บทที่ 58 เสื้อคลุมทหาร

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก สิบสองวันก็ผ่านไปแล้วนับจากวันที่แลกคูปองอาหารกับหูเฒ่าซาน โจวตงเป่ยไม่รีบร้อน เขารู้ว่าสิ่งที่ควรจะมาไม่ช้าก็เร็วต้องมา

ฟ้าเพิ่งจะเริ่มมืด

วันนี้เขากลับมาเร็ว เข็นรถเข้าลานบ้าน มองปราดเดียวก็เห็นว่าในลานบ้านมีจักรยานเพิ่มขึ้นมาสองคัน หนึ่งในนั้นบนเบาะหลังยังมีห่อของอยู่ห่อหนึ่ง

มาแล้ว!!

โจวตงหนานได้ยินเสียงประตูรั้ว ก็ออกมาพูดว่า: “ตงเป่ย เพื่อนแกมาสองคน!”

“พี่ครับ ให้พวกเขามาที่ห้องผมเถอะครับ!”

“ได้!”

เขาเพิ่งจะเดินมาถึงหน้าห้องตัวเอง ก็เห็นซุนกว่างจื้อกับหวังกังสองคนเดินออกมาจากบ้านหลัก

“พี่บ้าครับ!” สองคนทักทาย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

โจวตงเป่ยโบกมือ ยิ้มแล้วพูดว่า: “มาคุยกันที่ห้องผมสิ!”

“ได้เลยครับ!”

ในห้องร้อนมาก พี่สาวเพิ่งจะก่อไฟเสร็จ งานก็ยังคงเป็นเธอที่ทำทั้งหมด

เมื่อก่อนตอนไปตักน้ำที่บ่อใหญ่หัวหมู่บ้าน ก็เป็นพี่สาวกับแม่ที่ทำ หลายปีก่อนที่บ้านขุดบ่อน้ำบาดาลมือโยก ตอนนี้สะดวกขึ้นมากแล้ว

เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ ชาติที่แล้วเอาแต่สนใจความรู้สึกของตัวเอง เป็นหนี้ครอบครัวมากเกินไปจริงๆ...

“มานานรึยังครับ?” โจวตงเป่ยนั่งลงบนม้านั่งเล็กๆ หยิบบุหรี่ให้พวกเขาสองคน

ทั้งสองคนนั่งลงบนขอบเตียงอิฐ

ซุนกว่างจื้อยิ้มแล้วพูดว่า: “สองชั่วโมงกว่าแล้ว ไม่คิดว่าพี่จะไม่อยู่บ้าน”

ใบหน้าของหวังกังมีรอยยิ้ม ดวงตาคู่หนึ่งฉายแววฉลาดหลักแหลม กวาดตามองไปรอบๆ

โจวตงเป่ยไม่ได้อธิบายว่าตัวเองไปทำอะไรมา ยิ้มแล้วถาม: “บ้านผมหาไม่ยากใช่ไหมครับ?”

“อืม!” ซุนกว่างจื้อพยักหน้า “ผมไม่ได้ถามทางเลย ตามที่พี่บอกมา ก็หาเจอเลย!”

โจวตงเป่ยไม่รีบร้อนที่จะถาม แต่เขาอดทนไม่ไหวแล้ว “หูเฒ่าซานมาเมื่อเช้านี้ครับ...”

“อ้อ...”

ได้ฟังคำพูดของซุนกว่างจื้อ โจวตงเป่ยก็แค่ “อ้อ” คำหนึ่ง ไม่ได้ถามต่อ เกือบจะทำให้เขาอึดอัดจนตาย

“ผมว่าเขาผอมลงนะ?” ซุนกว่างจื้อพูด

หวังกังก็พูดเสริม: “อืม ดูน่าสงสารมากเลยครับ!”

โจวตงเป่ยหัวเราะออกมา

ซุนกว่างจื้อพูดอีก: “พอเขามาถึง ก็ถามพวกเราโดยตรงเลยว่าจะรับซื้อคูปองอาหารในมือเขาคืนได้ไหม ผมบอกว่าต้องขอดูก่อน เขาบอกว่างั้นพรุ่งนี้จะรอข่าว!”

“พวกพี่คิดว่ายังไงกันครับ?” โจวตงเป่ยถาม

ใบหน้าของหวังกังมีร่องรอยความกังวล “พี่ซุนบอกผมแล้ว ผมว่ารับซื้อตั๋วทั่วประเทศสองเหมาก็ได้นะ ราคานี้ก็ถูกกว่าตอนที่เรารับซื้อมาหลายเฟินแล้ว!”

