บทที่ 65 เหลียงเจี้ยนกั๋ว

ถึงแม้จะเป็นแสงย้อน แต่โจวตงเป่ยก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ชายตรงหน้าอายุประมาณสามสิบหกเจ็ดปี สูงหนึ่งเมตรแปดสิบ สวมเสื้อโค้ทผ้าวูลลายเกล็ดหิมะสีเทาเข้ม ไม่ได้สวมหมวก ผมดกดำ บนใบหน้าทรงสี่เหลี่ยมมีคิ้วดกดำโดดเด่น

สายตาของเหลียงเจี้ยนกั๋วเฉียบคม มองมาที่โจวตงเป่ยเต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์

โจวตงเป่ยแอบหัวเราะอย่างขมขื่น กลางค่ำกลางคืนมืดๆ อยู่กับภรรยาของตัวเอง ถ้าเป็นใครก็ต้องสงสัย

“เจี้ยนกั๋วคะ ขอแนะนำให้รู้จักหน่อยค่ะ!” จ้าวชิวหลันเดินเข้าไป “จำไอ้หนุ่มที่ช่วยฉันไว้ได้ไหมคะ?”

เหลียงเจี้ยนกั๋วชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด พยักหน้า “เขาคือ?”

“ใช่ค่ะ” จ้าวชิวหลันยิ้มแล้วพูดว่า: “วันนี้เลิกงานเจอเขาบนถนน คุณว่าบังเอิญไหมล่ะคะ?”

เหลียงเจี้ยนกั๋วดีใจขึ้นมา เดินไปอยู่หน้าโจวตงเป่ยในไม่กี่ก้าว ยื่นสองมือใหญ่ออกมา “สหายครับ ขอบคุณมากจริงๆ ครับ!”

โจวตงเป่ยรีบจอดจักรยาน แล้วก็ถอดถุงมือผ้าฝ้ายออก จับมือกับเขา

“เกรงใจเกินไปแล้วครับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร!”

“สำหรับคุณอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่สำหรับครอบครัวเราแล้ว คุณคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเราเลยนะครับ!”

รถจี๊ป 212 คันนั้นถอยออกไปแล้ว ในซอยก็มืดลงทันที

จ้าวชิวหลันพูดว่า: “หนาวจะตายอยู่แล้ว เข้าบ้านไปคุยกันค่ะ!”

“ใช่ๆๆ รีบเข้าบ้าน!” เหลียงเจี้ยนกั๋วดึงแขนของเขา จะเดินเข้าลานบ้าน

โจวตงเป่ยพูดว่า: “จักรยาน...”

“เฮ้อ ดูผมสิ!” เหลียงเจี้ยนกั๋วหัวเราะเหอะๆ ปล่อยมือ

โจวตงเป่ยเข็นจักรยานขึ้น ตามไปข้างหลัง เดินผ่านโถงทางเดินของโรงเก็บของ เข้าไปในลานบ้าน

ลานบ้านไม่เล็ก ถูกปัดกวาดจนสะอาดเอี่ยม

พอเข้าบ้าน จ้าวชิวหลันก็เปิดไฟ พูดว่า: “ใส่รองเท้าเข้ามาได้เลย ไม่ต้องเปลี่ยน...”

โจวตงเป่ยมองเข้าไปข้างในแวบหนึ่ง พื้นสีแดงสะอาดสว่างไสว ก็ยังคงถอดรองเท้า

เพราะไม่มีระบบทำความร้อนส่วนกลาง ในห้องจึงค่อนข้างเย็น

“คุณสองคนคุยกันไปนะคะ ฉันจะไปเอาฟืนมาก่อเตาผิง!” จ้าวชิวหลันไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน

โจวตงเป่ยหันกลับมาพูด “พี่จ้าวครับ ผมมาเอง!”

