บทที่ 99 คนใจดีคือใคร?

หลิวฮ่าวซึ่งถูกหลี่เมิ่งเฉินดึงให้เดินไปตามถนน ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย "วันนี้อุตส่าห์อารมณ์ดีแท้ๆ ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้ หมดสนุกเลย!"

เมื่อได้ยินหลิวฮ่าวบ่น หลี่เมิ่งเฉินก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เธอหันไปมองเขาแล้วพูดว่า "หมดสนุกอะไรกัน ฉันว่าก็ดีออกนะ!"

หลิวฮ่าวไม่เห็นด้วยกับคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน "ดีตรงไหน? ฉันว่าไม่ดีเลย เธอบอกว่าจะกินของอร่อยๆ แต่สุดท้ายก็กินไปได้นิดเดียว แถมยังมาเจ็บตัวอีก! ถ้าออกมาเที่ยวแล้วต้องเจอเรื่องแบบนี้ทุกครั้ง ใครจะอยากออกมาล่ะ?"

บนถนนยามดึกสงัดแบบนี้ คนที่ออกมาเดินเล่นก็คงมีแค่หลิวฮ่าวกับหลี่เมิ่งเฉินเท่านั้น

หลี่เมิ่งเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "ฉันว่าการที่เราออกมาดูหนังหรือกินของอร่อยๆ มันเป็นเรื่องเล็กน้อยที่เทียบไม่ได้เลยกับการช่วยเหลือคนในวันนี้หรอกนะ อีกอย่าง ใครจะไปรู้ล่วงหน้าล่ะว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น? ถ้ารู้ว่าจะมีเรื่อง ใครจะไปยืนรอให้รถชนที่สี่แยกถนนสายเก่าล่ะ จริงไหม? เพราะงั้นเรื่องคืนนี้มันก็แค่อุบัติเหตุนั่นแหละ พอพูดถึงเรื่องนี้ ในใจฉันก็ยังเป็นห่วงคุณลุงร้านขายก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้งอยู่นะ เธอไม่รู้หรอกว่าทุกครั้งที่ฉันไปที่นั่น ฉันต้องแวะซื้อก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้งร้านแกลอด พอมาเห็นแกบาดเจ็บสาหัสแบบนี้ ไม่รู้ว่าแกจะรอดหรือเปล่า"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็นึกถึงภาพตอนที่เขารักษาคุณลุงคนนั้น ก่อนจะตอบว่า "ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอก ฉันห้ามเลือดที่แผลตรงเอวให้แกแล้ว ส่วนรอยถลอกที่หลังถึงจะดูน่ากลัว แต่จริงๆ ก็แค่หนังลอกจากการเสียดสีกับพื้น แถมตอนทำแผล ฉันก็ทำความสะอาดและฆ่าเชื้อให้แกอย่างดีแล้ว ถ้าโรงพยาบาลในเขตเมืองทำแผลให้แกตรงเวลา แกก็คงฟื้นตัวเร็วแน่"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็รู้สึกสบายใจขึ้น จากนั้นเธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอหันไปมองหลิวฮ่าว ใช้ไหล่ชนเขาเบาๆ แล้วถามว่า "นี่ หลิวฮ่าว วิธีทำแผลของเธอเมื่อกี้มันเป็นวิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นไม่ใช่เหรอ? เมื่อก่อนเธออยู่แผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดีนี่นา ทำไมถึงเชี่ยวชาญเรื่องการปฐมพยาบาลจัง?"

หลิวฮ่าวยืดอกด้วยความภูมิใจ "ต้องถามด้วยเหรอ? ก็ต้องเป็นพรสวรรค์ของฉันอยู่แล้ว!"

เมื่อเห็นท่าทางโอ้อวดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ค้อนขวับให้เขาวงหนึ่ง "คุยดีๆ ไม่เป็นหรือไง?"

หลิวฮ่าวหัวเราะ "แหม ตอนนี้ฉันเป็นหมอแผนกฉุกเฉินแล้วนะ ก็ต้องศึกษาเรื่องพวกนี้เพิ่มเติมสิ ขืนไม่รู้เรื่องอะไรเลย เวลาออกไปกับผู้อำนวยการหลี่ มีหวังโดนด่าเปิงแน่"

แม้ในใจหลี่เมิ่งเฉินจะไม่ค่อยเชื่อคำพูดของหลิวฮ่าวนัก แต่ก็หาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ได้ จึงทำได้แค่พยักหน้าแบบครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ แล้วเดินเคียงคู่หลิวฮ่าวต่อไป

ทั้งสองเดินกันไปประมาณสิบกว่านาที ก็มาถึงหน้าคอนโดหรูที่หลี่เมิ่งเฉินพักอยู่

ยืนอยู่หน้าคอนโด หลิวฮ่าวหันไปกำชับหลี่เมิ่งเฉินอีกครั้ง "จำไว้นะ พรุ่งนี้ห้ามออกไปเดินเพ่นพ่านเด็ดขาด พักผ่อนอยู่บ้านให้สบายๆ พรุ่งนี้บ่ายก็แกะผ้ากอซที่พันแผลออกได้แล้ว พอแกะออกก็เอาโพวิโดนไอโอดีนที่มีติดบ้านเช็ดแผลแล้วก็พันผ้ากอซใหม่ทับไว้ แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้ว"

