บทที่ 100 เหตุการณ์ถูกเปิดโปง

ตอนนี้ หลิวฮ่าวที่ยังคงงัวเงียและตายังลืมไม่ขึ้น เมื่อได้ยินเสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือของตัวเองดังไม่ยอมหยุด ในใจก็รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก "คนที่โทรมานี่มันใครกันเนี่ย? ทำไมถึงได้น่ารำคาญขนาดนี้? ไม่รู้หรือไงว่าวันนี้วันอาทิตย์? วันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้ยังไม่ยอมให้คนเขานอนหลับอย่างสงบอีกเหรอ?"

หลิวฮ่าวที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองใจเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็หรี่ตามองหน้าจอโทรศัพท์ แต่พอเขาเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอสายเรียกเข้า จากที่ตางัวเงียก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที เขารีบลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียงทันที ก่อนจะรีบกดรับสายแล้วเอ่ยปากถามว่า "ฮัลโหลครับ ผู้อำนวยการ โทรมาแต่เช้าขนาดนี้ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงที่อยู่ปลายสายก็พูดสวนมาทันที "หลิวฮ่าว รีบมาที่โรงพยาบาลด่วน!" น้ำเสียงของเขาดูร้อนรนมาก

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวฮ่าวก็ไม่ชักช้า รีบพยักหน้ารับคำ "ได้ครับ ผู้อำนวยการ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ เออ... ผู้อำนวยการครับ ใช่เรื่อง..." ขณะที่รับคำ หลิวฮ่าวก็กะจะถามสักหน่อยว่าสรุปแล้วมีเรื่องอะไรถึงต้องให้เขาไปโรงพยาบาล แต่นึกไม่ถึงว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงจะชิงวางสายไปเสียก่อน

หลิวฮ่าวเบ้ปาก แต่ก็ไม่ได้หยุดมือที่กำลังเตรียมตัว แม้ในใจยังคงสงสัยว่าตกลงแล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมน้ำเสียงของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงถึงได้ดูร้อนรนขนาดนั้น แต่เขาก็ยังคงรีบจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว

หลิวฮ่าวโยนโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายทิ้งลงบนเตียง ก่อนจะรีบตลบผ้าห่มออก คว้ากางเกงที่วางอยู่ข้างๆ มาสวมอย่างรวดเร็ว

หลังจากใส่กางเกงเสร็จ เขาก็เอื้อมมือไปหยิบเสื้อเครื่องแบบตำรวจที่อยู่ข้างๆ แต่พอปลายนิ้วสัมผัสโดนเสื้อ หลิวฮ่าวก็หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะชักมือกลับ ถึงแม้เขาอยากจะใส่มันมากแค่ไหน แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่ตำรวจประชาชน ถึงจะใฝ่ฝันอยากเป็น แต่ความจริงก็คือไม่ใช่ ดังนั้นเสื้อเครื่องแบบตำรวจตัวนี้ ต่อให้อยากใส่แค่ไหน ก็เอามาใส่สุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวจึงลงจากเตียงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดตู้ออกแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่งมาสวมใส่

แต่งตัวเสร็จ หลิวฮ่าวก็เดินไปที่ห้องน้ำ ใช้น้ำเปล่าล้างหน้าลวกๆ แล้วจัดแต่งทรงผมเล็กน้อย จากนั้นก็เปิดประตูห้องแล้วรีบวิ่งลงไปข้างล่าง

แสงแดดอันสดใสและอากาศอันแสนบริสุทธิ์ในยามเช้าสาดส่องและพัดโชยมาปะทะร่างของหลิวฮ่าว ทำให้คนที่เพิ่งเดินพ้นบันไดลงมาอย่างเขารู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

เขาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ บิดขี้เกียจอย่างสบายตัว ก่อนจะก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปยังประตูทางออกของหมู่บ้าน

การเดินหรือนั่งรถเมล์ไปทำงานเห็นทีจะไม่ทันการ เพราะจากน้ำเสียงในสายเมื่อครู่ ฟังออกชัดเจนเลยว่าผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงกำลังร้อนรนสุดๆ ดังนั้น หากขืนเดินหรือนั่งรถเมล์ไปโรงพยาบาลล่ะก็ ไปถึงมีหวังโดนด่าเปิงแน่ๆ

