บทที่ 61 กินไปมื้อหนึ่ง ก็เหลือน้อยลงไปมื้อหนึ่ง

“คุณหูครับ เห็นความจริงใจของพวกเราแล้วใช่ไหมครับ?” โจวตงเป่ยเผยให้เห็นฟันแปดซี่ ความจริงใจยังคงอยู่ “ต่อไปนี้ทุกวันเจ็ดโมงครึ่งเช้าเป็นต้นไป คุณหูท่านมาเปิดประเดิมเป็นคนแรก...”

หูเฒ่าซานไม่อยากจะฟังต่อไปแล้ว รีบโบกมือ

เจ็ดโมงครึ่งตอนเช้า?

ให้ตายสิ ตอนเช้าของตัวเองน่ะ ตามปกติแล้วจะเริ่มตอนเที่ยงไม่ใช่เหรอ?

ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องแลกไข่ไก่เน่าๆ นี่ พี่สามอย่างข้าตอนนี้คงจะนอนหลับครอกฟี้อยู่บนเตียงอิฐอุ่นๆ แล้ว!

ขาดทุนก็ขาดทุนไปเถอะ!

อากาศหนาวจะตายอยู่แล้ว อย่าได้มาพูดจาเหลวไหลกับไอ้พวกนี้อีกเลย!

“ช่างเถอะน่า พี่สามอย่างข้ารับน้ำใจไว้แล้ว รับน้ำใจไว้แล้ว!”

พอเขาพูดจบ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นอีกครั้ง ยังคงร้อนแรงเหมือนเดิม

คนสองสามคนที่เข้าออกสำนักงานธัญพืชจ้องมองตาไม่กระพริบ งงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่านี่กำลังจัดการประชุมใหญ่อะไรกัน

หูเฒ่าซานกลุ้มใจจะตายอยู่แล้ว ไอสองสามทีแรงๆ “พี่น้องครับ พี่น้องครับ!”

ทุกคนมองมาที่เขา

มองดูใบหน้าที่ “จริงใจ” แต่ละใบ ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วย “ความรู้สึกอันลึกซึ้ง” แต่ละคู่ เขาก็ไม่รู้ว่าจะเปิดปากพูดอย่างไร...

“เอ่อ... อันนี้...” หูเฒ่าซานกัดฟันทีหนึ่ง “เอาเป็นว่าตามนี้แล้วกัน! หนึ่งเหมาห้า!”

ซุนกว่างจื้อแทบจะกระโดดขึ้นมา คูปองอาหารพวกนี้สร้างคุณูปการอย่างใหญ่หลวงจริงๆ รับซื้อคืนมาแล้วก็แลกออกไปอีกครั้ง ได้เงินอีกรอบ!

ตอนนี้ เขาอยากจะเข้าไปกอดพี่บ้าแล้วจูบสักสองสามทีจริงๆ เจ๋ง เจ๋งเกินไปแล้ว!

คนอื่นๆ ยิ่งตื่นเต้น แต่ละคนกลั้นหัวเราะอย่างยากลำบาก

ใบหน้าของโจวตงเป่ยไม่มีรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “น่าเสียดายจริงๆ อยากจะมาเป็นเพื่อนร่วมงานกับท่านจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะต้องพลาดโอกาสไปแบบนี้...”

หูเฒ่าซานไม่เข้าใจว่าคำพูดสละสลวยของเขาหมายความว่าอะไร ฟังแล้วเหมือนกับว่าเสียดายตัวเอง อดไม่ได้ที่จะแอบด่าในใจ:

แม่มันเอ๊ย ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าหยางเฒ่าเจ็ดนะ ข้าหูสามพี่ชายคนนี้จัดการพวกแกทั้งหมดในพริบตาเลย!

จัดการ!!

“ไปกันเถอะ หนาวจะตายอยู่แล้ว เปลี่ยนที่!” เขาพูด

ซุนกว่างจื้อรีบยิ้มแล้วพูดว่า: “ไปครับ ผมเลี้ยงซุปเต้าหู้หม้อดินพี่สามเอง!”

