี่โมงถึงได้แยกย้าย ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าเซิ่งเซี่ย คงจะโดนไล่ออกไปนานแล้ว!

หน้าประตูภัตตาคาร

เซิ่งเซี่ยเพิ่งจะพูดได้ไม่กี่ประโยค ก็มีคนออกมาเรียกเธอ ได้แต่ต้องกลับเข้าไปก่อน

หยางลี่เหนียนนั่งอยู่บนสามล้อ ตบไหล่ของโจวตงเป่ย “น้องเอ๊ย พี่ไม่ได้โกหกแกจริงๆ นะ ที่บ้านข้าก็มีแต่ข้านี่แหละที่เหมือนพ่อ หน้าตาขี้เหร่... แต่พี่สาวคนที่ห้าของข้าเหมือนแม่ สวยมาก จริงๆ นะ ถ้าโกหกให้ข้าเป็นลูกแกเลย...”

ถ้าโกหกให้ข้าเป็นลูกแกเลย เป็นสำนวนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หมายความว่า: ถ้าโกหก ข้าก็คือลูกชายของแก! โจวตงเป่ยทั้งอยากจะร้องไห้ทั้งอยากจะหัวเราะ ไม่เคยเห็นใครจับคู่แบบนี้มาก่อน พี่เจ็ดแก่กว่าเขาหกปี พี่สาวคนที่ห้าของเขาจะอายุเท่าไหร่กัน?

“เธอน่ะ ก็แค่โดนช่วงปีที่ผ่านมาทำให้เสียเวลาไป... วันหลัง วันหลังข้าจะให้พี่ห้าทำกับข้าวเด็ดๆ สองสามอย่าง แกมาที่บ้าน พวกเรามาดื่มกันอีก...”

ต้าโถวและพวกอีกสามคนหัวเราะจนไหล่สั่น กลั้นไว้ลำบาก

โจวตงเป่ยรีบเกลี้ยกล่อมเขา: “รีบไปเถอะครับ ฟ้ามืดแล้ว อย่าทำงานเลย รีบกลับบ้าน!”

“อื้ม ไปแล้ว!” หยางลี่เหนียนปั่นรถออกไปอย่างโคลงเคลง

โจวตงเป่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก

ต้าโถวผ่านข้างๆ เขาไป ยิ้มร่าเริงแล้วพูดว่า: “จริงๆ นะ พี่ห้าน่ะสวยมาก...”

“ไปไกลๆ เลย!”

เขาหัวเราะลั่น สามล้อสี่คันก็ขี่จากไปไกลอย่างรวดเร็ว

บนท้องฟ้าหิมะก็เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง ภายใต้แสงไฟถนนถูกย้อมเป็นสีทองเหลือง ปลิวว่อนไปทั่ว

โจวตงเป่ยเข็นรถอีกครั้ง เดินผ่านหน้าประตูสหภาพแรงงานของเมืองอย่างช้าๆ ในฝูงชนหลายคนพูดคุยหัวเราะกัน ไม่มีใครสนใจเขา

เขาวนไปยังฝั่งตรงข้ามถนน นั่งยองๆ ลงตรงนั้นแล้วจุดบุหรี่ขึ้น

คนที่เลิกงานเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ ยามถือไม้กวาดใหญ่ เริ่มกวาดหิมะในลานบ้าน

โจวตงเป่ยเกิดความคิดแวบขึ้นมา เข็นรถข้ามถนนไป

“อาจารย์ครับ? อาจารย์ครับ?” เขาตะโกนขึ้น

ยามเป็นชายฉกรรจ์หน้าดำ อายุสี่สิบกว่าปี เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง “เลิกงานแล้ว มีธุระอะไรพรุ่งนี้ค่อยมา!”

เขาจอดจักรยาน เดินเข้าไป

“เฮ้ย เป็นอะไรไป ไม่ได้บอกแกว่าเลิกงานแล้วเหรอ...” ชายคนนั้นตะโกนขึ้น

โจวตงเป่ยยิ้มประจบ “อาจารย์ครับ ผมเห็นท่านกวาดหิมะเหนื่อยขนาดนี้ ผมก็เลยอยากจะถามว่า ทำไมหน่วยงานของท่านไม่จ้างคนนอกมาทำงานเก็บหิมะล่ะครับ?”

“จ้างคนนอก?” ยามยืดตัวตรง เขาเพิ่งจะเคยได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก “หมายความว่าไง?”

