บทที่ 64 สหาย ท่านรู้จักข้ารึ?

เอ่อ?

โจวตงเป่ยตอบคำถามนี้ไม่ได้ รีบเปลี่ยนเรื่อง: “มาเถอะครับ พี่หม่า ถึงตาพี่ว่ากลอนแล้ว!”

“ไม่ได้!” หม่าเสี่ยวฮวาส่ายตัวอีกครั้ง “คุณยังไม่ได้ร้องเพลงเลย!”

โจวตงเป่ยมองไปยังหยางลี่เหนียน

หยางลี่เหนียนรีบพยักหน้า “เร็วเข้า รีบร้องเถอะ!”

หม่าเสี่ยวฮวาวางข้อศอกทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะ “มืองาม” ทั้งสองข้างประคองคาง เอียงคอมองเขาอย่างเปี่ยมไปด้วยความรัก

เอาเถอะ นี่พวกแกขอให้ข้าร้องเองนะ!

โจวตงเป่ยกระแอมในลำคอ อ้าปากก็ร้อง:

“บ้านของฉันอยู่ที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ บนแม่น้ำซงฮวาจียงอา! ที่นั่นมีถั่วเหลืองและข้าวฟ่างเต็มภูเขาทั่วทุ่ง...”

“พรึ่บ—”

“เดี๋ยว!” โจวตงเป่ยตาไวว่องไว คว้าแขนของหม่าเสี่ยวฮวาไว้ทันที “พี่หม่าครับ ผมยังร้องไม่จบเลย พี่อย่าเพิ่งไปสิครับ!”

ใบหน้าของหม่าเสี่ยวฮวาซีดเผือดไปแล้ว เสียงก็ไม่แหลมแล้ว: “อย่าเลย น้องโจว ปล่อยพี่ชายอย่างข้าไปเถอะ!”

“อย่าสิครับ พี่ยังไม่ได้ว่ากลอนเลย!” โจวตงเป่ยเชื้อเชิญอย่างจริงใจ “พี่หม่าอย่าเพิ่งไป ฟังผมร้องจบแล้วค่อยว่ากลอน ผมยังอยากจะฟังอยู่เลย!”

“อย่าเลย ฟังเพลงของแกจบแล้ว ข้ากลัวว่าจะไม่มีชีวิตเหลือให้ว่าแล้ว แกปล่อยข้าไปเถอะ!”

หม่าเสี่ยวฮวาเห็นว่าไม่ว่าตัวเองจะพูดยังไง เขาก็จับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย อดไม่ได้ที่จะทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ มองไปยังหยางลี่เหนียนฝั่งตรงข้ามโต๊ะ “พี่เจ็ดครับ ดูเขาสิ พี่จะจัดการไหม?”

หยางลี่เหนียนก็แทบจะร้องไห้เหมือนกัน “น้องชาย ปล่อยมือเถอะ น่าสงสารจะตายอยู่แล้ว...”

โจวตงเป่ยถอนหายใจ ได้แต่ต้องปล่อยมือ

หม่าเสี่ยวฮวาหายตัวไปนอกประตูในบัดดล เร็วกว่ากระต่ายเสียอีก

“เอ่อ อะไรนะ ข้าจะร้องต่อให้จบ!”

เขากำลังจะอ้าปากอีกครั้ง หยางลี่เหนียนกับต้าโถวและพวกก็ลุกขึ้นยืนกันหมด

“น้องชายคนบ้า ดึกเกินไปแล้ว” ใบหน้าเรียวยาวของหยางลี่เหนียนซีดขาวไปหมด “ดึกเกินไปแล้ว ไม่ได้ดื่มน้อยเลย พวกเราแยกย้ายกันเถอะ!”

“ใช่ๆ!” ต้าโถวร้อนรน หันกลับไปหยิบเสื้อคลุมที่แขวนอยู่บนผนัง

โจวตงเป่ยมองไปยังจ้าวซากที่เพิ่งจะรู้จักกันวันนี้ “พี่จ้าวครับ พวกพี่ไม่รีบกลับใช่ไหมครับ?”

จ้าวกวางตี้งยังคงอยู่ในสภาพมึนงงโดยสิ้นเชิง พอได้ยินประโยคนี้ก็กระโดดขึ้นมาทันที เหมือนกับว่าบนเก้าอี้มีตะปูอยู่ โบกมือซ้ำๆ “รีบสิ รีบ ข้ารีบกลับบ้านไปก่อไฟที่เตียง!”

เขามองไปยังเอ้อร์หลิวจื่ออีกครั้ง “น้องชาย...”

“ขะ-ขะ-ข้าก็รีบกลับบ้านไปผ่าฟืนเหมือนกัน!”

