บทที่ 98 คบกันแล้วหรือเปล่า

หลิวฮ่าวมีสีหน้าจริงจังและตั้งใจมาก มือของเขาที่กำลังทำความสะอาดบาดแผลก็เบามือสุดๆ

แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อทิชชูเปียกในมือของหลิวฮ่าวแตะลงบนรอยถลอกที่ขาเบาๆ หลี่เมิ่งเฉินก็อดร้องออกมาไม่ได้ "โอ๊ย... เจ็บ!"

เมื่อได้ยินเสียงร้องของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รีบปลอบด้วยความปวดใจ "เมิ่งเฉิน ทนหน่อยนะ ที่แผลของเธอมีเศษทรายเล็กๆ ติดอยู่ ถ้าไม่เอาออกเดี๋ยวจะอักเสบเอาได้"

อันที่จริงทิชชูเปียกทั่วไปมักจะมีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ เพื่อให้เช็ดทำความสะอาดได้หมดจดขึ้น และเวลาเช็ดลงบนผิวก็จะรู้สึกเย็นสบาย ซึ่งเป็นฤทธิ์ของแอลกอฮอล์นั่นเอง

ดังนั้น ทิชชูเปียกที่หลิวฮ่าวใช้ทำความสะอาดแผลให้หลี่เมิ่งเฉินจึงมีฤทธิ์ฆ่าเชื้อไปในตัว และการฆ่าเชื้อนี่แหละที่ทำให้หลี่เมิ่งเฉินรู้สึกแสบแผล

หลี่เมิ่งเฉินไม่เหมือนหลิวฮ่าว เธอเป็นผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นความอดทนทางร่างกายหรือจิตใจก็ย่อมน้อยกว่าผู้ชายอยู่แล้ว พอรู้สึกเจ็บ เธอจึงเผลอคว้าแขนของหลิวฮ่าวไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ส่วนหลิวฮ่าวก็ต้องทนเจ็บที่โดนบีบแขน ก้มหน้าก้มตาเขี่ยเศษทรายเล็กๆ ออกจากแผลที่ขาของเธอต่อไป

หลี่เมิ่งเฉินไม่รู้เลยว่า ทันทีที่หลิวฮ่าวเห็นรอยถลอกและรอยขีดข่วนยาวที่ขาของเธอ ในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

สำหรับเหตุการณ์กู้ภัยที่สี่แยกถนนสายเก่าเมื่อครู่นี้ หลิวฮ่าวเป็นคนตัดสินใจจะเข้าไปช่วยเองทั้งหมด ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน หลิวฮ่าวก็ยึดมั่นในการช่วยเหลือคนอื่นเสมอ แต่เขาไม่อยากให้หลี่เมิ่งเฉินต้องมาเจ็บตัวเพราะการตัดสินใจของเขาเลย นี่เป็นสิ่งที่หลิวฮ่าวไม่อยากเห็นและไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่วิ่งหนีออกมาจากสี่แยกถนนสายเก่า หลิวฮ่าวเป็นคนลากหลี่เมิ่งเฉินวิ่งออกมา ตอนนั้นขาของหลี่เมิ่งเฉินก็เป็นแผลอยู่แล้ว แต่เขากลับลากเธอวิ่งออกมาแบบนั้น ตอนนั้นหลี่เมิ่งเฉินต้องเจ็บมากแน่ๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวฮ่าวก็ยิ่งรู้สึกผิดในใจมากขึ้นไปอีก!

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดหลิวฮ่าวก็เขี่ยเศษทรายออกจากแผลของหลี่เมิ่งเฉินจนหมด เขาเงยหน้าขึ้นบอกว่า "เอาล่ะ เศษทรายออกหมดแล้ว เดี๋ยวพอถึงโรงพยาบาล ฉันจะเอาโพวิโดนไอโอดีนเช็ดฆ่าเชื้อให้อีกรอบ แล้วก็เอาผ้ากอซปิดแผลให้ แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้ว"

เมื่อหลิวฮ่าวหยุดทำความสะอาดแผล ความเจ็บแสบของหลี่เมิ่งเฉินก็ค่อยๆ ทุเลาลง มือเล็กๆ ที่บีบแขนหลิวฮ่าวไว้แน่นก็ค่อยๆ คลายออก

ด้วยอานุภาพของเสื้อแจ็กเก็ตตำรวจที่หลิวฮ่าวสวมอยู่ ทำให้ระยะทางที่ปกติต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมง คนขับรถแท็กซี่กลับใช้เวลาเพียงครึ่งเดียวก็มาถึง

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล รถแท็กซี่จอดสนิท หลิวฮ่าวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจ่ายค่าโดยสาร แม้คนขับรถแท็กซี่จะปฏิเสธไม่ยอมรับเงิน แต่ก็ทนลูกตื้อของหลิวฮ่าวไม่ไหว หลังจากจ่ายค่ารถเสร็จ หลิวฮ่าวก็ประคองหลี่เมิ่งเฉินลงจากรถอย่างทะนุถนอม

หลี่เมิ่งเฉินพูดขึ้นว่า "หลิวฮ่าว ฉันไม่ได้เจ็บหนักอะไร แค่ถลอกนิดหน่อยเอง ไม่เป็นไรหรอก ฉันเดินเองได้ ไม่ต้องประคองหรอก"

ในฐานะหมอ หลิวฮ่าวย่อมรู้ดีว่าแค่รอยถลอกที่ผิวหนังไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการเดิน แต่เขาก็ยังคงยืนกรานที่จะประคองแขนหลี่เมิ่งเฉินไว้อย่างทะนุถนอม

