บทที่ 66 มอบของขวัญ

จ้าวชิวหลันรีบไปล้างหน้า กลับมาพร้อมใบหน้าสดใส ยิ้มแล้วพูดว่า: “เสี่ยวโจวตอนเย็นก็กินข้าวที่นี่แล้วกันนะ เดี๋ยวฉันผัดกับข้าวสักสองสามอย่าง!”

โจวตงเป่ยลุกขึ้นยืน บรรลุเป้าหมายแล้ว การมาเยี่ยมครั้งแรก ถ้านั่งต่อไปก็จะเกินพอดี

“พี่จ้าวครับ” จากนั้นก็หันไปมองเหลียงเจี้ยนกั๋ว รู้สึกอายอยู่บ้าง “ไม่รู้ว่าจะเรียกยังไงดี งั้นเรียกท่านว่าพี่เขยแล้วกันนะครับ...”

เหลียงเจี้ยนกั๋วยิ้มพยักหน้า ถือว่ายอมรับโดยปริยาย

“ดึกเกินไปแล้วครับ ผมต้องกลับแล้ว ยังต้องไปตำบลหงเซิงอีก”

“ไม่ได้” ใบหน้าของจ้าวชิวหลันบึ้งลง “วันนี้ต้องกินข้าวที่บ้านก่อนแล้วค่อยไป!”

“พี่จ้าวครับ อยู่กินไม่ได้จริงๆ ครับ ทางไกล แล้วก็ไม่ได้บอกที่บ้านไว้ กลับไปดึกแม่ผมก็เป็นห่วง...”

“เอาล่ะน่า” เหลียงเจี้ยนกั๋วเห็นว่าเขาไม่ได้เกรงใจ ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน “วันนี้พวกเราก็ไม่มีอะไรเตรียมไว้ อย่าไปลำบากเขาเลย ต่อไปก็ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ ไม่ได้ขาดครั้งนี้ไปหรอก ไป ข้าไปส่ง!”

จ้าวชิวหลันเห็นว่าเกลี้ยกล่อมเขาไม่ได้ สามีก็พูดแบบนี้แล้ว ได้แต่ต้องยอมแพ้

สองสามีภรรยาเดินไปส่งเขาจนถึงนอกลานบ้าน แล้วก็กำชับให้เขาขี่ช้าๆ โบกมือลา

ลงกลอนประตูใหญ่

เหลียงเจี้ยนกั๋วถาม: “ชิงชิงไปบ้านยายเขาอีกแล้วเหรอ?”

“ค่ะ กลับมาเร็วก็ไม่ได้กินข้าว จะไปก็ไปเถอะ!” จ้าวชิวหลันพูด

ไม่นานก็ผัดกับข้าวเสร็จสองสามอย่าง สองสามีภรรยานั่งลงที่โต๊ะอาหาร

“บังเอิญจริงๆ ไม่คิดว่าจะยังเจอกันได้!” เหลียงเจี้ยนกั๋วคีบกับข้าวเข้าปาก

“นั่นสิคะ ฉันเห็นแผ่นหลังแล้วเหมือน แต่เขาเปลี่ยนเสื้อคลุมแล้ว ไม่ค่อยจะจำได้เท่าไหร่ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสูงๆ ผอมๆ ฉันก็ไม่กล้าจำแล้วจริงๆ”

เหลียงเจี้ยนกั๋วเล่าเรื่องที่บ้านของโจวตงเป่ยให้ฟังหนึ่งรอบ

จ้าวชิวหลันประหลาดใจอย่างยิ่ง “เขาว่ากันว่าคานบนไม่ตรง คานล่างก็เบี้ยว เด็กคนนี้ไม่เลวจริงๆ ทำไมถึงได้มีพ่อที่ไม่ได้เรื่องแบบนี้กันนะ!”

เหลียงเจี้ยนกั๋วถอนหายใจ “จะมีวิธีอะไรได้ ใครเจอก็ต้องกลุ้มใจ! เด็กคนนี้ไม่เลว มีมารยาท รู้จักกาลเทศะ ในแววตามีความไม่ยอมแพ้!”

จ้าวชิวหลันก็พยักหน้า “ใช่แล้วค่ะ อากาศหนาวขนาดนี้ ดูจากอายุแล้วอย่างมากก็ยี่สิบปี ก็สามารถอดทนต่อความยากลำบากได้ขนาดนี้ อนาคตต้องดีแน่!”

พูดไปพลาง ยื่นตะเกียบไปเคาะตะเกียบของเหลียงเจี้ยนกั๋วทีหนึ่ง ดุอย่างแง่งอน: “อย่าเอาแต่จ้องเนื้อ กินผักสิ!”

“ขอรับฝ่าบาท ท่านภรรยา!”

ทั้งสองคนหัวเราะออกมา

เช้าวันรุ่งขึ้น

โจวตงเป่ยไปหาหัวหน้าเก่าของเขาจางลี่

“โย่ ต้าจี 212?” จางลี่คาบบุหรี่ ใบหน้าประหลาดใจ ค่อนข้างจะเกินจริง “ไอ้หนู ได้เรื่องนี่!”