เหลียงเจี้ยนกั๋วดึงเขาเข้าไปข้างใน กดเขาลงบนโซฟา ยิ้มแล้วพูดว่า: “รีบนั่งสิ จะให้แขกทำงานได้ยังไง แกนั่งก่อน เดี๋ยวข้าจะใช้เตาไฟฟ้าต้มน้ร้อนก่อน!”

“ไม่ต้องยุ่งยากหรอกครับ นั่งสักพักก็จะไปแล้ว!” โจวตงเป่ยพูด

“แกนั่งเถอะ ไม่ต้องรีบ!” เหลียงเจี้ยนกั๋วโบกมือ

จ้าวชิวหลันตะโกนมาจากในลานบ้าน: “เจี้ยนกั๋วคะ ฟืนจะหมดแล้ว!”

“รู้แล้ว!”

โจวตงเป่ยนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟา กวาดตามองไปรอบๆ ห้อง

ห้องนั่งเล่นไม่เล็ก ผนังสีขาวนวล บัวเชิงผนังทาสีน้ำมันสีน้ำเงิน บางแห่งสีลอกแล้ว

ใต้เท้าเป็นพื้นไม้สีแดงสด นี่คือไม้จริงแท้ๆ แต่ละแผ่นกว้างประมาณฝ่ามือ ยาวหลายเมตร ทาสีน้ำมันหนาเตอะ

โซฟาใต้ก้นเห็นได้ชัดว่าเป็นสปริง โซฟาเดี่ยวสองตัว โซฟาสามที่นั่งหนึ่งตัว เป็นวัสดุหนังสังเคราะห์สีน้ำตาล ข้างบนปูด้วยเบาะรองนั่ง

ตรงข้ามพิงผนังเป็นชุดตู้ห้าลิ้นชักที่ทำจากไม้จริง บนตู้เตี้ยมีทีวีสีที่สามารถกดได้ 8 ช่อง ดูจากขนาดแล้วน่าจะประมาณ 18 นิ้ว

ยี่ห้ออะไรมองไม่ค่อยชัด เหมือนจะเป็นคำว่าเทียนหยา เป็นยี่ห้อที่ไม่คุ้นเคยอย่างยิ่ง

มุมห้องตั้งเครื่องเล่นแผ่นเสียงแบบตั้งพื้นเครื่องหนึ่ง ดูภูมิฐานอย่างยิ่ง ท่อนบนเป็นเครื่องเล่นเทปคาสเซ็ทเดี่ยวกับวิทยุ ข้างล่างเป็นลำโพงใหญ่

ในยุคนี้ บ้านหลังนี้ถือว่าร่ำรวยมากแล้ว

จ้าวชิวหลันอุ้มฟืนเข้าบ้าน โจวตงเป่ยรีบลุกขึ้นยืน

“แกนั่งของแกไปเถอะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว!” จ้าวชิวหลันรีบร้อน เป็นผู้หญิงภาคตะวันออกเฉียงเหนือโดยแท้ คล่องแคล่วว่องไว

ไม่นาน เหลียงเจี้ยนกั๋วก็ยกถาดไม้ถาดหนึ่งกลับมา ข้างบนมีกาน้ำชาพอร์ซเลนสีขาวใบหนึ่ง กับถ้วยพอร์ซเลนสีขาวที่เข้าชุดกันสี่ใบ

เขาวางถาดลงบนโต๊ะน้ำชา หยิบกาน้ำชาขึ้นมารินชา “คราวที่แล้วไปทำงานที่เยียนจิง ซื้อมาจากร้านจางอีหยวน!”

กลิ่นหอมของชาลอยฟุ้ง

ชาติที่แล้วโจวตงเป่ยชอบดื่มชาที่สุด แต่สองเดือนกว่าที่ผ่านมานี้ เขาแทบจะลืมรสชาติของใบชาไปแล้ว วันนี้ในที่สุดก็ได้ดื่ม

“มา ลองชิมดู!” เหลียงเจี้ยนกั๋วส่งสัญญาณ

เขาดื่มไปอึกหนึ่ง หลับตาลงเล็กน้อย ชมเชยจากใจจริง: “ชาดี! อย่างน้อยก็เป็นชามะลิไข่มุกที่ผ่านการอบเก้าครั้ง ยอดชาอ่อนนุ่ม กลิ่นหอมและรสชาติก็ดี...”

