บทที่ 62 แบกหนามขอขมา

หลังจากที่โจวตงเป่ยออกจากร้านซากัวจวี เขาก็ไม่ได้ไปไหนเลย คำนวณเวลาดูแล้ว คนที่ควรจะมาก็ใกล้จะมาแล้ว ดังนั้นจึงค่อยๆ ปั่นจักรยานกลับบ้านอย่างสบายๆ

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา เขาผลักประตูรั้วบ้านตัวเองเข้าไป อดที่จะชะงักไปไม่ได้ พ่อของเขาโจววั่งกำลังผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน

พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกจริงๆ!

ในความทรงจำ เหมือนว่าหลังจากที่เขาขึ้นประถมสามสี่แล้ว เขาก็ไม่เคยทำงานบ้านอีกเลย

โจววั่งสวมเสื้อนวมสีดำ บนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเสื้อคลุมทหารตัวใหม่บนตัวลูกชาย อดไม่ได้ที่จะเผยแววประหลาดใจ

เห็นลูกชายไม่พูดกับตัวเอง เขาก็ไม่พูดอะไร ก้มหน้าทำงานต่อไป

โจวตงเป่ยกลับเข้าห้องตัวเอง ถอดเสื้อคลุมโยนไว้บนเตียงอิฐ ออกไปเริ่มเก็บฟืนที่ผ่าเสร็จแล้วอย่างเงียบๆ อุ้มไปกองไว้ริมรั้วฝั่งตะวันตกให้เรียบร้อย สะดวกต่อการใช้งานได้ทุกเมื่อ

สี่สิบนาทีผ่านไป กองไว้ได้เยอะแล้ว

ห้องฝั่งตะวันออกของบ้านหลัก

จ้าวอวี้ฟางกับโจวตงหนานสองแม่ลูกเกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่างมองดู พูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย

“ต้ายาเอ๋อร์ ไม่ได้พูดอะไรกันเลยใช่ไหม?” จ้าวอวี้ฟางถาม

“มองไม่ค่อยชัดค่ะ แต่ไม่ได้ยินเสียงเลย!”

“ไอ้สองคนหัวดื้อนี่!”

“...”

โจวตงเป่ยเข้าไปในครัว หยิบกระบวยตักน้ำขึ้นมา เปิดฝาโอ่งน้ำที่ทำจากไม้ออก

“ไอ้ลูกชายตัวดีนี่!” จ้าวอวี้ฟางได้ยินเสียง ก็รีบลงจากเตียงสวมรองเท้า “อย่าดื่มนะ หน้าหนาวจะมาดื่มน้ำเย็นไม่ได้...”

โจวตงเป่ยยกกระบวยตักน้ำขึ้น “อึกๆ” ดื่มไปหลายอึกใหญ่

“ทำไมถึงไม่เชื่อฟังกันเลยนะ?” จ้าวอวี้ฟางสวมรองเท้าวิ่งออกมา เห็นว่าห้ามไม่ทันแล้ว โกรธจนเข้าไปทุบหลายที

“ไม่เป็นไรครับแม่ ตอนเด็กๆ ก็ดื่มบ่อย...” เขาเช็ดน้ำที่คาง

“จะเหมือนกันได้ยังไง? หน้าหนาวนะ ไม่ใช่ไม่มีน้ำร้อน...”

ยังพูดไม่ทันจบ นอกลานบ้านก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น: “เฒ่าวั่ง ไอ้รองบ้านแกอยู่บ้านไหม?”

พอได้ยินเสียงว่าเป็นป้าหลี่หัวมุมบ้านฝั่งตะวันตก จ้าวอวี้ฟางก็ชะงักไป ไม่รู้ว่าเธอมาทำอะไร ยังจะมาหาลูกชายอีก?

จะไม่ใช่ว่าลูกชายไปก่อเรื่องอะไรมาใช่ไหม?

โจววั่งในลานบ้านยืดตัวตรง “อยู่ครับ พี่สะใภ้ มีธุระอะไรเหรอครับ?”

โจวตงเป่ยรู้ว่าน่าจะมาแล้ว หยิบถุงมือผ้าฝ้ายขึ้นมา ตบฝุ่นบนกางเกงทหารสีเหลือง

“ออกไปตบข้างนอกสิ ดูสิฝุ่นนี่!”

จ้าวอวี้ฟางผลักเขาออกไป “ไป ดูสิว่าป้าหลี่ของแกมาหาทำไม ถ้าก่อเรื่องอะไรไว้นะ ดูสิว่าแม่จะไม่หยิกให้ตาย...”

ป้าหลี่สวมเสื้อคลุมลายดอกไม้สีชมพูสดใส ซุกมือไว้ในแขนเสื้อ เดินเร็วปรื๋อ พอเข้าลานบ้านก็ยิ้ม “โย่ เฒ่าวั่ง ทำงานอยู่เหรอ?”