พูดจบ หลิวฮ่าวก็แอบหยิบผ้ากอซใหม่สองซองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วกระซิบกับหลี่เมิ่งเฉินว่า "เมิ่งเฉิน นี่ฉันแอบหยิบมาจากห้องทำแผลสองซองนะ รีบเก็บไว้สิ จำไว้นะ พรุ่งนี้ต้องเปลี่ยนผ้ากอซด้วย"

เมื่อเห็นท่าทางระแวดระวังของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็รู้สึกทั้งขำทั้งหวานซึ้งในใจ "โธ่ หลิวฮ่าว ที่บ้านฉันก็มีผ้ากอซนะ" แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่หลี่เมิ่งเฉินก็ยังยื่นมือไปรับผ้ากอซจากหลิวฮ่าว

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ย้ำอีกครั้ง "ใช้ผ้ากอซที่ฉันให้ไปนะ พวกนี้มันปลอดเชื้อ ของที่บ้านไม่รู้ว่ามีเชื้อโรคสะสมหรือเปล่า"

เมื่อฟังคำพูดของหลิวฮ่าว และเห็นท่าทางจริงจังของเขา หลี่เมิ่งเฉินก็รับปาก "โอเค เข้าใจแล้ว ดึกแล้วนะ เธอรีบกลับไปเถอะ พรุ่งนี้ก็พักผ่อนอยู่บ้าน อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านเหมือนกันนะ เข้าใจไหม?"

หลิวฮ่าวพยักหน้ารับ "ได้เลย"

เมื่อเห็นหลิวฮ่าวพยักหน้า หลี่เมิ่งเฉินก็เก็บผ้ากอซที่หลิวฮ่าวให้ไว้ในกระเป๋าหนังสีดำของเธอ แล้วหันหลังเดินเข้าไปในคอนโด

ส่วนหลิวฮ่าวก็ยืนมองหลี่เมิ่งเฉินเดินเข้าไปในคอนโดจนสุดสายตา ก่อนจะหันหลังกลับบ้าน

เมื่อหลิวฮ่าวกลับถึงที่พักพร้อมกับแสงดาวและแสงจันทร์ แมวน้อยที่เขาเลี้ยงไว้ก็ร้องเมี้ยวๆ ด้วยความหิวโหย

เมื่อได้ยินเสียงร้องของแมวน้อย หลิวฮ่าวก็พูดขึ้น "โอเคๆ รู้แล้วๆ คืนนี้ไม่ใช่แค่แกที่หิว ฉันเองก็หิวเหมือนกัน"

จริงอย่างที่พูด ตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ หลิวฮ่าวแทบไม่ได้กินอะไรเลย แต่กลับต้องใช้พลังงานไปมหาศาล

ลองคิดดูสิ ผู้ชายตัวสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรอย่างเขา กินแค่ก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้งสองไม้กับน้ำมะนาวแก้วเดียว แล้วไม่ได้กินอะไรอีกเลย จะไม่หิวได้ยังไง?

ขณะที่หลิวฮ่าวกำลังเตรียมอาหารเย็นให้ตัวเองและแมวน้อยอย่างตั้งใจ ในแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลเขตเมืองกลับกำลังวุ่นวายอย่างหนัก

ตอนนี้ หมอและพยาบาลในแผนกฉุกเฉินต่างกำลังยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บที่ถูกส่งตัวมา ด้านนอกแผนกฉุกเฉินก็มีตำรวจยืนเฝ้าอยู่หลายนาย เพื่อกันนักข่าวที่พยายามจะเข้ามาทำข่าว

บริเวณหน้าโรงพยาบาลตอนนี้ถูกปิดล้อมไปด้วยรถนานาชนิด นักข่าว และญาติผู้บาดเจ็บจนแน่นขนัดไปหมด

ในขณะนั้น คุณป้าคนหนึ่งกำลังเดินไปมาในแผนกฉุกเฉินพร้อมกับเด็กสองคน ราวกับกำลังตามหาใครบางคน เธอพาทั้งสองคนเดินดูห้องนู้นทีห้องนี้ที จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องผู้ป่วยที่เกือบจะอยู่ห้องสุดท้าย

ผู้ป่วยที่นอนอยู่ในห้องนี้คือคุณลุงร้านขายก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้ง ตอนนี้คุณลุงนอนคว่ำหน้าหลับตาอยู่บนเตียง แผ่นหลังของคุณลุงถูกหมอและพยาบาลทำความสะอาดและฆ่าเชื้อด้วยโพวิโดนไอโอดีนเป็นบริเวณกว้างแล้ว

เมื่อคุณป้าที่ยืนอยู่หน้าห้องเห็นสภาพของคุณลุงที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง เธอก็ตกใจจนทรุดลงไปนั่งร้องไห้โฮกับพื้น เมื่อเห็นคุณป้าเป็นแบบนั้น เด็กผู้หญิงที่มาด้วยก็รีบพยุงเธอขึ้นมา แล้วพูดปนสะอื้นว่า "โธ่ แม่ เลิกร้องไห้ได้แล้ว ตอนที่เรามา ตำรวจก็บอกในสายแล้วไม่ใช่เหรอว่าพ่อพ้นขีดอันตรายแล้ว อีกอย่างมาร้องไห้ในโรงพยาบาลแบบนี้มันจะดีเหรอ!"