“พรึ่บพรั่บ—” ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็ไปกันจนเกลี้ยง

ยืนอยู่หน้าประตูภัตตาคารหน้าสถานี มองดูหกคนที่หนีเหมือนหนีภัยพิบัติ โจวตงเป่ยเงยหน้าถอนหายใจยาว:

พลังทำลายล้างมันสูงขนาดนี้เลยเหรอ?

วันรุ่งขึ้น เขาพาหยางลี่เหนียนไปยังร้านค้าใหญ่

เฉินอ้ายหมินตัดสินใจทันที ต่อไปนี้งานขนของของร้านค้าใหญ่จะมอบให้เขาทั้งหมด

หยางลี่เหนียนทิ้งเบอร์โทรศัพท์ของโรงแรมหน้าสถานีไว้ให้เขา บอกว่ามีธุระอะไรก็โทรเบอร์นี้ได้เลย เรียกเขาสะดวกมาก

วันนั้น เขาก็ไปเรียกรถสามล้อมาอีกหลายคัน ขนไข่ไก่ 1,755 จินที่บ้านของโจวตงเป่ยไปยังร้านค้าใหญ่ทั้งหมด

ในบรรดาไข่ไก่เหล่านี้ ยังมี 103 จินที่เฒ่าเพียวกับพวกเขาสองคนรับซื้อกลับมาเมื่อคืนด้วย

เฉินอ้ายหมินก็จ่ายเงินให้ทันที 1,755 หยวน และยังจ่ายค่ารถให้หยางลี่เหนียนและพวกอีก 35 หยวน

ตอนจะเดินออกไป โจวตงเป่ยเห็นใบหน้าของจ้าวเฟิ่งเสียเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาพยักหน้า คนเยอะเกินไป เลยไม่ได้เข้าไปคุย

พอออกจากร้านค้าใหญ่ เขาก็มีความสุขมาก เงินอีกก้อนเข้ากระเป๋าแล้ว ดังนั้นจึงโบกมือใหญ่โต: “พี่เจ็ดครับ ผมเลี้ยงเหล้าทุกคน!”

หยางลี่เหนียนรีบพูด: “ตกลงกันก่อนนะ ไม่ร้องเพลงได้ไหม?”

หลายวันต่อมา นอกจากโจวตงเป่ยจะเดินไปตามริมฝั่งแม่น้ำทังวั่งแล้ว ก็เริ่มวิ่งไปตามโรงงานเครื่องไม้ต่างๆ สอบถามราคาไม้ต่างๆ และบันทึกไว้ทีละอย่าง...

คืนวันนี้ เขาก็มาถึงหน้าประตูสหภาพแรงงานของเมืองอีกครั้ง น่าเสียดายที่มาสายไปหน่อย หน้าประตูไม่มีคนแล้ว

เขาเพิ่งจะขี่รถกลับมาจากอูหม่าเหอ เหนื่อยเป็นพิเศษ ดังนั้นจึงไม่ได้ปั่นรถต่อ เดินโยกเยกผ่านหน้าประตูสหภาพแรงงานของเมืองไป...

“เดี๋ยว—สหาย?!”

เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ร่างของโจวตงเป่ยแข็งทื่อไป

จ้าวชิวหลัน!

เขาคิดมาสองเดือนแล้ว เหมือนกับคิดถึงคนรักทั้งวันทั้งคืน แล้วก็มา "ผ่าน" ที่หน้าประตูนี้อีกนับครั้งไม่ถ้วน วันนี้ ในที่สุดก็ได้ยินเสียงของเธอ

เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง

จ้าวชิวหลันสวมเสื้อโค้ทผ้าขนสัตว์สีดำ เข็นจักรยานเดินเข้ามา

เธอเอียงคอเล็กน้อย อาศัยแสงไฟถนนยามพลบค่ำ พยายามแยกแยะใบหน้าของโจวตงเป่ย จากนั้นก็เผยสีหน้าดีใจ เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ประหลาดใจ: “เป็นแกจริงๆ เหรอ?”

ใบหน้าของโจวตงเป่ยเต็มไปด้วยความงุนงง “สหาย ท่านรู้จักข้ารึ?”

“จำวันที่ 9 ธันวาคมปีที่แล้วได้ไหม ที่ป้ายรถเมล์สาย 2 ข้างหน้านั่น...”

โจวตงเป่ยขมวดคิ้ว ทำท่าไม่เข้าใจว่าเธอหมายความว่าอะไร

“วันนั้นฉันสวมเสื้อโค้ทผ้าวูลสีเทาอ่อน ลงจากรถช้าไปหน่อย ผลลัพธ์คือกระเป๋าโดนประตูรถหนีบไว้ เป็นแกที่ช่วยฉันไว้ จำได้ไหม?”

“อ้อ—” โจวตงเป่ยบรรลุในบัดดล “นึกออกแล้ว นึกออกแล้วครับ เวลานานเกินไปแล้ว ท่านไม่พูดผมก็ลืมไปแล้ว!”

