บทที่ 60 ข้าเป็นคนซื่อสัตย์

จิตสำนึก?

โจวตงเป่ยเดินมาอยู่ข้างหน้าเขา คำพูดนี้เขาเองก็อยากจะถามเหมือนกัน

เมื่อก่อนตัวเองเชื่อใจเขาขนาดนั้น วันๆ ก็คอยกินดื่มเที่ยวเล่นพนันร้องเพลงเป็นเพื่อนเขา เขาก็ย้ำแล้วย้ำอีกว่าหัวหน้าสำนักงานป่าไม้ซินชิงเป็นพี่เขยของเขา ไม่เพียงแต่จะได้ราคาที่ต่ำที่สุด ไม้เกรดหนึ่งยิ่งต้องการเท่าไหร่ก็มีให้เท่านั้น...

แต่สุดท้ายล่ะ?

ไม้สนแดงแผ่นใหญ่ 50 เมตรกลายเป็นเปลือกไม้ทั้งหมด!

พูดถึงจิตสำนึก!

จิตสำนึกของเขาอยู่ที่ไหน?

แต่ในใจจะโกรธแค่ไหน คำพูดเหล่านี้ก็พูดออกมาไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วในชาตินี้ ก็ยังเป็นเรื่องที่ยังไม่ได้เกิดขึ้น

โจวตงเป่ยระงับความโกรธลง เผยให้เห็นฟันขาวซี่หนึ่ง “คุณหูครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ!”

“หมายความว่าไง?” ในดวงตาเล็กๆ ของหูเฒ่าซานเผยแววงุนงง

โจวตงเป่ยจนปัญญา นี่มันพวกดีแต่เปลือกโดยแท้ ข้างนอกดูเหมือนคนดี แต่ในท้องมีแต่รำ!

“ก็คืออย่าโกรธครับ!” จนปัญญา เขาได้แต่อธิบายไปประโยคหนึ่ง

“ไม่โกรธ? ถ้าเป็นแกแกจะโกรธไหม?”

“ผมไม่โกรธแน่นอนครับ!”

หูเฒ่าซานอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ไม่โกรธ?

จะเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่โกรธ?

เรื่องนี้ถ้าเป็นใครจะไม่โกรธ?

รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวตงเป่ยไม่ลดลง พูดจาอ่อนหวาน “คุณหูครับ คุณฟังผมพูดก่อน ดูสิว่ามันใช่เหตุผลนี้ไหม...”

หูเฒ่าซานก้าวขาลงจากจักรยาน พูดอย่างฉุนเฉียว: “ได้ แกว่ามา!”

“อย่างแรก ครั้งที่แล้วที่คุณมาใช้เงินแลกคูปองอาหาร ไม่ว่าราคาจะตกลงกันที่เท่าไหร่ ก็เป็นความยินยอมของคุณทั้งสองฝ่าย ไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเอามีดมาจี้บังคับอีกฝ่าย ถูกต้องไหมครับ?”

“ถูก!” หูเฒ่าซานได้แต่พยักหน้า คำพูดนี้ไม่ผิด และก็ฟังไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร

“เรื่องนั้นมันผ่านไปแล้ว แลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น คุณก็กินซุปเต้าหู้หม้อดินของคุณไป พวกเราก็นับเงินของเรา ทุกคนต่างก็มีความสุข ถูกต้องไหมครับ?”

หูเฒ่าซานพยักหน้าอีกครั้ง “ถูก!”

“วันนี้คุณมาเพื่อขายคูปองอาหาร ถูกต้องไหมครับ?”

“ใช่สิ!” หูเฒ่าซานงงไปหมด นี่มันไม่ใช่หาเรื่องโดยใช่เหตุเหรอ ล้วนเป็นคำพูดไร้สาระทั้งนั้น!

“ดี” โจวตงเป่ยพูดต่อ “ในเมื่อเรื่องที่ผ่านมามันผ่านไปแล้ว ก็อย่าได้เอ่ยถึงอีก!”

