บทที่ 59 หูเฒ่าซานผู้มาสาย

ฟืนในช่องเตาลุกโชน แสงไฟสลัว โจวตงหนานกำลังนั่งถักเสื้อไหมพรมอยู่บนเตียง

“เป็นอะไรไปจ๊ะ แม่?”

“แกไปถามน้องแกสิ ไข่ไก่เยอะขนาดนี้ แทบจะไม่มีที่ให้เดินแล้ว เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?”

โจวตงหนานวางเข็มถักในมือลง ยิ้มแล้วพูดว่า: “แม่คะ หนูถามแล้วค่ะ!”

“ว่ายังไง?”

“เขาบอกว่าอีกไม่กี่วันก็จะมีคนมาขนไปแล้วค่ะ!”

“อีกไม่กี่วัน?” จ้าวอวี้ฟางรู้สึกแปลกๆ “ใครจะมาขนล่ะ?”

โจวตงหนานส่ายหน้า เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน กลัวแม่จะเป็นห่วง ก็เลยปลอบเธอ: “แม่คะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ในเมืองขาดแคลนอาหารรอง ยังจะกลัวขายไม่ออกอีกเหรอคะ?”

จ้าวอวี้ฟางถอนหายใจ “พูดก็พูดไปอย่างนั้น แต่เห็นแล้วมันตาลายไม่ใช่เหรอ?”

โจวตงหนานเปลี่ยนเรื่องคุย “พ่อเหมือนจะไม่ได้เล่นพนันมาพักหนึ่งแล้วนะคะ เขาเลิกเล่นแล้วจริงๆ เหรอ?”

“เขาก็อยากจะเล่นอยู่หรอก แต่ในตำบลไม่มีใครเล่นกับเขาเลย...”

สองแม่ลูกหัวเราะออกมา

จ้าวอวี้ฟางเริ่มเป็นห่วงอีกครั้ง “แกว่าน้องแกนะ ถือขวานไปทุบบ้านเฒ่าเจิ้ง ตอนนี้แต่ละคนลับหลังก็เรียกเขาว่าคนบ้า ต่อไปจะหาคู่ครองได้ยังไง?”

“แม่ก็กังวลไปเรื่อย บ้าจริงบ้าปลอมใครจะดูไม่ออกล่ะคะ?”

พอพูดถึงตรงนี้ เธอก็กระซิบเสียงเบา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “แม่คะ แม่ไม่เห็นเหรอว่าน้องชายหนูกับเสี่ยวเซี่ยเหมือนจะมีอะไรกัน?”

ดวงตาของจ้าวอวี้ฟางเป็นประกายขึ้นมา จากนั้นก็ถอนหายใจอีกครั้ง “ยัยหนูเซี่ยน่ะดีจริงๆ หน้าตาก็สวย นิสัยแม่ก็ชอบ แต่แม่ของเขาน่ะสิ เฮ้อ...”

“ป้าเซี่ยก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ ปากร้ายใจดี!”

“ยายนั่นน่ะ!” จ้าวอวี้ฟางส่ายหน้า “ลำเอียงเกินไป อะไรดีๆ ก็ให้แต่ต้าชุนหมด กับเสี่ยวเซี่ยน่ะไม่ดีเลย!”

พูดจบ เธอก็มองไปที่ลูกสาว “ต้ายาเอ๋อร์ แกว่าแม่ลำเอียงไหม?”

โจวตงหนานหัวเราะคิกคัก ชมว่า: “แม่ของหนูไม่เคยลำเอียงเลย กับหนูน่ะดีที่สุดแล้ว!”

จ้าวอวี้ฟางยื่นมือไปผลักหน้าผากเธอทีหนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจอีกครั้ง “ไอ้ลูกชายตัวดีนี่ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยอมเรียกพ่อสักคำ...”

