บทที่ 63 กวีแนวเถื่อนผู้ไม่ค่อยมีชื่อเสียง

เฉินอ้ายหมินพูดว่า: “มีอะไรก็ว่ามาเลย ขอแค่ข้าทำได้ ก็ไม่มีปัญหา!”

โจวตงเป่ยยิ้มๆ “ในมือผมยังมีเรื่องอื่นยุ่งอยู่ครับ ทุกวันไม่มีเวลาไปส่งให้ท่านแล้ว ท่านดูว่าจะทำแบบนี้ได้ไหมครับ ทุกๆ 10 วันพวกท่านค่อยมาขนไปทีหนึ่ง จ้างสามล้อลาก็ไม่กี่ตังค์!”

“ได้!” เฉินอ้ายหมินไม่ลังเล

“อีกอย่าง ผมมีเพื่อนคนหนึ่งก็ถีบสามล้อลาอยู่ พอจะ...”

“ไม่มีปัญหา แกให้เขาไปหาข้าที่ร้านได้เลย ต่อไปนี้งานนี้ก็เป็นของเขาแล้ว!”

“ดีเยี่ยมเลยครับ ขอบคุณครับ!” โจวตงเป่ยดีใจมาก ทุกย่างก้าวราบรื่นอย่างยิ่ง แล้วพูดต่อ: “ยังมีอีกเรื่อง...”

เฉินอ้ายหมินพอได้ยินว่าไม่ขึ้นราคา ก็ยิ่งมองไอ้หนุ่มคนนี้ก็ยิ่งสบายใจ พอได้ยินเขาบอกว่ายังมีเรื่องอีก ก็ยิ้มแล้วพูดว่า: “พูดออกมาให้หมดเลย ขอแค่เฒ่าเฉินอย่างข้าช่วยได้ ก็ไม่มีปัญหา!”

“คืออย่างนี้ครับ พอผ่านปีใหม่ไปแล้ว ผมจะเอางานรับซื้อไข่ไก่ให้พี่สาวผมทำ ตำบลหงเซิงห้าร้อยกว่าครัวเรือน วันหนึ่งรับซื้อมาได้สักยี่สิบสามสิบจินก็ไม่ใช่ปัญหา ถึงแม้บางครั้งจะได้เยอะกว่านี้บ้าง แต่ก็คงจะไม่สามารถตอบสนองความต้องการของพวกท่านได้...”

“ไม่มีปัญหา” เฉินอ้ายหมินตบต้นขาตัวเองทีหนึ่ง “พอผ่านปีใหม่ไปแล้ว ความต้องการก็จะลดลงอย่างมาก พวกเรามีการจัดส่งอยู่แล้ว บวกกับของทางแกอีกหลายสิบจิน ก็พอแล้ว!”

โจวตงเป่ยรู้สึกอายอยู่บ้าง “จะให้เก็บไว้สักสองสามวัน แล้วพวกท่านค่อยจ้างสามล้อมาขนไปได้ไหมครับ?”

“ได้ ตกลงตามนี้!” เฉินอ้ายหมินตัดสินใจทันที ไม่ใช่เพื่ออะไร ก็เพื่อความซื่อสัตย์จริงใจของไอ้หนุ่มคนนี้นี่แหละ เรื่องนี้ต้องช่วย ถึงแม้ว่าเรื่องนี้โดยเนื้อแท้แล้วก็เป็นการช่วยตัวเองก็ตาม!

ทั้งสองคนคุยกันอย่างถูกคอในห้อง โจวตงหนานในครัวได้ยินชัดเจน

ตอนนี้เธอถึงได้เข้าใจความคิดของน้องชาย ครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะจัดการไข่ไก่พวกนี้ออกไปได้หมดแล้ว ต่อไปไข่ไก่ที่ตัวเองรับซื้ออยู่ที่บ้านก็ไม่ต้องไปส่งเอง ดีจริงๆ

พอนึกถึงที่เขาพูดถึงเพื่อนที่ถีบสามล้อลา ในหัวก็ผุดภาพชายฉกรรจ์ร่างสูงโปร่งแขนขายาวคนนั้นขึ้นมา

อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะออกมา ไอ้เด็กคนนี้ ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลังเลย ยังหาางานให้พี่ใหญ่ร่วมสาบานของเขาอีก

ส่งเฉินอ้ายหมินไปแล้ว โจววั่งก็ผ่าฟืนเสร็จแล้ว เห็นได้ชัดว่าอยากจะถามลูกชายว่าเกิดอะไรขึ้น แต่โจวตงเป่ยไม่ให้โอกาสเขาเลย กลับเข้าห้องตัวเองไปโดยตรง

ครู่ต่อมา เขาก็สวมเสื้อคลุมทหารออกมา ขึ้นคร่อมจักรยานแล้วก็ไปเลย

จ้าวอี้ฟางวิ่งตามออกมา “กี่โมงแล้วยังจะออกไปอีก? จะกลับมากินข้าวไหม?”

“ไม่กลับมากินแล้วครับ ออกไปทำธุระหน่อย!” โจวตงเป่ยตะโกนข้ามรั้วแผ่นไม้

“ไอ้ลูกคนนี้นะ!” จ้าวอี้ฟางถอนหายใจ เห็นโจววั่งเหงื่อท่วมหัวท่วมหน้า “รีบเข้าบ้านเถอะ อย่าให้เป็นหวัด!”

โจววั่ง “อืม” คำหนึ่ง จ้าวอี้ฟางหันหลังเข้าบ้านไป

เขายืนนิ่งอยู่นาน ถอนหายใจอย่างหนัก โทษคนอื่นไม่ได้ ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะตัวเองก่อขึ้น!

เขาเอาขวานใหญ่พิงไว้ริมรั้ว แล้วก็อุ้มฟืนที่เพิ่งจะผ่าเสร็จไปทีละเที่ยวๆ ตบฝุ่นบนตัวสองสามที หยิบเสื้อคลุมผ้าฝ้ายบนขอบหน้าต่างขึ้นมา ถึงได้เข้าบ้านไป

ตอนเย็น

หยางลี่เหนียนเลี้ยงข้าวโจวตงเป่ยที่ภัตตาคารหน้าสถานี

เขายกแก้วเหล้าขึ้น “น้องชาย ภัตตาคารหน้าสถานีของพวกเรานี่มีแค่สองธง ระดับมันต่ำไปหน่อย แกอย่าได้ถือสานะ!”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “พี่เจ็ดครับ ข้าวมื้อนี้ของพี่ ต้องเอาเงินค่าถีบสิบเที่ยวมาทิ้งเลยนะ ที่ผมช่วยไปก็เปล่าประโยชน์แล้ว!”

หยางลี่เหนียนส่ายหน้าซ้ำๆ “เงินคืออะไร? เงินก็คือไอ้สารเลว หมดไปเราก็หาใหม่! ที่สำคัญคือมิตรภาพระหว่างพวกเราน้องพี่ แกยังนึกถึงพี่ชายอย่างข้า นี่ก็พอแล้ว!”

“ใช่เลย!” ต้าโถวตบโต๊ะ “ข้าก็ว่าน้องชายคนนี้เป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ มา หมดแก้ว!”

ในห้องส่วนตัวหกคน ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มพร้อมกัน

เหล้าผ่านไปสามรอบ ทุกคนดื่มกันอย่างมีความสุขมาก หยางลี่เหนียนถามขึ้นว่าตอนนี้เขาทำอะไรอยู่ โจวตงเป่ยก็เล่าเรื่องที่บ้านเป็นหนี้ เรื่องที่ฟันสองพ่อลูกหวังเฒ่าลามก และเรื่องแลกไข่ไก่ทั้งหมดให้ฟัง

หยางลี่เหนียนตบไหล่ของเขาอย่างแรง “น้องชาย แกลำบากจริงๆ! มา ชนแก้ว!”