ส่วนเด็กผู้ชายที่ดูโตกว่าเด็กผู้หญิงเล็กน้อย หลังจากควบคุมอารมณ์ได้แล้ว ก็เดินเข้าไปถามคุณหมออาวุโสที่ยืนอยู่ข้างเตียงว่า "ขอบคุณมากครับคุณหมอ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตพ่อผมไว้ทัน!"

คุณหมออาวุโสเหลือบมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ซึ่งอายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลิวฮ่าว แล้วตอบว่า "ไม่ต้องขอบคุณหมอหรอก ตอนนี้หมอแค่ทำความสะอาดแผลที่หลังพ่อหนุ่มง่ายๆ เท่านั้นเอง เพราะก่อนที่พ่อหนุ่มจะถูกส่งมาที่นี่ เขาได้รับการปฐมพยาบาลมาบ้างแล้ว ได้ยินมาว่ามีคนใจดีช่วยห้ามเลือดที่แผลตรงเอวไว้ให้ ไม่งั้นพ่อหนุ่มคงทนมาไม่ถึงตอนนี้หรอก"

พูดถึงตรงนี้ คุณหมออาวุโสก็มองไปที่ผ้ากอซที่พันทับกันหลายชั้นที่เอวของคุณลุง แล้วพูดขึ้นว่า "ไม่รู้ว่าคนใจดีคนนั้นอยู่ที่ไหนนะ พูดตรงๆ หมอเองก็อยากจะกล่าวขอบคุณเขาต่อหน้าเหมือนกัน"

ในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มก็ถามคุณหมออาวุโสขึ้นมาว่า "แล้วคนใจดีคนนั้นอยู่ที่ไหนเหรอครับ? ผมอยากจะไปขอบคุณเขาสักหน่อย"

เมื่อได้ยินคำถามของเด็กหนุ่ม คุณหมออาวุโสก็ส่ายหน้าแล้วตอบว่า "หมอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาอยู่ที่ไหน เพราะหมอก็ฟังมาจากหมอและพยาบาลในรถพยาบาลที่ไปรับคนเจ็บมาอีกที ได้ยินมาว่าเป็นผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับหนุ่มนี่แหละที่เป็นคนช่วยชีวิตพ่อหนุ่มไว้! แถมวิธีพันผ้าพันแผลที่เขาใช้ก็เป็นแบบเฉพาะทาง คนทั่วไปคงทำไม่ได้หรอก เอาล่ะ หมอหมดหน้าที่ตรงนี้แล้ว ขอตัวไปดูคนเจ็บคนอื่นก่อนนะ" พูดจบ คุณหมออาวุโสก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยไป

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องกระทบก้นหลิวฮ่าวที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง แต่หลิวฮ่าวก็ยังคงหลับสนิท

วันนี้หลิวฮ่าวไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก ไม่ใช่ว่าลืม แต่เขาตั้งใจจะไม่ตั้งต่างหาก

อุตส่าห์ได้หยุดพักผ่อนตั้งสองวัน แต่กลับมาเจอเรื่องไม่คาดฝันตั้งแต่วันแรก กว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว ดังนั้นเพื่อเป็นการชดเชยความเหนื่อยล้าเมื่อวาน หลิวฮ่าวจึงตั้งใจจะนอนเปื่อยอยู่บนเตียงทั้งวัน ไม่คิดจะลุกไปไหน

แม้ความคิดของหลิวฮ่าวจะสวยหรูเพียงใด แต่บ่อยครั้งที่แผนการก็มักจะไม่เป็นไปตามที่คิด

ขณะที่เวลาเพิ่งจะล่วงเลยมาถึงเก้าโมงครึ่ง โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

คนที่โทรมาก็นับว่ามีความพยายามสูงมาก พอหลิวฮ่าวไม่รับสาย ก็โทรซ้ำกระหน่ำไม่หยุด

ในที่สุด หลิวฮ่าวที่ถูกรบกวนจนทนไม่ไหว ก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาดูด้วยอาการสะลึมสะลือ พลางบ่นในใจ "ใครกันเนี่ย โทรมาแต่เช้า ไร้มารยาทที่สุด คนเขากำลังจะพักผ่อน!"

แต่เมื่อหลิวฮ่าวหยิบโทรศัพท์มาดู แล้วเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ อาการงัวเงียก็หายเป็นปลิดทิ้ง เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที กดรับสายแล้วพูดว่า "สวัสดีครับ ผู้อำนวยการ โทรมาแต่เช้าแบบนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"