“ก็คือรับเหมาให้เอกชนทำ ปีหนึ่งกำหนดราคาไว้เท่าไหร่ พอหิมะตก เขาก็ต้องรับผิดชอบมาเก็บหิมะ!” โจวตงเป่ยอธิบาย แล้วก็รีบหยิบบุหรี่ออกมา จะจุดให้เขา

ยามยกมือขึ้นผลัก เป็นเชิงว่าตัวเองไม่สูบ จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า: “ไอ้หนุ่ม แกนี่มันช่างเพ้อฝันจริงๆ!”

โจวตงเป่มองเขา

“แกดูสิทั้งเมืองซิงอันของเรา มีหน่วยงานไหนจะเอางานกวาดหิมะไปจ้างเอกชนทำ? ใครจะกล้า? เงินใครจะให้?”

“อีกอย่าง พนักงานหน่วยงานก็มีหน้าที่เก็บหิมะอยู่แล้ว ทำไมต้องมาเสียเงินเปล่าๆ แบบนี้ด้วย?”

พูดจบก็ส่ายหน้า กวาดต่อไป

โจวตงเป่ยถอนหายใจ ความคิดนี้มันล้ำหน้าเกินไปจริงๆ จำได้ว่าน่าจะเป็นราวๆ ปี 95 เมืองซิงอันถึงได้เริ่มมีการจ้างคนนอกมาเก็บหิมะ...

“ขอบคุณครับ อาจารย์!”

เขาหันหลังเดินออกจากลานบ้าน เข็นจักรยานจากไป

ตอนนั้นเอง จ้าวชิวหลันก็ออกมาจากอาคารสำนักงาน เดินลงบันไดมา วันนี้เธอยังคงสวมเสื้อโค้ทผ้าวูลสีเทาอ่อนตัวนั้น

“อาจารย์หลี่คะ ยังตกอยู่เลย พรุ่งนี้ค่อยกวาดก็ได้ค่ะ!”

อาจารย์ยามยิ้มซื่อๆ: “ประธานจ้าวเลิกงานแล้วเหรอครับ หน่วยงานก็มีแต่ท่านที่กลับดึกที่สุดทุกวัน เหนื่อยหน่อยนะครับ!”

จ้าวชิวหลันยิ้มๆ เดินไปยังโรงจอดจักรยาน เข็นจักรยานออกมา

“ประธานจ้าว ขี่ช้าๆ นะครับ!” ยามตะโกน

“ได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ!”

จ้าวชิวหลันเดินไปทางทิศใต้ ไม่เห็นว่าทิศทางตรงกันข้ามกับเธอ มีเงาร่างหนึ่งกำลังค่อยๆ ห่างออกไปในลมหนาวหิมะโปรย

หลายวันต่อมา โจวตงเป่ยยังคงเดินเตร็ดเตร่ในเมืองทุกวัน ตรอกซอกซอย ดูเหมือนทุกหนทุกแห่งจะทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า

ห้างสรรพสินค้าใหญ่ของเมือง ห้างสรรพสินค้าที่สอง ห้างสรรพสินค้า ถนนการค้าที่ค่อยๆ คึกคักขึ้นมา เขาไม่เบื่อหน่ายที่จะไปเดินดู

แต่เวลาส่วนใหญ่ เขากลับไปดูร่องน้ำต่างๆ ของแม่น้ำทังวั่ง หลังนายพล อ่าวเหอซี ก้นหม้อดำ รวมถึงแม่น้ำเสี่ยวหลันทางตะวันตกของตำบลหงเซิงและฝั่งหลันฮวาของตงซาน บางครั้งก็ยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาวหิมะโปรยเป็นเวลานาน

บางครั้ง เขายังจะโกยชั้นหิมะหนาๆ ริมฝั่งออก ขุดทรายข้างล่างขึ้นมาดู เดินไปทีละแห่ง ดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อากาศหนาวเหน็บหิมะปกคลุม แม่น้ำทังวั่งหลายแห่งที่ตื้นหน่อยก็แข็งไปหมดแล้ว ใครก็ไม่รู้ว่าเขากำลังดูอะไรอยู่

พอถึงเวลาเลิกงาน เขาก็ยังคงไป "ผ่าน" ที่หน้าประตูสหภาพแรงงานของเมือง แล้วก็ไปดื่มเหล้ากับหยางลี่เหนียนและพวกที่หน้าสถานีอีกหลายครั้ง

เพียงแต่ว่าไม่ว่าหยางลี่เหนียนจะเชิญเขาไปที่บ้านยังไง เขาก็ไม่กล้าไป

เว้นไปสามสองวัน หลีกเลี่ยงวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาจะไปหาปู่ คุยเป็นเพื่อนท่าน ผ่าฟืน ตักน้ำ แล้วก็ไปซื้อถ่านหินมาครึ่งตันที่เหมืองถ่านหินที่สอง