หูเฒ่าซานไม่พูดอะไร

“ตอนนี้คุณมาเพื่อขายคูปองอาหาร ราคาที่พวกเราให้คุณไม่พอใจ คุณก็สามารถไม่ขายได้เลย! หรือแม้กระทั่งพวกเราสามารถรับคุณเข้ากลุ่ม กับพวกเราแลกเปลี่ยนที่นี่ด้วยกัน...”

เขายังพูดไม่ทันจบ ชายหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งก็ออกมาจากลานสำนักงานธัญพืช หวังเฉียงเดินก้าวยาวๆ เข้าไป

โจวตงเป่ยชี้ไปที่เขา “คุณดูสิ ถ้าไม่ตกลงราคาที่เราให้ ก็สามารถมาทำกับผมได้ ช่วงนี้ราคาตกแล้ว เท่าไหร่แล้วนะ?”

เขามองไปที่ซุนกว่างจื้อ

“จินละสองเหมาห้าครับ!” ซุนกว่างจื้อพูด

โจวตงเป่ยผายมือ “เฮ้อ แค่ครึ่งเดือน ก็ตกลงมาถึงสองเหมาห้าแล้ว!”

หูเฒ่าซานตาปริบๆ รู้สึกว่าไอ้หนุ่มคนนี้ซื่อสัตย์จริงๆ...

“คุณดูสิ อากาศหนาวจะตายอยู่แล้ว พวกเรานั่งเฝ้ากันทั้งวัน! รับซื้อหนึ่งเหมาห้า ปล่อยออกไปสองเหมาห้า คนเยอะขนาดนี้ยังต้องผลัดกันอีก คุณว่าสิ วันหนึ่งจะทำเงินได้สักกี่บาท?”

“คุณหูครับ งานนี้ทำไม่ง่ายเลยนะ! คุณรู้สึกว่าหนึ่งเหมาห้ามันขาดทุน แต่คุณก็ต้องดูด้วยว่าพวกเราลำบากขนาดนี้จะทำเงินได้สักกี่บาท?”

“...”

หูเฒ่าซานยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล ยื่นมือห้ามเขาไว้ “ให้ตายสิ เกือบจะโดนแกหลอกเข้าไปแล้ว ครั้งแรกพวกแกทำเงินจากข้าไปไม่น้อยเลยใช่ไหม?”

“คุณดูสิ—” สีหน้าของโจวตงเป่ยดูไม่ค่อยดีนัก “ที่ผมพูดมาตั้งมากมายนี่ไม่ใช่ว่าพูดไปเปล่าๆ เหรอครับ ครั้งแรกมันผ่านไปแล้ว คุณก็พยักหน้าแล้วนี่!?”

หูเฒ่าซานรู้สึกว่าร่างกายค่อนข้างจะคัน ไม่รู้ว่าเป็นเห็บรึเปล่า แต่ยังไงก็รู้สึกไม่สบายตัว

โจวตงเป่ยยังคงพูดต่อ “ในเมื่อมันผ่านไปแล้ว คุณก็ยอมรับแล้ว ก็ไม่มีความหมายที่จะต้องเอ่ยถึงอีก! วันนี้คุณมาขายคูปองอาหารพวกเรารับซื้อ ดังคำที่ว่าฝ่ายหนึ่งยอมตีอีกฝ่ายหนึ่งยอมถูกตี ถ้าคุณไม่พอใจราคา ก็สามารถไม่ขายให้พวกเราได้เลย!”

“ใช่แล้ว” ซุนกว่างจื้อเกลี้ยกล่อมเขา: “หรือว่าจะมาทำกับพวกเราก็ได้ อย่างน้อยหนึ่งจินก็จะได้กำไรคืนมาหนึ่งเหมา!”

“ใช่ๆๆ มาทำกับพวกเราด้วยกันเถอะ!” หวังังก็พูดเสริม

จากนั้น คนอื่นๆ อีกหลายคนก็พูดกันเจี๊ยวจ๊าว ความหมายโดยประมาณก็คือชื่นชมพี่สามหูมาโดยตลอด อยากจะร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับพี่สาม พี่สามคือผู้นำทางจิตวิญญาณของเรา... เป็นต้น

ชั่วขณะหนึ่ง ทำเอาหูเฒ่าซานมึนหัวไปหมด

จะให้พี่สามอย่างข้ามาเป็นพ่อค้าตั๋วเหรอ?