พอพูดถึงตรงนี้ เขาถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองพูดมากไปแล้ว

ดังคำที่ว่าพูดมากจะพลาดได้ ตัวเองเป็นแค่คนงานธรรมดา ดื่มแล้วรู้ว่าเป็นชามะลิก็ไม่แปลก แต่จะไปรู้ได้อย่างไรว่าผ่านการอบมากี่ครั้ง และชื่อพันธุ์ก็ยังพูดออกมาได้อย่างชัดเจน?

คนซิงอันชอบดื่มชามะลิ แต่ที่ขายในร้านค้าของชำเกือบทั้งหมดเป็นชาเก่า ตั้งแต่ชาประกันแรงงานในอดีต จนถึงชาบรรจุถุงยี่ห้อโหวหวังในยุคหลัง จะมีกี่คนที่ได้ดื่มชาใหม่?

เหลียงเจี้ยนกั๋วประหลาดใจจริงๆ ชาที่ตัวเองซื้อมาก็คือชามะลิไข่มุกจริงๆ ตามที่พนักงานร้านบอกว่าผ่านการอบดอกไม้เก้าครั้ง ตัวเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ฝ่ายตรงข้ามยิ่งไม่ควรจะเข้าใจไม่ใช่เหรอ?

“เสี่ยวโจวก็เข้าใจเรื่องชาด้วยเหรอ?” ในแววตาของเขาปรากฏร่องรอยความสงสัยขึ้นมาชัดเจน

โจวตงเป่ยวางถ้วยชาลง ยื่นมือไปเกาศีรษะ ท่าทางอ่อนประสบการณ์ รอยยิ้มซื่อๆ เหมาะสมกับวัยของเขาอย่างยิ่ง

“หัวหน้าจางที่แผนกของพวกเราชอบดื่มชาเป็นพิเศษ พี่เขยของเขาเป็นรองผู้อำนวยการโรงงานของพวกเรา มีอยู่ครั้งหนึ่งส่งชาชนิดนี้ให้เขาหน่อยหนึ่ง ผมไปที่ห้องทำงานของเขา เขาก็เอามาอวดผม...”

“ผมดื่มแล้วก็รู้สึกว่าเป็นรสชาตินี้ หอมเป็นพิเศษ... อ้อ ใช่แล้วครับ ใบชานี่เป็นลูกกลมๆ ใช่ไหมครับ?” เขาถามอีก

เหลียงเจี้ยนกั๋วพยักหน้า ยื่นมือไปรินให้เขาอีก ยิ้มระรื่นอย่างสุภาพ “ดื่มสิ ไม่ต้องเกรงใจ!”

“ครับ!” โจวตงเป่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก

“แกกับหัวหน้าแผนกของพวกแกความสัมพันธ์ดีเหรอ?” เขาเหมือนจะถามลอยๆ น้ำเสียงไม่ใส่ใจ

โจวตงเป่ยเข้าใจความหมายของเขาดี แกเป็นแค่คนงานตัวเล็กๆ หัวหน้าแผนกจะมาอวดอะไรกับแก?

“ครับ” เขาไม่ได้ลังเล “ตอนที่หัวหน้าจางเพิ่งจะเข้าโรงงาน เป็นลูกศิษย์ของปู่ผม ตั้งแต่เล็กผมก็สนิทกับเขามาก ส่วนผมก็มารับช่วงต่องานของปู่ ก็เลยเข้ากันได้ดีมาตลอด!”