โจวตงหนานหยิบเข็มถักขึ้นมาอีกครั้ง ก้มหน้าพูดว่า: “แม่คะ รู้ไหมคะ? บางครั้งหนูก็ลืมไปแล้วว่าเมื่อก่อนเขาเป็นยังไง”

ขอบตาของจ้าวอวี้ฟางแดงก่ำ พึมพำ: “เขาก็เสียใจจริงๆ นั่นแหละ...”

โจวตงเป่ยกับเอ้อร์หู่เพิ่งจะคุยกันได้ครู่หนึ่ง เฒ่าเพียวก็กลับมา

วางไข่เสร็จ กลับเข้าห้องก็รีบปีนขึ้นไปบนเตียง

“พี่ครับ” เขาเกาะอยู่ริมเตียงอิฐ ทำเสียงเหมือนจะร้องไห้ “เงินก้อนนี้หามายากเกินไปแล้ว ขอหยุดสักสองวันได้ไหม? หนาวชิบหายเลย...”

เอ้อร์หู่ก็มองโจวตงเป่ยอย่างน่าสงสาร “พี่ครับ หยุดวันเดียวก็ได้! หนาวทีไรก็ทั้งวัน หนาวไปถึงกระดูกเลย ตัวเย็นเฉียบไปหมด...”

โจวตงเป่ยไม่พูดถึงเรื่องวันหยุด กลับถามพวกเขาทั้งสอง: “ช่วงนี้นอนไม่หลับกันอีกไหม?”

ทั้งสองคนส่ายหน้าพร้อมกัน

เฒ่าเพียวพูดว่า: “หัวถึงหมอนก็หลับเลย ปวดไปทั้งตัว ไม่นอนจะให้ทำอะไร?”

“เวลาคือเงินนะ ดังนั้น วันหยุดน่ะเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

ทั้งสองคนพอได้ยินว่าหยุดไม่ได้ ก็แทบจะร้องไห้ออกมา เฒ่าเพียวถึงกับใช้ทำนองเพลงเอ้อร์เหรินจ้วน แหบเสียงแห้งโหยหวนขึ้นมา:

“ลมเหนือพัดกระหน่ำหนาวเหน็บถึงกระดูก สวรรค์โปรดประทานปุยนุ่นไม่หยุดหย่อน อีกาบนท้องฟ้าส่งเสียงร้องก้องกังวาน ท่านเพียวอย่างข้าน้ำตาไหลพรากดั่งฝนโปรยปรายในฤดูใบไม้ผลิ เรียกหาโจวคนขูดรีดเอ๋ย เจ้าคนไร้หัวใจเอ๋ย จิตใจของเจ้าถูกสุนัขกินไปจนหมดสิ้น—”

โจวตงเป่ยหัวเราะฮ่าๆ รู้สึกว่าก็เพราะดีเหมือนกัน “เอาอย่างนี้แล้วกัน เดือนนี้แต่ละคนเงินรางวัลห้าหยวน!”

เอ่อ—

เฒ่าเพียวเงียบเสียงลงทันที เดิมทีเขาก็แค่แกล้งโวยวายไปอย่างนั้น ทันใดนั้นก็ยิ้มหน้าบาน

เอ้อร์หู่กางนิ้วมือนับบัญชี ห้าสิบหกแล้ว ไม่เลว ได้ฉลองปีใหม่อย่างอิ่มหนำสำราญ...

เก้าโมงเช้าวันรุ่งขึ้น

โจวตงเป่ยสวมเสื้อคลุมตัวใหม่ มาถึงหน้าประตูสำนักงานธัญพืชตรงเวลา

แปดคนยืนล้อมวงตบตีกันไปมา พูดคุยหัวเราะกันอย่างครึกครื้น

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งขี่จักรยานมา ไม่ได้เข้าลานสำนักงานธัญพืช เข็นรถอยู่หน้าประตูชะเง้อมอง

โจวตงเป่ยพูดว่า: “มีงานเข้าแล้ว พวกพี่ถึงตาใครแล้ว?”

หวังเฉียงพูดว่า: “พี่บ้าครับ พี่เพิ่งจะมา พี่ไปเถอะครับ!”

หวังกังก็พูดเสริม: “ใช่แล้ว พี่ไปเถอะ!”