ฤดูหนาวเดือนสิบสองมานั่งยองๆ อยู่ข้างนอกทั้งวัน เพื่อเงินหยวนแปดเหมามันคุ้มเหรอ?

อีกอย่าง ข่าวแพร่ออกไปยังไม่พอให้อายอีกเหรอ ข้าหูเฒ่าซานจะเป็นพ่อค้าตั๋วได้ยังไง?

หน้าตาล่ะ?

จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

คิดไปคิดมา เขาก็ค่อยๆ คิดได้อีกครั้ง ไม่ใช่ ไม่ใช่สิ!

ครั้งแรกมันจะผ่านไปได้ยังไง?

คูปองอาหารชุดเดียวกัน อยู่ในมือตัวเองจะไม่ใช่ว่าโดนพวกเขาทำกำไรไปสองรอบเหรอ?

จะผ่านไปได้ยังไง?

ไอ้พวกพ่อค้าตั๋วที่น่าตายพวกนี้ นี่มันจะกินพี่สามอย่างข้าให้ได้เลยสินะ!

จะปฏิวัติกันแล้วรึไง!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลง ดวงตาทั้งสองข้างค่อยๆ อำมหิตขึ้น...

หลายคนไม่ได้รบกวน “การระดมสมอง” ของพี่สาม ยืนจุดบุหรี่คุยกันอยู่ข้างๆ

โจวตงเป่ยพูดว่า: “พี่ซุนครับ เมื่อคืนไม่ให้พวกพี่สองคนไป พวกพี่ก็ดื้อจะไป พลาดเหล้าไปมื้อหนึ่งไม่ใช่เหรอครับ?”

ซุนกว่างจื้อถาม: “ไปดื่มที่ไหนมาครับ?”

“พวกพี่สองคนเพิ่งจะไป พี่เจ็ดก็มาลากถ่านหินให้ผมคันหนึ่ง ผมเลยเลี้ยงเขาที่ซวี่รื่อ...”

“โอ้โห ภัตตาคารสี่ธงเลยนะ!” ปากของซุนกว่างจื้อส่งเสียงจิ๊จ๊ะ ใบหน้าเสียดาย “ผมอยากจะรู้จักกับพี่เจ็ดหน้าสถานีมาตลอด น่าเสียดายจริงๆ!”

โจวตงเป่ยดีดขี้บุหรี่ “คราวหน้าพี่เลี้ยง ผมจะเรียกพี่เจ็ดมา!”

“ครับผม ก็รู้ว่าพวกพี่สองคนสนิทกันมาก...”

หูเฒ่าซานขมวดคิ้วตั้งขึ้นกำลังจะด่า ก็ได้ยินบทสนทนานี้เข้าพอดี ทันใดนั้นก็กลายเป็นหิน

ไอ้ตั๊กแตนตาโตคนนี้ กลับเป็นเพื่อนกับพี่เจ็ดหน้าสถานีเหรอ?

โจวตงเป่ยมีแผนอยู่สองชุด:

แผนชุดแรก คืออยากจะอาศัยลิ้นสามนิ้วที่ไม่เน่าเปื่อยของตัวเอง หลอกเจ้านี่จนง่อยเปลี้ยเสียขา

ชาติที่แล้วหลังจากออกจากซิงอันไป เขาทำมาค้าขายเล็กๆ น้อยๆ มาทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นย่างเนื้อแกะ ย่างปลาหมึก ย่างบะหมี่เย็น หรือไปขายเบียร์เครื่องดื่มตามร้านอาหาร ขนอิฐที่ไซต์ก่อสร้าง ขายรถมือสอง อาศัยก็คือปากนี่แหละ หลอกคนยังจะง่ายอีกเหรอ?