ด้วยเหตุนี้ เพื่อให้ไปถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด หลิวฮ่าวจึงตัดสินใจเช่ารถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าสาธารณะขี่ไป

ช่วยไม่ได้นี่นา ตอนนี้หลิวฮ่าวแม้จะมีใบขับขี่ แต่ก็ไม่มีรถยนต์สี่ล้อเป็นของตัวเอง ก็เลยต้องเลือกใช้ยานพาหนะแบบนี้แหละ

ทว่าการขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปก็มีข้อดีของมัน นั่นก็คือไม่ต้องกังวลเรื่องรถติด

หลิวฮ่าวขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าสาธารณะด้วยความเร็วสูง เดินทางฉลุยไร้อุปสรรคจนมาถึงโรงพยาบาล

หลังจากจอดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าสาธารณะเรียบร้อย เขาก็สับเท้าวิ่งเต็มฝีเท้า มุ่งหน้าไปยังแผนกฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว

เมื่อหลิวฮ่าววิ่งมาถึงแผนกฉุกเฉิน เขาก็เห็นนักข่าวจำนวนมากถือกล้องและห้อยบัตรประจำตัวยืนอออยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล

หลิวฮ่าวไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงมีนักข่าวมาอยู่ที่แผนกฉุกเฉินมากมายขนาดนี้? ขณะที่เขากำลังสงสัยอยู่นั้น บรรดานักข่าวที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์พยาบาลก็หันมาเห็นเขาพอดี วินาทีนั้นพวกเขาดูราวกับหมาป่าที่กำลังหิวโซ พอเห็นหลิวฮ่าวที่เป็นดั่งเนื้อแกะอันโอชะ ก็พากันกรูกันเข้ามาล้อมรอบตัวเขาด้วยความตื่นเต้นทันที

พร้อมกันนั้น กล้องในมือของพวกเขาก็สาดแสงแฟลชวูบวาบใส่หลิวฮ่าวที่ยังคงยืนงงอยู่ พร้อมกับเสียงชัตเตอร์ดังกดรัวๆ

เสียงกดชัตเตอร์กล้องดังก้องไปทั่วทางเดินของแผนกฉุกเฉิน ขณะเดียวกันก็มีนักข่าวยื่นไมโครโฟนจ่อปากหลิวฮ่าว พร้อมกับยิงคำถามใส่รัวๆ จนหลิวฮ่าวฟังไม่ได้ศัพท์เลยว่าพวกเขากำลังถามอะไร

หลิวฮ่าวยืนทำหน้าเหวอกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ขณะที่เขากำลังทำอะไรไม่ถูกอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นโจวเยี่ยนกำลังเบียดฝ่าวงล้อมนักข่าวที่มุงกันแน่นขนัดเข้ามา

หลิวฮ่าวกำลังจะอ้าปากถามโจวเยี่ยนว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ มือของเขาก็ถูกโจวเยี่ยนคว้าหมับเข้าเสียก่อน จากนั้นเธอก็ออกแรงกระชากเขาลากฝ่าวงล้อมนักข่าวออกมา

กว่าจะหลุดพ้นจากวงล้อมนักข่าวมาได้อย่างยากลำบาก หลิวฮ่าวก็เตรียมจะเอ่ยปากถาม ทว่าโจวเยี่ยนกลับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เขาเงียบ ห้ามพูดอะไรออกมาตอนนี้ จากนั้นเธอก็หันกลับไปทำมือเป็นสัญญาณสั่งให้กลุ่มนักข่าวหยุด ก่อนจะประกาศว่า "ทุกท่านคะ ทุกท่าน เมื่อกี้ฉันก็บอกพวกคุณนักข่าวไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ว่าให้ช่วยอยู่ในความสงบ ห้ามส่งเสียงดังเด็ดขาด ที่นี่คือโรงพยาบาล คนไข้ต้องการสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบค่ะ และขอความกรุณาพี่ๆ นักข่าวอย่ามายืนออกันเต็มโถงทางเดินและหน้าเคาน์เตอร์พยาบาลแบบนี้ด้วยนะคะ การทำแบบนี้จะส่งผลกระทบต่อการทำงานตามปกติของเราค่ะ อ้อ แล้วก็ขอแจ้งให้ทราบว่า ทุกท่านไม่ต้องใจร้อนไปนะคะ ผู้อำนวยการแผนกของเราจะจัดเตรียมสถานที่และเวลาสำหรับให้สัมภาษณ์อย่างแน่นอนค่ะ เพราะฉะนั้น รบกวนทุกท่านช่วยรออย่างสงบด้วยนะคะ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือค่ะ!"