หูเฒ่าซานอยากจะกระอักเลือดเก่าพ่นใส่หน้าเขาจริงๆ เงินของพี่สามอย่างข้าทั้งหมดก็กู้มานะ ตอนนี้ต่อให้แกเอาโอสถทิพย์มาให้ข้ากิน ก็ไม่สามารถรักษาบาดแผลในใจข้าได้...

ซุนกว่างจื้อสั่งซุปเต้าหู้หม้อดินให้เขาจริงๆ ด้วย เป็นรสผักกาดดองหมูสามชั้นเหมือนเดิม

ยังคงเป็นโจวตงเป่ยที่แลกก่อน คูปองอาหารของมณฑลแลกไป 11,000 จิน คูปองอาหารทั่วประเทศแลกไป 5,000 จิน ทั้งหมดใช้เงินไป 1,850 หยวน

คูปองอาหารของมณฑลมีไว้ให้เฒ่าเพียวกับพวกเขาสองคนใช้รับซื้อไข่ไก่ ส่วนคูปองอาหารทั่วประเทศที่บ้านต้องใช้ และยังต้องเอาไปให้ปู่อีกหน่อย

ซุปเต้าหู้หม้อดินถูกยกมาแล้ว ไอร้อนพวยพุ่ง

หูเฒ่าซานคาดว่าคงจะหิวแล้ว กินอย่างไม่สนใจอะไร

โจวตงเป่ยเก็บคูปองอาหารให้ดี ลุกขึ้นยืนยิ้มแล้วพูดว่า: “ได้ ผมไปก่อนนะครับ คุณหูค่อยๆ กินนะครับ ระวังอย่าให้ลวก!”

หูเฒ่าซานไม่ลวก แต่เกือบจะสำลัก ทำไมไอ้ตั๊กแตนตาโตคนนี้พูดจาน่าเกลียดขนาดนี้!

เอาเถอะ เห็นแก่หน้าหยางเฒ่าเจ็ด ผู้ใหญ่ไม่ถือสาคนต่ำต้อย...

เขาวางช้อนเล็กๆ ลง ฝืนยิ้มออกมา ยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก “เดี๋ยวผมไปส่ง!”

“ไม่ต้องครับ เกรงใจอะไรกัน!” โจวตงเป่ยยิงฟันยิ้ม “อย่าเสียเวลาคุณหูกินข้าวเลยครับ กินไปมื้อหนึ่ง ก็เหลือน้อยลงไปมื้อหนึ่ง...”

โจวตงเป่ยไม่ให้คนอื่นมาส่ง ตัวเองผลักประตูเดินจากไป

หูเฒ่าซานนั่งอยู่ตรงนั้นมุมปากกระตุกไม่หยุด ทำเอาหวังกังที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นห่วงขึ้นมา พวกเรายังไม่ได้แลกเลยนะ แกอย่าเพิ่งเส้นเลือดในสมองแตกไปซะก่อนล่ะ!

ซุนกว่างจื้อยังคงวิ่งตามออกมา

“พี่บ้าครับ” เขาเสียดายอย่างยิ่ง ยืนอยู่หน้าจักรยาน “ไม่มาแล้วจริงๆ เหรอครับ?”

“อืม ต่อไปค่อยติดต่อกันบ่อยๆ! ว่างๆ ก็ไปบ้านผม เราสองพี่น้องมาดื่มกันหน่อย!”

“ครับผม!” เขารู้สึกเศร้าเล็กน้อย

โจวตงเป่ยตบแขนเขา “รอให้ผ่านปีใหม่ไป ผมก็จะคิดจะทำอย่างอื่นแล้ว ถ้าต้องการคนมือ ผมจะมาหาพี่!”

“จริงเหรอครับ?!” ใบหน้าของซุนกว่างจื้อเต็มไปด้วยความยินดีอย่างล้นพ้น “ผมยินดีครับ พี่บ้าครับ ผมยินดีจะตามพี่ไปทำครับ ทำอะไรก็ได้!”