ท้ายที่สุดแล้วถ้าไม่ถึงที่สุด ก็ไม่จำเป็นต้องเงื้อขวานอีก

แต่เมื่อกี้สังเกตสีหน้าของหูเฒ่าซาน เขาก็รู้ว่าแผนชุดแรกเจ๊งแล้ว หลอกไม่ได้แล้ว เจ้านี่ไม่โง่ ขาดทุนไปเยอะขนาดนี้ คงจะไม่ยอมราวีง่ายๆ แน่!

ถ้าเขาพาคนมาเปิดศึก ซุนกว่างจื้อพวกนั้นตีกันอ่อนหัดเกินไป ตัวเองยิ่งไม่สามารถทิ้งคนพวกนี้ไปได้ อย่างนั้น ก็ต้องเอาขวานออกมาอีก...

นอกจากใช้กำลังแล้ว ยังมีอีกวิธีหนึ่ง: เอ่ยชื่อคน!

ขอแค่คุณคบหากว้างขวาง หลายครั้งเอ่ยชื่อคนที่เจ๋งหน่อยๆ ขึ้นมา และคุณก็มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับคนคนนี้จริงๆ อีกฝ่ายโดยทั่วไปก็จะไม่สร้างความลำบากให้คุณอีกแล้ว

นี่คือแผนชุดที่สอง!

ตัวเองพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะสร้างความสัมพันธ์กับพี่เจ็ด จุดประสงค์ก็คือต่อไปนี้พยายามเงื้อขวานให้น้อยลง หาเงินอย่างสันติ ไม่เปลี่ยนแปลงตลอดกาล

ต้นยุค 90 ในชาติที่แล้ว ตัวเองกับพี่เจ็ดไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันเลย ไม่อย่างนั้นให้ความกล้าหูเฒ่าซานสักกี่เท่า ก็ไม่กล้าหลอกตัวเอง!

หูเฒ่าซานน่ะก็แค่มีชื่อเสียงอยู่แถวหนานซานหน่อยเท่านั้นแหละ แต่ต่อหน้าพี่เจ็ดแล้ว แม้แต่หมาที่จางคางคกใหญ่ใช้ลวดเหล็กรัดคอไม่ตาย ผลลัพธ์คือตกลงไปในส้วมแล้วโดนติงเฒ่าอู่เอาไปก็ยังสู้ไม่ได้...

หูเฒ่าซานไอสองสามที โจวตงเป่ยกับซุนกว่างจื้อและพวกต่างก็มองไป

“เอ่อ...” เขารู้สึกว่าคอค่อนข้างตึง “เอ่อ... พี่น้องครับ จะเพิ่มให้พี่อีกหน่อยได้ไหมครับ?”

โจวตงเป่ยหัวเราะในใจ นี่ก็สำเร็จแล้ว!

เขาเดินเข้ามาอีกครั้ง

หูเฒ่าซานเห็นเขาก็ไม่สบายใจ เปลือกตาขวากระตุกไม่หยุด

“คุณหูครับ”ท่าทีของโจวตงเป่ยเรียบร้อยมาก เรียบร้อยอย่างยิ่ง “ข้าเป็นคนซื่อสัตย์...”

พอได้ยินคำว่า “ซื่อสัตย์” ออกมาจากปากเขา หูเฒ่าซานก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาหน่อยๆ เห็บบนตัวก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง ไม่สบายตัว ไม่สบายตัวอย่างยิ่ง!

“ข้าเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่เคยพูดจาไร้สาระ พูดตามตรง เงินเพิ่มไม่ได้จริงๆ! แต่ว่า ผ่านการประชุมหารือของพวกเราเมื่อสักครู่นี้แล้ว ต่อไปนี้ โดยข้า ขอเชิญท่านเข้าร่วมกับพวกเราอย่างจริงใจ!”

พอคำพูดของเขาจบลง ซุนกว่างจื้อกับสองพี่น้องหวังกัง ถานเสี่ยวจวินพวกเขาก็ปรบมือขึ้น แต่ละคนยิ้มแย้มเบิกบาน กระตือรือร้นอย่างยิ่ง!

หัวของหูเฒ่าซานดังหึ่งๆ ให้ตายสิ นี่มันกลุ่มอะไรกันวะ?