วิทยุของปู่เสียแล้ว ซ่อมหลายครั้งก็ไม่หาย เสียงซี่ๆ ซ่าๆ ฟังไม่ชัด

เขาวิ่งไปที่สหกรณ์การค้าที่หนึ่งข้างสำนักงานพาณิชย์ ใช้เงินไป 98 หยวน ซื้อวิทยุทรานซิสเตอร์เซี่ยงไฮ้เจ็ดหลอดสองคลื่นมาเครื่องหนึ่ง

ปู่ดีใจมาก แต่ตอนกินข้าวก็ยังดุเขาไปยกใหญ่ ด่าว่าเขาใช้เงินเปลือง

เขายิ้มเหอะๆ ฟังอยู่ ไม่เถียง

ผู้เฒ่าผู้แก่ผ่านชีวิตที่ยากลำบากมา เกี่ยวกับว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร จะใช้เงินอย่างไร พวกเขาก็มีทฤษฎีและความยึดมั่นของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องไปจริงจัง!

เขารู้ดีว่า ด่าก็ด่าไป แต่ในใจของปู่ก็ชอบ

วันนี้ เฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่กลับถึงบ้านไล่เลี่ยกัน วางไข่เสร็จแล้ว เขาตัดสินใจพาเจ้าสองคนนี้ไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำของโรงงาน

ยุคนี้ โดยเฉพาะฤดูหนาว หลายคนครึ่งเดือนได้ไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำสักครั้งก็ดีแล้ว! เมื่อเทียบกันแล้ว คนงานจะดีกว่าหน่อย เพราะโรงงานส่วนใหญ่มีโรงอาบน้ำ คนขี้เกียจก็ยังไปได้สัปดาห์ละครั้ง

“ตั๋วอาบน้ำสามใบ!”

โจวตงเป่ยยื่นเงินหกเหมาเข้าไปในหน้าต่างเมื่อก่อนล้วนเป็นแผนกแจกตั๋วอาบน้ำ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเสียเงินอาบน้ำ

โรงอาบน้ำของโรงงานแปรรูปไม้ถูก คนละแค่สองเหมา ในความทรงจำโรงอาบน้ำหนานซานจะแพงกว่ามาก คนละห้าเหมา แถมยังไม่ถึงสองปีก็ขึ้นเป็นสองหยวนอีก!

อันที่จริง ถ้าไม่อยากจะเสียเงินก็ง่าย ไปหาหัวหน้าจางที่แผนกขอตั๋วอาบน้ำสองสามใบก็ได้ เพียงแต่เขาคิดว่าเพราะเงินไม่กี่เหมาต้องไปเป็นหนี้บุญคุณคน มันไม่คุ้มจริงๆ

“จะเอาสบู่ไหม? ห้าเฟินต่อก้อน!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมา

โจวตงเป่ยนึกออกแล้ว คนข้างในน่าจะเป็นหลี่กุ้ยจือ หลานสาวของป้าจางเพื่อนบ้านของปู่เขานั่นเอง

เขาลืมหน้าตาของเด็กสาวคนนี้ไปแล้ว ดังนั้นจึงก้มตัวลงไปมองข้างใน

เป็นเธอ หน้ากลมดั่งจันทร์เพ็ญ

อันที่จริงเด็กสาวไม่ขี้เหร่เลย แค่โครงหน้าค่อนข้างใหญ่ รูปร่างกลมไปหน่อยเท่านั้นเอง ถ้าสามารถข้ามเวลาไปราชวงศ์ถังได้ ก็กล้าที่จะแย่งชิงความโปรดปรานกับหยางกุ้ยเฟย

หลี่กุ้ยจือก็เห็นเขาเหมือนกัน ชะงักไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมา กัดริมฝีปากล่างเบาๆ อ้ำๆ อึ้งๆ...

อันที่จริง เธอไม่ได้สนใจเลยว่าโจวตงเป่ยจะมีงานทำหรือไม่ ก็แค่ชอบที่เขาสูงใหญ่ เมื่อก่อนทุกครั้งที่เขามาอาบน้ำ ถึงแม้จะพูดน้อย เธอก็ดีใจมาก

แต่ที่บ้านพอได้ยินว่าเขาไม่มีงานทำแล้ว ก็ไม่ยอมเด็ดขาด น้าสองก็กลัวว่าตัวเองจะลำบาก ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีกเลย!