“เรื่องผิดกฎหมายล่ะครับ?” โจวตงเป่ยจ้องตาเขา

ซุนกว่างจื้อถึงกับชะงักไป จากนั้นก็ยิ้มอีกครั้ง “ตอนนี้ที่พวกเราทำอยู่ไม่ผิดกฎหมายเหรอครับ? ผมเชื่อว่าพี่บ้าจะไม่ทำเรื่องที่เลวร้ายอะไรหรอกครับ!”

“ดี!” โจวตงเป่ยตบเขาแรงๆ อีกครั้ง กระซิบเสียงเบา “ต่อไประวังหวังกังหน่อยนะ คนคนนี้ไมจริงใจ! ไปแล้วนะ!”

มองดูแผ่นหลังสูงโปร่งที่ห่างออกไป ซุนกว่างจื้อครุ่นคิดถึงประโยคที่เขาทิ้งไว้ ยืนอยู่ครู่ใหญ่ถึงได้กลับเข้าไป

ห้างสรรพสินค้าที่สอง ร้านค้าใหญ่ ห้องทำงานของหัวหน้า

“ผู้นำครับ วันละ 50 จินไม่พอแม้แต่จะติดซอกฟันเลย นี่ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ชาวบ้านจะกินผมเข้าไปแล้ว...”

“ฮัลโหล? ฮัลโหล?”

“ปัง!” เฉินอ้ายหมินวางหูโทรศัพท์ลงอย่างแรง อดไม่ได้ที่จะนวดหน้าผากกว้างๆ ของตัวเอง

หูเฒ่าซาน ไอ้เวรตะไล!

ไอ้เวรเอ๊ย แกทำข้าเดือดร้อนตายแล้ว!

ครึ่งเดือนเวลา ยังไม่ส่งไข่ไก่มาถึง 200 จินเลย ไอ้หมูนี่!

เขาเปิดประตูห้องทำงานอย่างฉุนเฉียว “หลิวหลิงหลิง เธอมานี่หน่อย!”

หลิวหลิงหลิงกำลังตักซีอิ๊วให้ลูกค้า โดนตะคอกทีหนึ่งมือก็สั่น ซีอิ๊วหกออกมาข้างนอก

หญิงชราที่สวมผ้าพันคอลายดอกไม้ไม่พอใจแล้ว “ทำอะไรกัน? เธอต้องเติมให้ฉันนะ!”

จ้าวเฟิ่งเสียเดินเข้ามา กระซิบเสียงเบา: “เธอไปเถอะ ฉันมาเอง!”

หลิวหลิงหลิงมองเธออย่างขอบคุณ คว้าผ้าขนหนูเช็ดมือ มุดออกจากเคาน์เตอร์เดินไปยังโถงทางเดินของห้องทำงาน

ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของหัวหน้า เธอลังเล จะทำยังไงดี?

หูเสี่ยวกวงคนนี้นะ ทำอะไรก็ไม่เป็น กินอะไรก็ไม่เหลือ!

ตัวเองก็ตาบอดจริงๆ ตอนนั้นทำไมถึงได้หลงมัวเมาตามเขาไป?

เงินกู้สี่หมื่นหยวนนะ ถึงแม้จะไม่มีดอกเบี้ย แต่เงินต้นคาดว่าก็คงจะเหลือไม่เท่าไหร่แล้ว ต่อไปจะใช้คืนยังไง!

ชีวิตแบบนี้ อยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว!

ต้องคิดหาวิธีเอาเงินที่เหลือออกมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นปล่อยไว้ในมือเขา ไม่นานก็คงจะผลาญจนหมด!

เรื่องนี้ก็โทษตัวเอง ดูคนอื่นทำเงินก็อิจฉาตาร้อน ไม่ได้คิดเลยว่าหูเสี่ยวกวงของเธอจะใช่คนที่จะทำได้รึเปล่า!

เปลี่ยนความคิดก็นึกถึงข้อดีของหูเสี่ยวกวงขึ้นมา เจ้านี่ถึงจะไม่ได้เรื่องอะไร แต่ก็ดีกับตัวเองมาตลอด จะทำยังไงดี? ทนไปเถอะ! เฮ้อ!