โจวตงเป่ยแอบหัวเราะในใจ สองพี่น้องนี่ กำลังลองเชิงตัวเองอยู่!

ซุนกว่างจื้อหน้าบึ้ง “พี่บ้าก็บอกแล้วว่าต่อไปจะไม่ทำแล้ว พูดจาเหลวไหลอะไรกัน?”

หวังเฉียงหน้าแดง ก้มหน้าลง

หวังกังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ก็ยิ้มเหอะๆ ไม่พูดอะไร

ซุนกว่างจื้อมองไปที่ถานเสี่ยวจวิน “ไอ้อ้วน ถึงตาแกแล้ว!”

ถานเสี่ยวจวินยิ้มกว้าง “เอ่อ พี่บ้าครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ!”

โจวตงเป่ยพยักหน้า

ทุกคนคุยกันอีกครู่ใหญ่ หูเฒ่าซานก็มาสาย

เจ้าหมอนี่ชุดยังเหมือนเดิม บนแฮนด์รถยังแขวนกระเป๋าหนังสังเคราะห์ใบนั้นอยู่ เพียงแต่ว่าครั้งนี้มาคนเดียว

ไอ้พวกตามก้นเมื่อก่อน ไม่รู้ว่าเขาไม่มีหน้าจะพามาแล้ว หรือว่าคนพวกนั้นไม่เล่นกับเขาแล้ว วันนี้ดูโดดเดี่ยวอยู่บ้าง น่าสงสาร

“โย่ พี่สาม!” หวังังยิ้มต้อนรับ

หูเฒ่าซานไม่สนใจเขา ใช้เท้าข้างหนึ่งค้ำพื้นไว้ สายตาจ้องเขม็งไปที่โจวตงเป่ยในฝูงชน

มุมปากของเขากระตุกหลายครั้ง มองยังไงเสื้อคลุมตัวใหม่ของไอ้หนุ่มคนนี้ ก็เหมือนกับใช้เงินตัวเองซื้อ...

ก็รู้ว่าเมื่อวานคนพวกนี้ไม่ยอมตกลงกับตัวเอง ต้องไปหาเจ้านี่แน่ๆ มีไอ้หนุ่มคนนี้อยู่ด้วย รับรองว่าไม่มีเรื่องดี!

แกดูสิที่มันโตมา ตาโตๆ เป็นประกาย แขนยาวขายาว ผอมเหมือนตั๊กแตน...

ให้ตายสิ ยิ่งมองยิ่งน่าเกลียด ยิ่งมองยิ่งไม่สบายใจ!

เฮ้อ ธุรกิจนี้ทำไปได้ จนปัญญาแล้ว!

ตอนแรกคิดไว้ซะดิบดี พี่สามอย่างข้าอย่างอื่นไม่มี ก็มีแต่น้องชายนี่แหละ!

ตัวเองนั่งบัญชาการอยู่ที่บ้าน ปล่อยน้องๆ ที่ตามตัวเองเล่นด้วยกันออกไป คนหนึ่งวันหนึ่งรับซื้อมาสักยี่สิบสามสิบจินก็เหมือนเล่นๆ แล้วไม่ใช่เหรอ?

เก็บเล็กผสมน้อย หลักการง่ายๆ!

แต่คาดไม่ถึงเลย!

แต่ละคนวิ่งไปสองวันก็บอกว่าไม่ไปแล้ว เปลี่ยนคนไปหลายชุด ไม่ใช่ว่าอายไม่กล้าเคาะประตูรั้ว ก็รังเกียจว่าหนาว

มีคนหนึ่งก็ไม่เลว วันหนึ่งรับซื้อมาได้สี่สิบกว่าจิน แต่ยังไม่ทันถึงบ้านเลย ก็ล้มจนแตกละเอียด!

ไอ้หมอนั่นโง่จริงๆ ตะกร้าสานยังล้มแตกได้เลย ในกระเป๋ากางเกงมีไข่สามฟองกลับมา

ทำต่อไปไม่ได้แล้ว ธุรกิจนี้มันไม่ใช่คนทำ...