โจวตงเป่ยพูดว่า: “พวกเราเอามาแล้วครับ ไม่ต้องครับ!”

ไม่รู้ว่าเป็นความคิดของใคร สบู่ก้อนเล็กๆ ที่ขายในโรงอาบน้ำของโรงงาน ใหญ่กว่าเหรียญห้าเฟินไม่เท่าไหร่ แพงเกินไป!

หลี่กุ้ยจือฉีกตั๋วอาบน้ำสามใบ ยื่นมือไปหยิบสบู่ก้อนเล็กๆ สองสามก้อนในกล่องกระดาษข้างๆ พร้อมกับแม่กุญแจเล็กๆ สามอันยื่นออกมา

โจวตงเป่ยรับมาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พอมองเข้าไปข้างในอีกที เธอก็ก้มหน้าไม่มองตัวเองอีกแล้ว

“ขอบคุณครับ!” เขาได้แต่กล่าวขอบคุณ

หันกลับไปมอง เห็นเฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่

เขายกเท้าขึ้นเตะ หัวเราะพลางด่า: “รีบเข้าไปได้แล้ว!”

ในห้องอาบน้ำชาย เวลานี้คนเยอะมาก ตู้เหล็กเรียงเป็นแถวริมผนังสำหรับใส่เสื้อผ้า เก้าอี้ยาวไม้หลายตัววางพิงหลังเข้าหากัน

เด็กหลายคนเปลือยก้นวิ่งไล่จับกัน ผู้ใหญ่ก็นั่งดื่มชา คุยกัน บางคนก็หลับครอกฟี้ บางคนก็กำลังดุลูก

สามคนถอดเสื้อผ้า ล็อกไว้ในตู้เหล็ก เดินไปยังโซนอาบน้ำ

เฒ่าเพียวพูดว่า: “พี่ครับ ช่วงนี้พี่ดูเหมือนจะอ้วนขึ้นหน่อยนะ!”

เอ้อร์หู่ก็พูดเสริม: “ใช่ครับ ซี่โครงก็มองไม่ค่อยชัดแล้ว!”

โจวตงเป่ย้มลงมอง ยิ้มแล้วพูดว่า: “กินอิ่มนอนหลับ มีเนื้อขึ้นมาหน่อยก็ดีแล้ว เมื่อก่อนผอมเกินไป!”

เฒ่าเพียวเบ้ปาก “แกน่ะอ้วนขึ้นแล้ว ดูพวกข้าสองคนสิ...”

โจวตงเป่ยหัวเราะลั่น ช่วงนี้พวกเขาสองคนลำบากจริงๆ อยู่ในความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง

ในโซนอาบน้ำไอร้อนคลุ้ง สระใหญ่สองสระ หลายคนกำลังแช่อยู่ในนั้น เฒ่าเพียวกับพวกเขาก็กระโดดลงไป

เหนือสระ เป็นหน้าต่างหลังคาขนาดใหญ่รูปสี่เหลี่ยมคางหมู เพราะไอน้ำหนาเกินไป นานๆ ทีจะมีหยดน้ำหยดลงมา หยดลงบนตัวก็ทำให้คนสะดุ้ง

มองดูน้ำในสระที่ขุ่นข้น โจวตงเป่ยรับไม่ได้จริงๆ เดินตรงไปยังฝักบัว

ยืนอยู่ใต้ฝักบัว เขานึกถึงตอนเด็กๆ

ตอนนั้นครึ่งเดือนถึงจะได้มาครั้งหนึ่ง ล้วนเป็นตั๋วอาบน้ำที่ปู่เก็บสะสมไว้ให้

จำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งพวกเขากลุ่มหนึ่งเด็กๆ กำลังเล่นน้ำกันอยู่ในสระ ไม่รู้ว่าไอ้เด็กบ้านไหนแอบขี้ในน้ำ

ขี้ยาวเท่าตะเกียบลอยขึ้นมา ผู้ใหญ่รอบๆ ต่างก็ด่าทอพลางลุกขึ้นวิ่งหนีออกไป เอ้อร์หู่ถืออ่าง ตักอุจจาระก้อนใหญ่นั้นออกไป ทิ้งข้างนอกแล้ว แต่ละคนก็ว่ายน้ำท่าหมา ท่ากรรเชียง ดำน้ำ... เล่นกันต่ออย่างสนุกสนาน

เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ เขาก็อดหัวเราะไม่ได้ ตอนนั้นแต่ละคนช่างบ้าบิ่นจริงๆ!