ทั้งสองคนก็ดื่มรวดเดียวหมดแก้วอีกครั้ง

หยางลี่เหนียนหัวเราะเหอะๆ: “คนบ้า? คนบ้าดีออก! ช้าๆ แกก็จะรู้ถึงข้อดีของฉายานี้เอง ต่อไปพี่ชายอย่างข้าก็จะเรียกแกว่าคนบ้าแล้ว!”

คนอื่นๆ ก็พูดกันเจี๊ยวจ๊าว บอกว่าฉายานี้ดี บารมี...

ตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก

“โย่ๆๆ—” เสียงเย้ยหยันดังขึ้น ไอ้หนุ่มผมยาวคนหนึ่งเดินเข้ามา

ชายคนนี้รูปร่างปานกลาง ผอมแห้ง มีดวงตาเรียวยาวคู่หนึ่ง หน้าตาสะสวยเหมือนเด็กผู้หญิง เพียงแต่ว่าสีหน้าค่อนข้างซีดเซียว

เขาน่าจะถอดเสื้อนวมไว้ที่ห้องตัวเอง ตอนนี้สวมแค่เสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ กางเกงขาบานสีชมพูสดใส รองเท้าหนังบุฝ้ายหัวแหลมสีขาว

โจวตงเป่ยมองปราดเดียวก็จำเขาได้ หม่าเสี่ยวหัว!

ไม่สิ หม่าเสี่ยวฮวา กวีแนวเถื่อนผู้ไม่ค่อยมีชื่อเสียงของเมืองซิงอัน!

ลำบากเขาจริงๆ ชุดแบบนี้ไปหามาจากไหนกันนะ?

เขาบิดเอวเล็กๆ ของเขา วางเหล้าขาวเป่ยต้าชางสองขวดลงบนโต๊ะ “พี่เจ็ดครับ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สี่บอกว่าเห็นพี่ ผมก็ไม่รู้เลยว่าพี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย!”

หยางลี่เหนียนพอเห็นว่าเป็นเขา หัวก็โตขึ้นมาทันที

“เอ่อ เฒ่าสี่ก็มาด้วยเหรอ? ข้าไม่เห็นเขาล่ะ?”

“ค่ะ” หม่าเสี่ยวฮวาพยักหน้า “เมาแอ๋ไปแล้ว ไม่ทันได้มาก็ลงไปอยู่ใต้โต๊ะแล้ว ไม่อย่างนั้นก็คงจะมานานแล้ว!”

พูดจบ เขาก็หยิบเหล้าขาวบนโต๊ะขึ้นมา “เดี๋ยวผมรินให้พี่ๆ ทุกคนเต็มแก้ว!”

จากนั้น เขาก็มองไปที่โจวตงเป่ยแล้วก็ร้องขึ้นมา ตกใจไปทีหนึ่ง “โอ๊ย ไอ้หนุ่มคนนี้เป็นใครคะ? คิ้วดกตาโต ข้าไม่เคยเห็นเลย?”

โจวตงเป่ยเห็นท่าทีของเขาก็อยากจะหัวเราะ ใจก็นึก คุณไม่รู้จักผม แต่ผมคุ้นเคยกับคุณมาก...

พูดไปพลาง ก้นกลมๆ เล็กๆ ของเขาก็บิดทีหนึ่ง แล้วก็นั่งลงที่ที่ว่างข้างๆ โจวตงเป่ย มือข้างหนึ่งทำนิ้วดอกกล้วยไม้วางบนไหล่เขา “พี่ชายเล็กคะ พี่ชื่ออะไรเหรอ?”

โจวตงเป่ยรู้สึกว่าขนครึ่งตัวของตัวเองลุกชันขึ้นมา หัวเราะแห้งๆ: “สวัสดีครับ ผมชื่อโจวตงเป่ย!”

“ตงเป่ย? ทั้งเพราะทั้งเข้ากับบรรยากาศ!” หม่าเสี่ยวฮวายื่นมือออกไป สิบนิ้วเรียวยาว “คุณก็สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหม่าเสี่ยวหัว!”