พูดจบ ก็มองดูเสื้อคลุมตัวใหม่ของเขา

“หัวหน้าครับ วันนี้มาขอร้องเรื่องอะไรหน่อยครับ!” โจวตงเป่ยยิ้มทะเล้น

จางลี่ชูบุหรี่ระหว่างนิ้วขึ้น ยิ้มแล้วพูดว่า: “ขอร้องข้าทำธุระให้ ก็แค่บุหรี่มวนเดียว?”

“จะได้ยังไงล่ะครับ?” เขารีบหยิบต้าจีที่ยังไม่ได้แกะห่อออกมาสองซองจากกระเป๋าเสื้อคลุม วางไว้บนโต๊ะ “ท่านผู้เฒ่าสูบไปนะครับ ต่อไปนี้บุหรี่ผมรับผิดชอบเอง!”

“เลิกพูดมากได้แล้ว ซองละหนึ่งหยวนสองเหมา แกรรับผิดชอบ?”

โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ ไม่ตอบคำ

จางลี่ชี้ไปที่เขา “ไอ้หัวหมอ ว่ามาสิ เรื่องอะไร?”

“ผมอยากจะขอฟืนคันหนึ่งครับ!”

“ฟืน?” จางลี่รู้สึกตกใจเล็กน้อย “ฟืนคันหนึ่งต้องให้แกเสียเลือดถึงสองซองบุหรี่เลยเหรอ? ว่ามา เกิดอะไรขึ้น?”

โจวตงเป่ยยกนิ้วโป้งให้ “ผมก็รู้ว่าอะไรก็ซ่อนไม่พ้นผู้นำ...”

“เลิกประจบได้แล้ว ไม่พูดก็รีบไสหัวไป!”

“ผมอยากจะได้ฟืนเนื้อดีคันหนึ่ง ไม่เอาเปลือกไม้กับกิ่งเล็กๆ...”

“เอาไปเลย!” จางลี่ยื่นมือไปผลักบุหรี่สองซองนั้น “ก็อยากจะสบายกันทั้งนั้น แต่จะมีฟืนเนื้อดีมากมายขนาดนั้นได้ยังไง?”

“มีครับ ผู้นำออกโรงต้องมีแน่นอน!” โจวตงเป่ยคว้ามือของเขาไว้ทันที ทำตัวเป็นเด็กๆ “ลุงจางครับ ตั้งแต่เล็กจนโต ท่านผู้เฒ่าดีกับผมที่สุดแล้ว ผมจะเอาไปให้ของขวัญ ช่วยหน่อยนะครับ...”

“ให้ของขวัญ?” ดวงตาของจางลี่เบิกกว้างจนกลม “แกเคยเห็นใครให้ของขวัญเป็นฟืนบ้าง?”

โจวตงเป่ยส่ายหน้า “ไม่เคยเห็นครับ!”

“นี่ก็จบแล้วไง ซิงอันเราก็มีแต่ของนี่แหละที่ไม่มีค่า คันหนึ่งจะขายได้กี่ตังค์? มีแกที่ให้ของขวัญแบบนี้ด้วยเหรอ!”

“ลุงครับ ของขวัญไม่แบ่งแยกสูงต่ำ ต้องดูว่าถูกใจรึเปล่า...”

“เลิกพูดจาเหลวไหล อยากจะให้ของขวัญก็ไปที่สหกรณ์การค้าซื้อจงหัวมาสองแถว หรือไม่ก็หิ้วเหมาไถอู่เหลียงเย่มา...”

“ลุงครับ...”

“ลุงอะไรของแก” จางลี่เริ่มสั่งสอนอย่างจริงใจอีกครั้ง “แกยังเด็ก แกไม่เข้าใจ การให้ของขวัญก่อนอื่นต้องมีค่า ไม่อย่างนั้นเขาจะรับน้ำใจของแกได้ยังไง...”

“...”

บ่นไปบ่นมา จางลี่ก็พูดจนคอแห้ง

“ลุงครับ ผมก็อยากจะได้ฟืนเนื้อดีคันหนึ่ง รถไถสี่ล้อเต็มคันก็พอแล้ว!”

จางลี่แทบจะสลบไป ไอ้หัวดื้อนี่ พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ โกรธจนเปิดลิ้นชักหยิบใบเสร็จปึกหนึ่งออกมา

ขีดๆๆ—

ฉีก!

“ไสหัวไป!”

“ได้เลยครับ!” โจวตงเป่ยรับมา คว้าแขนของเขาไว้ทันที “มา หอมทีหนึ่ง...”

“ไปไกลๆ เลย!”