โจววั่งยิ้มๆ มองไปยังชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างหลังเธอ อดที่จะประหลาดใจไม่ได้

ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมผ้าขนสัตว์ บนหัวสวมหมวกขนมาร์มอตราคาแพง ใบหน้าใหญ่ๆ แดงก่ำ ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นข้าราชการในเมือง!

คนคนนี้ตามป้าหลี่มาที่บ้านตัวเอง ยังจะมาหาลูกชายอีก จะทำอะไร?

“ท่านนี้คือ?” เขาถาม

“อ้อ” ป้าหลี่ฟันไม่ดี ตามนิสัยก็จะปิดปากยิ้ม: “สหายท่านนี้มาที่บ้านฉันเพื่อถามทางมาบ้านไอ้รองของแก ฉันก็เลยพามา!”

“อ้อ?” โจววั่งยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก

โจวตงเป่ยกับแม่เดินตามกันออกมาจากบ้าน เขาเดาไม่ผิดจริงๆ เป็นหัวหน้าเฉินอ้ายหมินจากร้านค้าใหญ่จริงๆ ด้วย

“หัวหน้าเฉิน?!” เขาเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว ยื่นมือออกไปแต่ไกล “ท่านมาได้ยังไงครับ?”

หัวหน้าเฉินได้ยินว่าคนที่ผ่าฟืนอยู่คือพ่อของเสี่ยวโจว กำลังจะพูด ก็เห็นโจวตงเป่ย

สองมือใหญ่ๆ จับกันแน่น

โจววั่ง, ป้าหลี่ และจ้าวอวี้ฟางต่างก็มองจนตาค้าง

“เสี่ยวโจวอา น่าละอายจริงๆ วันนี้ข้ามาแบกหนามขอขมาแล้ว!”* เฉินอ้ายหมินพูด

หมายเหตุจากผู้แปล: "แบกหนามขอขมา" (负荆请罪) เป็นสำนวนจากประวัติศาสตร์จีน หมายถึงการยอมรับผิดและขอขมาอย่างจริงใจและถ่อมตนที่สุด

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “หัวหน้าท่านพูดแบบนี้ทำเอาผมงงไปหมดเลยครับ ไม่ว่าจะเรื่องอะไร ผมก็ไม่คู่ควรกับคำว่า ‘ขอขมา’ สองคำนี้หรอกครับ!”

จ้าวอวี้ฟางไม่ได้เข้ามา แต่ถึงจะอยู่ไกล ก็มองออกว่าคนคนนี้น่าจะเป็นข้าราชการ ดังนั้นจึงรีบตะโกน: “ตงเป่ย หนาวจะตายอยู่แล้ว รีบเชิญแขกเข้าบ้านสิ!”

โจวตงเป่ยยื่นมือออกไป “ไปครับ เราเข้าบ้านไปคุยกัน!”

พูดจบ ก็หันไปพูดกับเพื่อนบ้านป้าหลี่: “ป้าหลี่ครับ ขอบคุณนะครับ ยังต้องลำบากป้ามาส่งคนอีก!”

“ไอ้เด็กคนนี้นะ ช่างรู้จักความขึ้นเรื่อยๆ!” ป้าหลี่หัวเราะคิกๆๆ แล้วก็ปิดปากอีกครั้ง สายตาหลุกหลิก สีหน้าค่อนข้างสงสัย

เฉินอ้ายหมินก็กล่าวขอบคุณเช่นกัน

ป้าหลี่โบกมือ “เอาล่ะน่า ฉันกลับก่อนนะ!”

จ้าวอวี้ฟางเรียกเธอ: “พี่สะใภ้ครับ นั่งก่อนสิครับ!”

“ไม่ล่ะ ที่บ้านแกมีแขก วันหลังฉันค่อยมาใหม่!” พูดจบ เธอก็เดินจากไปอย่างรีบร้อน พอเดินไปนอกลานบ้านก็หยุดฝีเท้าทันที แอบมองผ่านรอยแยกของรั้วเข้าไปในลานบ้าน...

แปลกจัง ดูไม่เหมือนคนบ้าเลยนี่!

ข้าราชการคนนี้มาหาเขาทำไมนะ? หรือว่าเป็นผู้นำจากโรงพยาบาลโรคจิต?

ไม่เหมือนนะ ดูไม่เหมือน

เฒ่าวั่งทำงานแล้วเหรอ? เรื่องแปลกจริงๆ นั่นเขาเรียกว่าอะไรแล้วนะ?

ลูกทรพีกลับใจ ใช่แล้ว เหอะๆ!

ไปทำอะไรมาตั้งนาน?

ถุย!