“อ้อ—”

เหลียงเจี้ยนกั๋วคลายความสงสัยลง หัวเราะออกมา

คิดดูก็น่าขันจริงๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตภรรยาของตัวเอง จะมีอะไรน่าสงสัยอีก?

“ทำงานเหนื่อยไหม?” เขาชวนคุยเล่น

“ผมขอลาพักโดยไม่รับเงินเดือนแล้วครับ!”

โจวตงเป่ยพูดความจริง ชายตรงหน้าคนนี้ความคิดซับซ้อนเกินไป ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสามสิบกว่าปีก็สามารถขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ เรื่องพวกนี้เดิมทีก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังเขา

เหลียงเจี้ยนกั๋วประหลาดใจอยู่บ้าง “ทำไม?”

โจวตงเป่ยเล่าเรื่องที่บ้านให้ฟังคร่าวๆ “จนปัญญาครับ หนี้สินมากมายขนาดนี้อาศัยเงินเดือนใช้คืนคงจะไม่สมจริง ได้แต่ออกมาทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ!”

เหลียงเจี้ยนกั๋วไม่คิดว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้ ก็ได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจ

“แล้วตอนนี้ทำอะไรอยู่ล่ะ?”

“ไปรับซื้อไข่ไก่ตามหมู่บ้านตำบลต่างๆ แล้วก็ขายให้ร้านค้าใหญ่ ทำกำไรจากส่วนต่างครับ!” โจวตงเป่ยหัวเราะขึ้นมา ไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรน่าอาย

“อ้อ? ธุรกิจเป็นยังไงบ้าง?” เขาถาม

“ก็พอได้ครับ ก็แค่หนาวหน่อย แต่ผลตอบแทนดีครับ ตอนนี้กำไรเดือนหนึ่งก็เป็นหลายเท่าของเงินเดือนเมื่อก่อนแล้ว!”

“พูดแบบนี้ หนี้สินก็ใกล้จะใช้หมดแล้วสิ?”

“ครับผม ผมรับปากคนอื่นไว้แล้วว่าก่อนวันสิ้นปีจะคืนเงิน ไม่มีปัญหาครับ!”

เหลียงเจี้ยนกั๋วไม่ได้ปิดบังความชื่นชมในแววตา “ไม่เลว เสี่ยวโจว นโยบายของพวกเราตอนนี้ ก็คืออนุญาตให้คนส่วนหนึ่งร่ำรวยขึ้นมาก่อน แกมีความกล้าที่จะก้าวออกมาขั้นนี้ และยอมลำบาก น่าชื่นชม...”

โจวตงเป่ยหน้าแดงไปหมด “งานนี้ไม่มีใครอยากจะทำ ผมก็จนปัญญาแล้วครับ!”

“จนปัญญา?” เหลียงเจี้ยนกั๋วส่ายหน้า “ตอนนี้ไม่ใช่สังคมศักดินา ไม่มีคำว่าหนี้พ่อลูกใช้แทนกันแล้ว ถ้าเป็นคนอื่น ก็สามารถก้มหน้าทำงานไม่สนใจได้เลย!”

โจวตงเป่ยรู้สึกละอายใจขึ้นมา ชาติที่แล้วตัวเองก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ แล้วผลล่ะ?

“คุยอะไรกันอยู่คะ?” จ้าวชิวหลันเดินเข้ามา

โจวตงเป่ยลุกขึ้นยืน เหลียงเจี้ยนกั๋วหัวเราะฮ่าๆ เห็นแต่บนใบหน้าของเธอมีแต่เถ้าถ่านสีดำเป็นปื้นๆ

โจวตงเป่ยก็อดไม่ได้ที่จะอยากจะหัวเราะ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะทึ่ง ยุคนี้ช่างเรียบง่ายจริงๆ สองท่านนี้ในเมืองซิงอันก็ถือว่าตำแหน่งไม่ต่ำแล้ว แต่พอกลับบ้านก็ยังต้องอุ้มฟืน ก่อไฟ จุดเตาผิงเอง...