ลูกสะใภ้ขี้เหร่ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเจอพ่อแม่สามี เธอจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย กัดฟันทีหนึ่ง “ก๊อกๆๆ!” เคาะประตู

“เข้ามา!” น้ำเสียงของเฉินอ้ายหมินไม่ค่อยดีนัก

หลิวหลิงหลิงทำตัวลีบๆ ค่อยๆ ขยับเท้า มาถึงหน้าโต๊ะทำงาน

เฉินอ้ายหมินระงับความโกรธ จุดบุหรี่ขึ้น

“สหายหลิวหลิงหลิง ข้าจะถามแกคำเดียว คนบ้านแกจะไม่ทำแล้วใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ เขาทำไม่ได้...”

“พอแล้ว เธอออกไปเถอะ!” เขาโบกมือ เห็นยายโง่คนนี้แล้วก็โกรธ

หลิวหลิงหลิงค่อนข้างประหลาดใจ ตอนแรกคิดไว้แล้วว่าจะโดนด่าชุดใหญ่ แต่ทุกอย่างกลับไม่เกิดขึ้น แค่นี้ก็ให้ตัวเองไปแล้วเหรอ?

เดินไปได้สองสามก้าวเธอก็ไม่วางใจ หันกลับไปมองดู ผลลัพธ์คือหัวหน้าไม่แม้แต่จะมองตัวเองเลย

สูบบุหรี่หมดมวน เฉินอ้ายหมินก็บี้มันลงในที่เขี่ยบุหรี่แก้วอย่างแรง ลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมผ้าขนสัตว์ สวมหมวกขนมาร์มอตกับถุงมือหนัง

เดินมาถึงโซนขายของ เขากวักมือเรียกจ้าวเฟิ่งเสีย “เสี่ยวจ้าว เธอมานี่หน่อย!”

จ้าวเฟิ่งเสียรีบวิ่งเข้ามา “หัวหน้าคะ”

เฉินอ้ายหมินกระซิบเสียงเบา “ไอ้หนุ่มที่มาส่งไข่คนนั้น เสี่ยวโจว อยู่ที่ตำบลหงเซิงใช่ไหม?”

จ้าวเฟิ่งเสียพยักหน้า “ใช่ค่ะ โจวตงเป่ย อยู่ที่ตำบลหงเซิงค่ะ!”

เฉินอ้ายหมินนึกถึงประโยคที่โจวตงเป่ยพูดตอนจะออกจากประตูครั้งที่แล้ว: ใช่แล้วครับ ลืมบอกหัวหน้าไปเลยว่าบ้านผมอยู่ที่ตำบลหงเซิง ลาก่อนครับ!

เขาเพิ่งจะคิดออกเมื่อไม่กี่วันก่อนว่าประโยคนั้นหมายความว่าอย่างไร ไอ้หนุ่มคนนี้คาดการณ์ถึงวันนี้ไว้แล้ว!

“ได้ รู้แล้ว ข้าจะออกไปข้างนอกสักพัก ถ้ามีคนมาหา ก็บอกไปว่าข้าไปทำธุระ!”

“หัวหน้าคะ” จ้าวเฟิ่งเสียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “หนูไปเองดีกว่าค่ะ!”

เฉินอ้ายหมินชะงักไป ไม่คิดว่าเธอจะอ่านใจตัวเองออก ส่ายหน้า ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “เรื่องนี้โทษข้า...”

พอพูดถึงตรงนี้ ก็ยิ้มอีกครั้ง “นั่งจนอึดอัดแล้ว พอดีออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกด้วย ไปแล้วนะ!”