จ้าวชิวหลันดีใจอย่างยิ่ง “วันนั้นรีบร้อนไปหน่อย แม้แต่ชื่อของแกก็ไม่ได้ถาม อยากจะหาแกก็หาไม่เจอ! ฉันยังคิดอยู่บ่อยๆ ว่าเมืองเราก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร บางทีเมื่อไหร่ก็อาจจะเจอกันได้ แกดูสิ นี่มันบังเอิญจริงๆ เลยนะ ยังเจอกันได้จริงๆ!”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “ใช่ครับ ไม่คิดเลยจริงๆ อ้อ ท่านทำงานที่นี่เหรอครับ?”

“ใช่” จ้าวชิวหลันกลัวว่าเขาจะหนีไปอีก รีบถาม: “แกชื่ออะไร?”

“โจวตงเป่ยครับ!”

“ดีๆ ชื่อดี ฉันชื่อจ้าวชิวหลัน!”

“สวัสดีครับ พี่จ้าว!”

“คืนนั้นกลับบ้านไป ฉันเล่าเรื่องนี้ให้คนบ้านฉันฟัง เขายังบ่นฉันเลยว่าทำไมไม่ถามชื่อกับหน่วยงานของแกให้ดีๆ จะได้หาโอกาสขอบคุณแก!”

โจวตงเป่ยรีบโบกมือ หน้าแดงขึ้นมาอย่างเขินอาย “นี่มีอะไรน่าขอบคุณกันครับ ใครเจอก็ต้องยื่นมือช่วยอยู่แล้ว!”

“แกไม่รู้หรอก ฉันกลับไปแล้วยังใจหายไม่หายเลย ถ้าช้าไปอีกหน่อย ก็อาจจะโดนลากเข้าไปใต้ล้อรถแล้ว...”

“ไม่รุนแรงขนาดนั้นหรอกครับ” โจวตงเป่ยยิ้มซื่อๆ ไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้อีก เปลี่ยนเรื่องคุย “พี่จ้าวครับ บ้านพี่อยู่ที่ไหนเหรอครับ เดี๋ยวผมไปส่ง!”

“ได้สิ พอดีจะได้จำทางไว้ด้วย!” จ้าวชิวหลันดีใจมาก ยิ่งมองไอ้หนุ่มคนนี้ก็ยิ่งชื่นชม ช่วยคนไม่หวังผลตอบแทน คุณธรรมดีจริงๆ!

ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะกัน ยี่สิบกว่านาทีต่อมา ก็มาถึงเขตที่พักอาศัยใกล้กับโรงงานเบียร์ ที่นี่เป็นบ้านชั้นเดียวขนาดใหญ่

ในซอยมืดมาก โจวตงเป่ยแอบจำทางไว้

“พี่จ้าวครับ พี่เดินช้าๆ นะครับ!”

“ไม่เป็นไร ชินแล้ว!”

“ถึงแล้วค่ะ บ้านหลังที่ห้าก็คือ!” จ้าวชิวหลันลงจากจักรยาน จอดจักรยานแล้วไปเปิดประตูรั้ว

เธอถอดถุงมือหนังออก เอามือสอดเข้าไปในรูกุญแจบนประตูไม้ คลำเจอกุญแจ “คนบ้านฉันยังไม่กลับมาเลย!”

พูดไปพลาง เธอก็หยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋า ไม่นานก็เปิดประตูรั้วได้

“ไป เข้าบ้าน เดี๋ยวเขาก็กลับมาแล้ว!” จ้าวชิวหลันไปเข็นจักรยาน

โจวตงเป่ยพูดว่า: “ดึกเกินไปแล้วครับ ท่านถึงบ้านก็พอแล้ว ผมไม่เข้าไปแล้ว...”

ยังไม่ทันขาดคำ ข้างหลังก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น ไฟหน้าฮาโลเจนสีเหลืองอ่อนสองดวงส่องสว่างไปทั่วทั้งซอย

“เหอะๆ!” จ้าวชิวหลันหัวเราะออกมา “พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา คนบ้านฉันกลับมาแล้ว!”

ตอนนี้โจวตงเป่ยยิ่งมั่นใจมากขึ้นไปอีก สามีของเธอคือรองผู้อำนวยการคณะกรรมการการก่อสร้างเหลียงเจี้ยนกั๋ว!

รถจี๊ป 212 สีเขียวทหารคันหนึ่งหยุดลง ข้างหลังมีคนลงจากรถ คนขับก็ลงมาด้วย “ผู้อำนวยการเหลียง ผมกลับก่อนนะครับ!”

“อืม ขับช้าๆ ล่ะ!” เหลียงเจี้ยนกั๋วเดินก้าวยาวๆ เข้ามา