“แล้วพี่ล่ะครับ?” โจวตงเป่ยมองไปที่ซุนกว่างจื้อ

ซุนกว่างจื้อไม่ลังเลเลย “ผมฟังพี่!”

หวังกังเห็นโจวตงเป่ยทำตาปรือ ก็กระทุ้งเขาเบาๆ แต่ซุนกว่างจื้อไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

หางตาของโจวตงเป่ย มองเห็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเขาชัดเจน

เขาว่ากันว่านิสัยเป็นตัวกำหนดชะตากรรม นิสัยของเจ้านี่เจ้าเล่ห์เกินไป เห็นได้ชัดว่ากลัวจะล่วงเกินหูเฒ่าซาน แต่อยากจะฉวยโอกาสนี้ด้วย ดังนั้นจึงอยากจะประนีประนอม

แต่หลายเรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่เลือกซ้าย ก็ต้องยืนขวา อยากจะอยู่ตรงกลางเอาใจทั้งสองฝ่าย สุดท้ายจะต้องกระอักกระอ่วนอย่างแน่นอน!

ส่วนซุนกว่างจื้อคนนี้กลับซื่อตรงกว่ามาก พอเชื่อมั่นในตัวเองแล้ว ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

“ของทั่วประเทศ หนึ่งเหมาห้า! ของมณฑล หนึ่งเหมา!” โจวตงเป่ยไม่สนใจความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของหวังกัง พูดต่อ: “พวกเราต้องพูดให้เป็นเสียงเดียวกัน ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ก็จะทำได้ไม่ดี!”

ซุนกว่างจื้อพยักหน้าซ้ำๆ

หวังกังอ้าปาก แต่ก็พูดอะไรไม่ออก

โจวตงเป่ยคำนวณไว้แล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้ ดังนั้นจึงไม่ได้เกลี้ยกล่อมเขา เพราะว่านิสัยแบบเขา สุดท้ายแล้วผลประโยชน์ต้องมาก่อน

“แล้วก็ พวกพี่เตรียมเงินไว้เยอะๆ หน่อยนะ ผมจะไม่แลกเปลี่ยนมากเกินไป คูปองอาหารของมณฑลประมาณ 11,000 จิน ของทั่วประเทศ 5,000 จินก็พอแล้ว!”

ทั้งสองคนชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอะไร

“คูปองอาหารพวกนี้ผมก็แค่เก็บไว้ใช้ที่บ้าน ต่อไปจะไม่ไปที่สำนักงานธัญพืชอีกแล้ว!”

พอได้ฟังคำพูดของเขา ก้นบึ้งของดวงตาหวังกังก็ฉายแววดีใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็รีบปิดบังไว้

ซุนกว่างจื้อร้อนใจ “พี่บ้าครับ ตอนแรกนึกว่าพี่ก็แค่อยากจะพักผ่อนหน่อย ทำไมถึงจะไม่ทำแล้วจริงๆ ล่ะครับ?”

โจวตงเป่ยพยักหน้า “อืม เงินไม่มีวันหาหมดหรอกครับ ผมบรรลุเป้าหมายเล็กๆ ของตัวเองแล้ว พอแล้วครับ!”

เป้าหมายเล็กๆ?

ทั้งสองคนครุ่นคิดถึงประโยคนี้ของเขา

ซุนกว่างจื้อก้มหน้าสูบบุหรี่ เห็นได้ชัดว่าเสียดาย

หวังกังเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แอบด่าในใจ: ไอ้โง่ โจวคนบ้าไม่มาก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ? ต่อไปตอนเช้าพวกเราก็หาเงินได้แล้ว!

ไม่นาน ความคิดของเขาก็วนกลับไปที่คูปองอาหารเหล่านั้น

เขารู้สึกอยู่เสมอว่าคูปองอาหารพวกนี้ไม่ปกติ เหตุผลหลักคือมันเยอะเกินไป!

โจวคนบ้าลาพักโดยไม่รับเงินเดือนแล้ว ก็น่าจะไม่ใช่รับซื้อมาจากโรงงานแปรรูปไม้ครบวงจร แล้วคูปองอาหารมากมายขนาดนี้มาจากไหน?

อีกอย่าง เขาเลิกทำเร็วขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนกับคนอย่างพวกเขา เขาไม่เหมือนกับคนที่อาศัยการทำกำไรจากส่วนต่างนี้ ยิ่งเหมือนกับที่บ้านจู่ๆ ก็เจอคูปองอาหารมากมาย แล้วก็รีบร้อนจะเปลี่ยนเป็นเงินสด...