ต้าโถวและพวกต่างก็กลั้นหัวเราะ

โจวตงเป่ยได้แต่ต้องยื่นมือไปจับกับเขา ไม่ผิดคาด ฝ่ามือโดนเจ้าหมอนี่ข่วนไปสองที

เขารู้ความสัมพันธ์ของที่นี่อยู่บ้าง หยางลี่เหนียนกับถูซื่อเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน ส่วนถูซื่อกับหม่าเสี่ยวฮวาเป็นสหายวัยเด็ก ดังนั้นหยางลี่เหนียนจะรำคาญเจ้าหมอนี่แค่ไหน ก็ไม่กล้าที่จะโมโห

อีกอย่าง หม่าเสี่ยวฮวาคนนี้ก็แค่ท่าทีของเขาน่ารังเกียจ แต่ก็ไม่เคยมีชื่อเสียอะไร

หม่าเสี่ยวฮวารินเหล้าเสร็จ ก็พูดจาอย่างกระตือรือร้นอีกสองสามประโยค ดื่มเสร็จก็นั่งลง โจวตงเป่ยรู้ว่าของจริงกำลังจะมาแล้ว

แน่นอนว่า เขา “คิกๆ” หัวเราะทีหนึ่ง “วันนี้มีเพื่อนใหม่ น้องชายไม่ค่อยมีความสามารถ ก็ขอบทกลอนสักบทแล้วกัน!”

“ไอ้เวรเอ๊ย...” หยางลี่เหนียนด่าออกมาสามคำ แล้วก็กลั้นกลับเข้าไป ยื่นมือไปขยี้หน้าตัวเองแรงๆ “ว่ามาสิ รีบว่ามา!”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “พี่หม่ายังจะว่ากลอนได้อีกเหรอครับ? เก่งเกินไปแล้ว!”

หม่าเสี่ยวฮวาายิ้มอย่างมีเสน่ห์ แถมยังถ่อมตัวอีก “ก็ว่าไปเรื่อยครับ บางครั้งก็แต่งสดสองสามบท ก็แค่ความสนใจ เอ๊ะ? คุณเข้าใจกวีนิพนธ์แนวหมอกควันไหม?”

“กวีนิพนธ์แนวหมอกควัน?” โจวตงเป่ยกระพริบตา “ผมไม่เข้าใจครับ!”

“ไม่เข้าใจก็เคยได้ยินมาบ้างใช่ไหม? อย่างเป่ยเต่า, กู้เฉิง, ซูถิง และหมังเค่อ เคยได้ยินไหม? คุณก็มาสักบทสิ?”

โจวตงเป่ยโบกมือซ้ำๆ “ผมว่ากลอนไม่เป็นจริงๆ ครับ ผมแค่ชอบร้องเพลง!”

“ไม่เอา” หม่าเสี่ยวฮวาส่ายตัวไปมา คนในห้องทุกคนโดนเขาส่ายจนขนลุกไปทั้งตัว

“ว่ากลอนก่อน ร้องเพลงทีหลัง คุณร้องจบแล้ว ฉันค่อยว่าอีกบท ดีไหมคะ—”

หยางลี่เหนียนใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว นี่มันจะจัดงานสังสรรค์กันรึไง?

แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะไล่เจ้าหมอนี่ไป ดังนั้นจึงมองไปที่โจวตงเป่ย ในแววตาเต็มไปด้วยการอ้อนวอน “น้องชาย แกว่ามาเถอะ!”

“งั้น? งั้นก็ได้ครับ!”

โจวตงเป่ยทบทวนความจำ ในที่สุดก็นึกกลอนบทหนึ่งออก ยิ้มกว้าง ลุกขึ้นยืน:

“พวกเรา ไปด้วยกัน ไปฉี่ ข้า ฉี่เป็นเส้น แก ฉี่เป็น หลุม”

ว่าจบ คนทั้งห้องอ้าปากค้าง นี่มันกลอนเหรอ?

หม่าเสี่ยวฮวาอ้าปากค้าง เงยหน้ามองเขา ใบหน้าชื่นชม ประหลาดใจราวกับเห็นเทพเซียน

“พี่ชายเล็กคะ ทำไมของพี่เป็นเส้น ของฉันถึงเป็นหลุมล่ะคะ?”