โจววั่งมองดูคนสองสามคนเข้าบ้านไปอย่างสงสัย แต่ลูกชายไม่พูดอะไรกับตัวเองเลย ได้แต่ส่ายหน้า แล้วผ่าฟืนต่อไป

พอเดินเข้าครัว เฉินอ้ายหมินก็ตกใจไปทีเดียว เห็นตะกร้าสานหลายใบอยู่ริมผนังทิศเหนือ ข้างในเต็มไปด้วยไข่ไก่ ดูแล้วน่าจะมีสักหนึ่งสองพันจิน

“เข้าบ้านครับ!” โจวตงเป่ยยิ้มต้อนรับเขา

ทั้งสองคนนั่งลงบนขอบเตียงอิฐ โจวตงหนานกับแม่กำลังต้มน้ำอยู่ในครัว

โจวตงเป่ยหยิบบุหรี่ออกมา แล้วก็ช่วยจุดให้เขา

“เสี่ยวโจวอา เรื่องไข่ไก่น่ะ ข้าก็มีเหตุผลที่พูดลำบาก แต่ไม่ว่าจะยังไง ความผิดก็อยู่ที่ข้า...”

โจวตงเป่ยรีบพูด: “หัวหน้าเฉินครับ ท่านอย่าได้พูดแบบนั้นเลยครับ! ไม่ว่าใครจะมานั่งในตำแหน่งของท่าน ก็อาจจะทำได้ไม่ดีเท่าท่านหรอกครับ!”

“เรื่องที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไปเถอะครับ ท่านสามารถมาเยี่ยมถึงบ้านได้ด้วยตัวเอง ยังจะต้องอธิบายอะไรอีกเหรอครับ? อีกอย่าง ผมไม่คู่ควรกับคำขอโทษของท่านจริงๆ ครับ...”

“...”

คำพูดชุดหนึ่ง ทำเอาเฉินอ้ายหมินขอบตาแดงก่ำขึ้นมา ไอ้หนุ่มคนนี้ ทุกประโยคช่างอบอุ่นหัวใจ ไม่ธรรมดาจริงๆ!

โจวตงหนานยกน้ำเข้ามา “ขอโทษจริงๆ นะคะ ที่บ้านไม่มีใบชาเลย ดื่มน้ำร้อนให้อุ่นๆ หน่อยนะคะ!”

“เออ ดี ขอบคุณครับ!” เฉินอ้ายหมินรีบขอบคุณ

“พี่ครับ นี่คือหัวหน้าเฉินจากร้านค้าใหญ่ครับ นี่พี่สาวผมโจวตงหนานครับ!” โจวตงเป่ยแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จัก

โจวตงหนานยื่นมือออกไป อย่างสง่างาม

เฉินอ้ายหมินรีบลงจากเตียง จับมือกับเธอเบาๆ อดที่จะทึ่งในใจไม่ได้ว่าสองพี่น้องนี้หน้าตาไม่ธรรมดา

โจวตงหนานพูดจาสุภาพอีกสองสามประโยค ถึงได้ออกไป

“เสี่ยวโจว คำพูดเกรงใจก็ไม่ต้องพูดแล้ว แกดูสิว่าไข่ไก่ต่อไปนี้...” เฉินอ้ายหมินมองเขา

“หัวหน้าเฉินครับ พูดตามตรงเลยนะครับ ไข่ไก่พวกนี้ก็เตรียมไว้ให้ท่านนั่นแหละครับ!”

เฉินอ้ายหมินประหลาดใจขึ้นมา

โจวตงเป่ยพูดต่อ: “อากาศหนาวเกินไปครับ บ้านทุกหลังไข่ไก่ก็ไม่มาก ต้องวิ่งไปบ้านต่อบ้าน วิ่งทีไรก็ทั้งวัน ดังนั้นผมก็เลยครุ่นคิดว่า ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็อาจจะทนทำต่อไปไม่ได้ ไม่แน่ว่าจะทำได้นาน...”

ใบหน้าของเฉินอ้ายหมินอดที่จะแดงก่ำขึ้นมาไม่ได้ ตัวเองยังโกหกหลอกเขา บอกว่าบริษัทอาหารและผลิตภัณฑ์ทางน้ำจัดส่งอย่างเพียงพอ ที่แท้เขาก็มองออกนานแล้ว เพียงแต่ไม่ได้เปิดโปงต่อหน้าเท่านั้นเอง

“ดังนั้นผมก็เลยไม่เคยหยุดรับซื้อเลยครับ ตอนนี้เก็บตุนไว้ได้หนึ่งพันหกร้อยห้าสิบสองจิน! ในครัวที่บ้านเย็น ดังนั้นก็ยังสดมากครับ...”

“เสี่ยวโจว ไม่มีปัญหา ข้าเอาทั้งหมดเลย ราคาล่ะ?” นี่คือสิ่งที่เฉินอ้ายหมินกังวลที่สุด กลัวว่าเขาจะฉวยโอกาสขึ้นราคา

“ราคาไม่เปลี่ยนครับ!”

พอได้ยินสี่คำนี้ ในที่สุดเฉินอ้ายหมินก็วางใจลง ยิ่งรู้สึกขอบคุณมากขึ้นไปอีก

“แต่ว่า...”

หัวใจของเฉินอ้ายหมินก็เต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง กลัวที่สุดก็คือสองคำนี้นี่แหละ

“หัวหน้าเฉินครับ ผมเป็นคนซื่อสัตย์ ก็ไม่ปิดบังท่านหรอกครับ...”