“พวกแกมีความเห็นว่ายังไง? ตกลงกันได้รึยัง?” หูเฒ่าซานขับไล่ความน้อยเนื้อต่ำใจในใจออกไป ตะโกนเรียกฝูงชน

หวังกังถูกเมิน ในใจก็รู้สึกเปรี้ยวขึ้นมา รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งฝืนมากขึ้น

โจวตงเป่ยและพวกเขาเดินเข้ามา

“คุณหูครับ นี่เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่วันเอง ทำไมถึงจะขายอีกแล้วล่ะครับ?” โจวตงเป่ยสีหน้าเคร่งขรึม ในน้ำเสียงยังแฝงไปด้วยความเสียดายเล็กน้อย

“นี่แกไม่ต้องยุ่ง พี่สามอย่างข้าก็แค่ชอบดิ้นรนเล่นๆ!” หูเฒ่าซานเงยคางขึ้น น้ำเสียงยังคงแข็งกร้าว

โจวตงเป่ยพยักหน้า หันไปมองซุนกว่างจื้อและพวก เสียงดังฟังชัด: “พี่ๆ ทุกคนดูสิครับ ดูสิ! นี่คือบารมีของเถ้าแก่ใหญ่ ขายลูกซื้อลิง ก็แค่เล่นๆ!”

หูเฒ่าซานฟังยังไงก็รู้สึกไม่เข้าหู แต่คำว่า “เล่นๆ” นี้ก็ออกมาจากปากตัวเองก่อน ตอนนี้ก็พูดอะไรมากไม่ได้

ในใจมีไฟโกรธแต่ระบายไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องแก้ปัญหาให้จบก่อน จะเสียเรื่องใหญ่เพราะเรื่องเล็กไม่ได้...

เขาปลอบใจตัวเอง แต่คำพูดที่ออกมาก็ดีไม่ได้เท่าไหร่: “อย่ามาทำเป็นเรื่องมากเลย พูดมาสิว่ารับซื้อเท่าไหร่?”

โจวตงเป่ยไม่พูดอะไร

ซุนกว่างจื้ออ้าปาก: “คูปองอาหารทั่วประเทศจินละหนึ่งเหมาห้า คูปองอาหารของมณฑล...”

“หยุด!” หูเฒ่าซานยกมือขึ้น ดวงตาของเขาเขียวปั้ด เขียวมรกตเลย

“แกพูดอีกรอบสิ!”

ซุนกว่างจื้อเห็นสายตาให้กำลังใจของโจวตงเป่ย ดังนั้นจึงพูดอีกรอบ: “คูปองอาหารทั่วประเทศจินละหนึ่งเหมาห้า คูปองอาหารของมณฑลจินละหนึ่งเหมา!”

หูเฒ่าซานครั้งนี้ได้ยินชัดเจนแล้ว รู้สึกว่าหัวตัวเองค่อนข้างมึนงง สองมือที่ค้ำแฮนด์จักรยานอยู่สั่นโดยไม่รู้ตัว

“แก-พวกแกมันหน้าเลือดเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” เขากัดฟันพูด

สีหน้าของซุนกว่างจื้อก็ไม่ดีขึ้นมาเหมือนกัน “คุณหูครับ คุณพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกแล้ว คำโบราณว่าไว้ ในเชิงพาณิชย์...”

“พาณิชย์บ้านแกสิ!” หูเฒ่าซานตะโกนลั่น เส้นเลือดบนคอปูดโปน มือข้างหนึ่งสั่นเทาชี้ไปที่เขา: “ยังไม่ถึงครึ่งเดือนเลยนะ ครึ่งเดือน! คูปองอาหารทั่วประเทศที่ข้าแลกมาจินละสามเหมาห้า ตอนนี้แกให้ข้าหนึ่งเหมาห้า? จิตสำนึกล่ะ? หา? จิตสำนึกของพวกแกโดนหมากินไปแล้วเหรอ?”