นอกจากนี้ ที่น่าสงสัยยิ่งกว่าคือ บ้านของเขาไม่ได้เลี้ยงไก่ ทำไมในครัวถึงมีไข่ไก่มากมายขนาดนั้น?

ซุนกว่างจื้อไอ้ทึ่มคนนี้ โจวคนบ้าคนนี้มีจุดน่าสงสัยอยู่ทุกที่ หรือว่าจะไม่ควรค่าแก่การสงสัย?

“อ้อ ใช่แล้ว!” ซุนกว่างจื้อวิ่งออกไป

ไม่นาน เขาก็อุ้มห่อของห่อหนึ่งกลับมา

โจวตงเป่ยถึงได้นึกขึ้นได้ว่า ตอนที่เขากลับมา เห็นว่าบนเบาะหลังจักรยานคันหนึ่งมีก้อนอะไรอยู่ก้อนหนึ่ง

ยังไม่ทันที่ซุนกว่างจื้อจะพูด หวังกังก็ยิ้มแล้วพูดว่า: “นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากพวกพี่ๆ ครับ พี่บ้าเปิดดูสิครับ!”

“ให้ผมเหรอครับ?”

โจวตงเป่ยไม่คิดมาก่อนจริงๆ ลุกขึ้นมาจากม้านั่งเล็กๆ ยิ้มแล้วพูดว่า: “อะไรเหรอครับ? ลึกลับจัง!”

ซุนกว่างจื้อเอาของวางไว้บนเตียงอิฐ โจวตงเป่ยเปิดผ้าห่อออก ข้างในเป็นเสื้อคลุมทหารสีเขียวทหารตัวใหม่เอี่ยม

นี่เป็นเสื้อคลุมทหารผ้าฝ้ายโพลีเอสเตอร์ พร้อมกับกระดุมพลาสติกแปดหนึ่งสีน้ำตาล ราคาตลาดเกือบ 40 หยวน

ซุนกว่างจื้อยิ้มแล้วพูดว่า: “วิ่งไปหลายที่เลยครับ หลักๆ ก็เพราะพี่ตัวสูงเกินไป ไซส์หาไม่ง่าย...”

หวังกังก็พูดเสริม: “บังเอิญจริงๆ ครับ น้องชายผมไปเจอตัวนี้ที่สหกรณ์การค้าแห่งหนึ่งแถวโรงงานน้ำมัน รู้สึกว่าน่าจะพอดี...”

ลูบไล้เสื้อคลุม โจวตงเป่ยก็เหม่อลอยไปบ้าง

ตัวเองเงื้อขวาน แย่งอาณาเขตของพวกเขามา พวกเขาจะกลับไม่ได้จดจำความแค้นตัวเอง

ถึงแม้ว่าเพราะตัวเองอยากจะหลอกหูเฒ่าซานสักหน่อย ทำให้คนพวกนี้ได้กำไรเล็กน้อยไป แต่ราคาเสื้อคลุมทหารตัวนี้ ก็ใกล้เคียงกับเงินเดือนของคนงานทั่วไปหนึ่งเดือนแล้ว

พ่อค้าคูปองอาหารเจ็ดคน นิสัยแตกต่างกัน นิสัยใจคอก็ยิ่งไม่เท่ากัน กลับมีน้ำใจขนาดนี้...

เขารู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง

แล้วก็นึกถึงสถานการณ์ที่คุยกับซุนกว่างจื้อวันนั้น เขาพูดว่า: พี่บ้าครับ เสื้อคลุมพี่นี่มันมอมแมมเกินไปแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่ได้เงินนี่นา ซื้อตัวใหม่สิครับ!

ดูท่าแล้ว นี่คงจะเป็นความคิดของเขา

“ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ ครับ!” เขามองไปที่ซุนกว่างจื้อ

ซุนกว่างจื้อยิ้มซื่อๆ ไม่ได้อวดอ้างสรรพคุณ

หวังกังพูดว่า: “พี่บ้าครับ พี่ลองดูสิครับ ว่าพอดีไหม ไม่ได้จะได้ให้น้องชายผมไปเปลี่ยน!”