โจวตงเป่ยไปที่หน้าเหมืองถ่านหินที่สองจ้างรถไถสี่ล้อคันหนึ่ง สองปีมานี้ รถไถที่ข้างหลังพ่วงกระบะสองล้อแบบนี้มีมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

อาศัยใบเบิกทางของหัวหน้าจางผู้ยิ่งใหญ่ บรรทุกฟืนเต็มคันรถที่โรงงานแปรรูปไม้ ทั้งหมดเป็นเศษไม้ที่ยาวเรียวหรือชิ้นเล็กๆ กลับไปแล้วไม่ต้องผ่าเลย สามารถใช้จุดไฟได้โดยตรง

ฟืนคันนี้จะเอาไปให้เป็นของขวัญจริงๆ จะส่งไปที่บ้านของจ้าวชิวหลัน!

บ่ายสี่โมง ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว เขาให้รถสี่ล้อรออยู่ริมถนน เข็นรถเข้าไปในสหภาพแรงงานของเมือง

“เฮ้—ทำอะไร?” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินออกมาจากป้อมยาม

คนคนนี้ไม่เคยเห็น ไม่ใช่ชายฉกรรจ์หน้าดำวันที่มีหิมะตก

“อาจารย์ครับ ผมมาหาคุณจ้าวชิวหลันรองประธานจ้าวครับ!”

“แกมาจากไหน? มีธุระอะไร?”

“ผมเป็นญาติบ้านเธอครับ คุณโทรไปหน่อยก็ได้ บอกไปว่าผมชื่อโจวตงเป่ย!”

“ญาติ?” ชายคนนี้ค่อนข้างจะสงสัย แต่ก็ยังพูดว่า: “รอเดี๋ยว อย่าเดินเข้าไปนะ!”

“ครับ!”

ไม่นาน เขาก็วิ่งออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ประธานจ้าวให้คุณขึ้นไปที่ห้องทำงานของเธอบนชั้นสามโดยตรงเลย!”

“ได้ครับ ขอบคุณครับ!”

โจวตงเป่ยเอารถไปจอดไว้ในโรงจอดจักรยาน เข้าไปในอาคารใหญ่

นี่เป็นอาคารสไตล์โซเวียต เพดานสูงมาก กว้างขวางและเก่าแก่ ในอาคารเงียบสงัดมาก พื้นซีเมนต์สะอาดเอี่ยม สะท้อนแสงไฟบนหัว

เดินตามบันไดกว้างๆ ขึ้นไป เขาขึ้นไปชั้นสามโดยตรงเลย หาป้ายที่แขวนว่ารองประธานเจอแล้ว ก็ยื่นมือเคาะประตู:

“ก๊อกๆๆ!”

“เข้ามา!”

“พี่จ้าวครับ!” เขาเดินก้าวยาวๆ เข้าไป

ห้องทำงานมีขนาดประมาณยี่สิบกว่าตารางเมตร เรียบง่ายมาก โต๊ะทำงานกับเก้าอี้ไม้ยิ่งเก่าแก่ ในมุมห้องมีต้นไม้กระถางหนึ่งเขียวชอุ่ม

จ้าวชิวหลันสวมชุดสูทปกเล็กสีเทาอ่อน ในยุคนี้ ถือว่าสง่างามและทันสมัยอย่างยิ่ง

เธอลุกขึ้นยืน ในใจถึงแม้จะไม่เข้าใจ แต่ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม

“รีบนั่งสิ เดี๋ยวฉันไปรินน้ำให้!” เธอพูดอย่างสุภาพ

“ไม่ต้องครับ” โจวตงเป่ยพูด: “เมื่อวานได้ยินพี่จ้าวบอกว่าที่บ้านฟืนหมดแล้ว พอดีวันนี้ผมไปขนฟืนให้ที่บ้าน ก็เลยถือโอกาสเอามาให้ท่านด้วยคันหนึ่ง!”

จ้าวชิวหลันชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าก็เต็มไปด้วยความดีใจ “จริงเหรอ ดีจังเลย! สามีเธอวันๆ ก็ยุ่งจนหาตัวไม่เจอ เมื่อวานบอกเขาไปแล้วคาดว่าวันนี้ก็คงจะลืมไปแล้ว!”

“ฉันยังกลุ้มใจอยู่เลย แกว่าเรื่องแค่นี้นะ ถ้าจะไปหาเฒ่าหลี่ที่สหภาพแรงงานของโรงงานแปรรูปไม้พูด ก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่...”

โจวตงเป่ยในมือถือถุงมือผ้าฝ้าย ยิ้มซื่อๆ มองเธอพูดพร่ำไปเรื่อย ไม่พูดแทรก

จ้าวชิวหลันก็พบว่าตัวเองพูดมากเกินไป รีบหยุด “เร็วเข้า รีบนั่งสิ!”

“ไม่นั่งแล้วครับ รถสี่ล้อยังไม่ดับเครื่องเลย รออยู่ข้างนอก ท่านดูสิว่าใครจะไปกับผมสักคน?”

“ฉันไปเอง วันนี้ขอลางาน!” จ้าวชิวหลันพูดจบก็ไปหยิบเสื้อคลุม