มองดูเฉินอ้ายหมินที่เดินออกจากประตูไป อารมณ์ของจ้าวเฟิ่งเสียค่อนข้างซับซ้อน ทั้งดีใจแทนเสี่ยวโจว ทั้งรู้สึกว่าหัวหน้าก็ลำบากจริงๆ

เฉินอ้ายหมินคนนี้ นอกจากบางครั้งจะชอบวางมาดข้าราชการหน่อย ใจกล้าไปหน่อย จริงๆ แล้วนิสัยใจคอไม่มีที่ติเลย อยู่ในตำแหน่งนี้มาสิบกว่าปีแล้ว เรียกได้ว่าขยันขันแข็ง

ตามหลักแล้วเรื่องไข่ไก่แบบนี้ ถ้าเป็นหัวหน้าร้านค้าของชำอื่น ใครจะไปร้อนใจขนาดนี้ ขาดแคลนก็โทษใครได้?

ไม่มีขายก็ไม่ต้องขาย!

反正เป็นธุรกิจของรัฐ ไม่ได้กระทบเงินเดือน...

ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง จ้าวเฟิ่งเสียมุดกลับเข้าเคาน์เตอร์ ทำงานยุ่งต่อไป วันนี้ลูกค้าก็เยอะอยู่

หลิวหลิงหลิงเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ในใจรู้สึกเปรี้ยวขึ้นมาเป็นพักๆ ขนมเถาซูที่กำลังห่ออยู่ในมือก็บีบจนแตก

“น้องสาว” ชายชรานอกเคาน์เตอร์ตะโกนขึ้น: “เบาๆ หน่อยสิ!”

“หนูทำไมเหรอคะ?” เธอก็ไม่เกรงใจ

“นี่มันทัศนคติแบบไหนกัน?”

“หนูทัศนคติอะไรเหรอคะ?”

ชายชราโกรธจนหนวดกระดิก “ขนมเถาซูข้างในแตกหมดแล้ว เธอมองไม่เห็นเหรอ? ผู้นำพวกเธออยู่ไหน? ข้าจะไปหาผู้นำพวกเธอ!”

“ผู้นำไม่อยู่ค่ะ!”

“...”

จ้าวเฟิ่งเสียเห็นทะเลาะกันแล้ว ก็รีบวิ่งเข้าไปพูดจาดีๆ

“ปัง!” หลิวหลิงหลิงขว้างห่อขนมเถาซูในมือลงบนเคาน์เตอร์ ไม่พูดอะไรสักคำ หันหลังมุดออกจากเคาน์เตอร์ เดินไปยังห้องน้ำ

“ดูสิ ดูสิ” ชายชราโกรธจัด “รับเงินเดือนของรัฐ แต่กลับมีทัศนคติการบริการแบบนี้ ทำให้พวกเธอเคยตัวกันหมดแล้วจริงๆ!”

ลูกค้าคนอื่นๆ ก็พูดกันเจี๊ยวจ๊าว ต่างก็ตำหนิหลิวหลิงหลิง

“ขอโทษค่ะ” จ้าวเฟิ่งเสียรีบขอโทษขอโพย “คุณลุงคะ วันนี้ที่บ้านเธอมีเรื่องนิดหน่อย อารมณ์ไม่ดี หนูขอโทษขอโพยท่านด้วยนะคะ เดี๋ยวหนูจะชั่งให้ท่านใหม่ดีไหมคะ?”

ชายชราพอได้ยินเธอพูดแบบนี้ ไฟโกรธถึงได้ค่อยๆ ลดลง “ก็ได้!”

ในฝูงชน หญิงชราสองสามคนก็เริ่มชมเชยจ้าวเฟิ่งเสียขึ้นมา

“ทั้งร้านค้าใหญ่ ก็มีแต่ยัยหนูคนนี้แหละที่ทัศนคติดี!”

“ใช่แล้ว ไอ้แม่หนูคนเมื่อกี้นี้ ทุกวันเหมือนกับกินรังแตนมา!”

“ก็คิดว่าตัวเองสวย ก็เลยทำหน้าบึ้งไปทั่ว!”

“เธอสวยเหรอ? สวยตรงไหน?”

“...”

หลิวหลิงหลิงเพิ่งจะออกมาจากห้องน้ำ ได้ยินคำพูดเหล่านี้ ใบหน้ายิ่งดูน่าเกลียดขึ้น