ในคำพูดคำจา เหมือนกับว่าเสื้อคลุมตัวนี้เป็นของสองพี่น้องเขาซื้อมา

“ได้ครับ!” โจวตงเป่ยสวมขึ้นมา ความยาวพอดี เพียงแต่ว่าดูจะหลวมไปหน่อย

“ได้ ผมว่าได้!” ซุนกว่างจื้อเดินวนรอบเขาหนึ่งรอบ “แกน่ะ ก็แค่ผอมเกินไป ไม่ไปสำนักงานธัญพืชแล้วก็อยู่ที่บ้านกินเยอะๆ หน่อย ไอ้หนุ่มตัวโตๆ ไม่กี่วันก็อ้วนขึ้นรอบหนึ่งแล้ว!”

“ครับผม!” โจวตงเป่ยยิ้มพลางถอดเสื้อคลุมออก “ฟังพี่ซุนครับ แข็งแรงขึ้นมาหน่อยก็หาคู่ครองง่าย!”

สามคนหัวเราะลั่น

“นั่งครับ!” โจวตงเป่ยกลับไปนั่งที่ม้านั่งเล็กๆ “เรามาพูดถึงเรื่องพรุ่งนี้กัน!”

ทั้งสองคนเก็บรอยยิ้ม

“พรุ่งนี้มีความเป็นไปได้สองอย่าง อย่างแรก ผมจะหลอกเขาก่อน ให้เขาน้ำท่วมปาก...”

ซุนกว่างจื้อไม่ต้องพูดถึงเลย ยอมรับเขาโดยสิ้นเชิงมานานแล้ว ฟังอย่างตั้งใจเป็นธรรมดา

หลังจากฟังการวิเคราะห์ของเขาแล้ว หวังังก็ชื่นชมอย่างยิ่ง สมองนี่ มันโตมาได้ยังไงกันนะ?

สามคนคุยกันอีกครู่ใหญ่ ปรับปรุงแผนการอีกครั้ง แล้วก็นัดแนะเวลาสำหรับพรุ่งนี้ สองคนลุกขึ้นจะไป

โจวตงเป่ยรั้งแล้วรั้งอีกให้อยู่กินข้าวที่บ้าน แต่พวกเขาสองคนพูดอย่างไรก็ไม่ยอม ยังบอกอีกว่ารอให้ถึงปีใหม่ค่อยมาเยี่ยมเยียน ตอนนั้นไม่รั้งไว้ดื่มเหล้าก็ไม่ได้แล้ว...

เพิ่งจะส่งสองคนไป เอ้อร์หู่ก็เข็นจักรยานเข้าลานบ้านมา

“พี่ครับ หนาว!” เขาตัวสั่นงันงก ทำเสียงเหมือนจะร้องไห้ หมวกบุฝ้ายเป็นวงขาวโพลน ขนตา คิ้ว และหนวดอ่อนบนริมฝีปากบนก็ขาวโพลน ดูเหมือนกับซานตาคลอส

โจวตงเป่ยก็รู้สึกเจ็บปวดใจอยู่บ้าง เดิมทีสามารถไม่ให้สองคนนี้รับซื้อต่อได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ให้สองคนหยุด แม้กระทั่งพรุ่งนี้ยังต้องไปซื้อคูปองอาหารบางส่วนคืนมาจากหูเฒ่าซาน ให้สองคนนี้ทำไปจนถึงปีใหม่

ตัวเองเคยมีประสบการณ์ชีวิตที่ล้มเหลวมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่พวกเขาสองคนไม่มี

ถ้าอยากจะเปลี่ยนโชคชะตา แก้ไขนิสัยขี้เกียจเมื่อก่อน ก็ต้องให้พวกเขาลำบากมากขึ้น รู้ว่าเงินทุกเฟินได้มาไม่ง่าย

หวังว่าตัวเองทำแบบนี้จะถูกแล้ว!

“เร็วเข้า เข้าบ้านให้อุ่นๆ!” โจวตงเป่ยขนไข่ไก่ลงมา ย้ายเข้าบ้านหลัก

เขาเพิ่งจะออกไป จ้าวอวี้ฟางก็ออกมาจากห้องฝั่งตะวันออก มองดูกองไข่ไก่ที่เต็มครัวก็กลุ้มใจ ไม่ส่งมาหลายวันแล้ว ยิ่งเก็บก็ยิ่งเยอะ นี่เมื่อไหร่จะหมด?

ลูกชายคนนี้จะฟักลูกเจี๊ยบเปิดฟาร์มไก่เหรอ?

ไอ้ลูกชายตัวดีนี่ ช่างยิ่งดูยิ่งไม่เข้าใจเขาจริงๆ

“ต้ายาเอ๋อร์?”

เธอร้องเรียกลูกสาว ก้าวเท้าเข้าห้องฝั่งตะวันตก