หลังจากประกาศจบ โจวเยี่ยนก็ลากหลิวฮ่าวที่ยังคงทำหน้ามึนงงก้าวยาวๆ ขึ้นบันไดไปชั้นบนทันที

เมื่อปลีกตัวห่างจากกลุ่มนักข่าวมาได้ หลิวฮ่าวก็อดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากถาม "พี่โจว ช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมครับว่านี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมผมถึงได้งงแบบนี้เนี่ย? บอกผมทีเถอะครับว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ ถึงมีนักข่าวแห่มาที่นี่เยอะแยะขนาดนี้ล่ะครับ?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลิวฮ่าว โจวเยี่ยนก็มองเขาด้วยความประหลาดใจ "นี่ เสี่ยวฮ่าว เธอยังจะมาถามฉันอีกเหรอว่ามันเรื่องอะไร? ฉันต่างหากที่อยากจะถามเธอ? อุตส่าห์ได้หยุดพักผ่อนสองวันแท้ๆ ไม่นึกเลยนะว่าจะไปก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้มาได้! เธอเนี่ยแสบจริงๆ เลยนะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของโจวเยี่ยน หลิวฮ่าวก็ชะงักไป ยังไม่ทันที่เขาจะได้สติ โจวเยี่ยนก็ลากเขามาถึงหน้าห้องทำงานของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงบนชั้นสองของแผนกฉุกเฉินแล้ว โจวเยี่ยนไม่รอช้า เอื้อมมือไปเคาะประตูห้องทำงานทันที ก่อนจะส่งเสียงรายงาน "ผู้อำนวยการหลี่ หลิวฮ่าวมาถึงแล้วค่ะ"

เสียงของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงดังตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "อืม เข้ามาเลย!"

เมื่อได้ยินเสียงอนุญาต โจวเยี่ยนก็ผลักประตูห้องทำงานแล้วเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับหลิวฮ่าว

เมื่อเข้ามาในห้อง หลิวฮ่าวก็เห็นผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน สายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หลิวฮ่าวเดินไปหยุดอยู่กลางห้อง ไม่ได้ไปนั่งที่โซฟา แต่เอ่ยปากถามขึ้นทันที "ผู้อำนวยการครับ ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ? ทำไมในแผนกฉุกเฉินของเราถึงมีนักข่าวเยอะแยะขนาดนั้น แถมพอผมมาถึง พวกเขาก็กรูกันเข้ามาล้อมผมไว้ แล้วก็เอาแต่ถ่ายรูปผมไม่หยุดเลย"

เมื่อได้ยินคำถาม ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็เงยหน้าขึ้นมองหลิวฮ่าวแล้วถามกลับ "ทำไม?! นี่เธอไม่รู้เรื่องเลยเหรอ?"

หลิวฮ่าวทำหน้างงงวยกับคำถามย้อนของผู้อำนวยการ ก่อนจะส่ายหน้า "ผมไม่รู้เรื่องเลยครับ มีอะไรเหรอครับ? หรือว่ามันเกี่ยวกับผม?"

ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงมองดูสีหน้าของหลิวฮ่าวก็รู้สึกว่าเขาไม่ได้เสแสร้ง จึงเอ่ยถามตรงๆ "แล้วเมื่อคืนเธอไปทำอะไรมาล่ะ? ทำไมถึงไปโผล่ที่สี่แยกถนนสายเก่าในเมืองได้ แถมยังไปช่วยคนเจ็บที่นั่นอีก? เธอคงไม่ได้ลืมเรื่องเมื่อคืนไปแล้วหรอกนะ?"

หลิวฮ่าวถึงกับผงะเมื่อได้ยินคำถาม เร-เรื่องนี้... เรื่องเมื่อคืน ทำไมผู้อำนวยการถึงรู้ได้ล่ะ? แถมเรื่องเพิ่งเกิดเมื่อคืน ทำไมผู้อำนวยการถึงรู้ข่าวเร็วขนาดนี้? อีกอย่าง เมื่อคืนหลังจากช่วยคนเสร็จ เขาก็ดึงหลี่เมิ่งเฉินหนีออกมาเลยนี่นา ไม่ได้ตามหัวหน้าหลินไปที่สถานีตำรวจสักหน่อย? แล้วผู้อำนวยการกับพวกนักข่าวรู้ได้ยังไงว่าเป็นเขาที่เข้าไปช่วยชีวิตคนเจ็บ?

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงระคนสงสัยของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า แล้วบอกกับเขาว่า "เอาล่ะ เลิกยืนบื้อได้แล้ว ลองมาดูนี่สิ แล้วเธอจะเข้าใจเอง"

หลิวฮ่าวกับโจวเยี่ยนหันมามองหน้ากัน ก่อนจะเดินเข้าไปดูหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของผู้อำนวยการด้วยความสงสัย

เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปถึงหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก็เห็นว่าบนจอกำลังเล่นคลิปข่าวเช้าของเมืองเจียงไห่ประจำวันอยู่

ผู้ประกาศข่าวในคลิปกำลังรายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ และพอหลิวฮ่าวได้ยินเนื้อหาข่าว เขาก็ถึงกับอึ้งไปเลย

"นี่คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ค่ะ ณ บริเวณสี่แยกถนนสายเก่าในเขตเมืองเก่าของเมืองเจียงไห่ ได้เกิดเหตุคนเมาแล้วขับพุ่งชนคนอย่างรุนแรง คนขับรถเก๋งสีดำที่อยู่ในอาการมึนเมาได้ขับรถพุ่งทะยานเข้าไปในถนนสายเก่าที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านอย่างบ้าคลั่ง! เหตุเมาแล้วขับอันเลวร้ายในครั้งนี้ก่อให้เกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่ มีผู้ได้รับบาดเจ็บหลายราย..."

"ปัจจุบัน ผู้ได้รับบาดเจ็บทั้งหมดได้ถูกส่งตัวไปรับการรักษาที่โรงพยาบาลประจำเขตเมืองแล้ว ทางเราขอประณามการกระทำของคนเมาแล้วขับที่เป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรมในครั้งนี้อย่างรุนแรง และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจะดำเนินการทางกฎหมายขั้นเด็ดขาดกับคนขับรายนี้..."

หลิวฮ่าวมองผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ เห็นความโกรธแค้นที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของผู้ประกาศข่าวได้อย่างชัดเจน เขาเดาว่าถ้าไม่ติดภาพลักษณ์ความเป็นมืออาชีพ ผู้ประกาศข่าวคนนี้คงจะสบถด่าคนขับรถต้นเหตุของเรื่องระยำนี่แบบสาดเสียเทเสียไปแล้วแน่ๆ

แต่ถึงกระนั้น ผู้ประกาศข่าวก็ยังแอบเหน็บแนมด้วยถ้อยคำเจ็บแสบอยู่ดี "คุณเมาแล้วทำไมไม่นอนอยู่บ้านดีๆ จะขับรถออกมาเพ่นพ่านทำไม จะขับร่อนไปไหนก็เรื่องของคุณ แต่ทำไมต้องไปชนคนอื่นด้วยล่ะ? อยากตายนักเหรอ!? อยากตายก็ไม่มีใครว่านะ! ขับรถพุ่งชนกำแพงไปเองสิ จะมาลากคนอื่นไปซวยด้วยทำไม! โตป่านนี้แล้ว จิตสำนึกอยู่ไหน? ศีลธรรมอยู่ไหน? เสียชาติเกิดที่ประเทศชาติเลี้ยงดูมาจริงๆ..."