หลี่เมิ่งเฉินรู้สึกว่าหลิวฮ่าวทำเกินจริงและระมัดระวังมากเกินไป แต่ลึกๆ ในใจเธอกลับรู้สึกดีใจ

ภายใต้การประคองอย่างทะนุถนอมของหลิวฮ่าว ในที่สุดหลี่เมิ่งเฉินก็มาถึงแผนกฉุกเฉิน

หลิวฮ่าวประคองหลี่เมิ่งเฉินให้นั่งลงบนเก้าอี้ที่เคาน์เตอร์พยาบาลอย่างระมัดระวัง พยาบาลเวรที่เห็นหลิวฮ่าวประคองหลี่เมิ่งเฉินเข้ามา ก็รีบเดินออกมาจากห้องทำแผลด้านหลังเคาน์เตอร์ทันที

เมื่อเห็นหลี่เมิ่งเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ พวกเธอก็ถามด้วยความสงสัย "เมิ่งเฉิน เป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

หลี่เมิ่งเฉินยิ้มตอบ "ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีอะไร แค่ซุ่มซ่ามไปขูดเอาแผลมานิดหน่อยน่ะ ไม่เป็นไรหรอก"

แม้หลี่เมิ่งเฉินจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ในสายตาของหลิวฮ่าว นี่มันเรื่องใหญ่ระดับชาติเชียวนะ!

หลิวฮ่าวประคองหลี่เมิ่งเฉินให้นั่งลงบนเก้าอี้อย่างระมัดระวัง แล้วเขาก็คว้ากุญแจที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ วิ่งเหยาะๆ เข้าไปในห้องทำแผล ใช้กุญแจเปิดตู้เก็บอุปกรณ์ทำแผล หยิบผ้ากอซมาสองห่อแล้วปิดตู้

หลังจากหยิบของที่ต้องการเสร็จ หลิวฮ่าวก็วิ่งเหยาะๆ กลับมาที่ข้างๆ หลี่เมิ่งเฉิน ฉีกซองอุปกรณ์ทำแผลออก แล้วหันไปบอกพยาบาลที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่า "ช่วยหยิบโพวิโดนไอโอดีนให้ขวดนึงสิครับ"

พยาบาลคนนั้นพยักหน้ารับ "ได้ค่ะ"

ระหว่างนั้น หลิวฮ่าวก็รีบตัดผ้ากอซเป็นชิ้นเล็กๆ พอพยาบาลหยิบโพวิโดนไอโอดีนมาให้ เขาก็เทราดลงบนผ้ากอซชิ้นเล็กๆ เหล่านั้นทันที

อย่างรวดเร็ว หลิวฮ่าวใช้คีมคีบผ้ากอซที่ชุ่มโพวิโดนไอโอดีนมาเช็ดลงบนแผลที่ขาของหลี่เมิ่งเฉินอย่างตั้งใจและระมัดระวัง

หลิวฮ่าวเช็ดแผลอย่างตั้งใจและเบามือที่สุด เพราะกลัวว่าจะทำให้หลี่เมิ่งเฉินเจ็บ หลังจากใช้ผ้ากอซชุบโพวิโดนไอโอดีนเช็ดทำความสะอาดรอยถลอกที่หัวเข่าแล้ว หลิวฮ่าวก็ใช้ผ้ากอซปิดทับรอยขีดข่วนยาวที่ขาของหลี่เมิ่งเฉินอย่างเบามือ

ทันทีที่หลิวฮ่าวทำแผลเสร็จ เสียงของระบบหมอเทวดาสุดยอดก็ดังขึ้นในหัว "ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สามารถทำแผลภายนอกได้สำเร็จด้วยตัวเอง! ได้รับ 2 คะแนนสะสม! คะแนนรวมคือ 20 คะแนน!"

"ปลดล็อกทักษะย่อยการทำแผล: ทักษะการทำแผลภายนอก ระดับความชำนาญขั้นเริ่มต้น (20/30)!"

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ หลิวฮ่าวก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะค่อยๆ เก็บอุปกรณ์ทำแผลที่เหลือ พลางหันไปบอกหลี่เมิ่งเฉินว่า "เมิ่งเฉิน เธอนั่งพักตรงนี้แป๊บนะ ฉันเอาพวกนี้ไปเก็บก่อน" พูดจบ หลิวฮ่าวก็หอบเอาอุปกรณ์ทำแผลที่ใช้แล้วเข้าไปในห้องทำแผลด้านใน อุปกรณ์พวกนี้ใช้งานแล้วและเป็นขยะติดเชื้อ จึงต้องนำไปทิ้งในถังขยะสำหรับทิ้งขยะติดเชื้อโดยเฉพาะ

เมื่อเห็นคุณหมอหลิวฮ่าวเดินเข้าไปในห้องทำแผล พยาบาลเวรก็เห็นว่าหลี่เมิ่งเฉินนั่งอยู่คนเดียวที่เคาน์เตอร์พยาบาล จึงเดินเข้าไปหาแล้วเริ่มซักไซ้ "นี่ เมิ่งเฉิน ฉันถามหน่อยสิ ดึกป่านนี้แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่กับหลิวฮ่าวได้ล่ะ?"

เมื่อได้ยินคำถามของเพื่อนร่วมงาน ใบหน้าสวยหวานของหลี่เมิ่งเฉินก็แดงระเรื่อขึ้นมา เธอหัวเราะแก้เก้อแล้วตอบว่า "ความจริงแล้วเมื่อบ่ายเรานัดกันไปดูหนังน่ะ แล้วก็ไปกินข้าวด้วยกันต่อ ขากลับฉันไม่ระวังก็เลยโดนขูดเป็นแผลน่ะ"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลี่เมิ่งเฉิน พยาบาลเวรก็หัวเราะคิกคัก นั่งลงข้างๆ หลี่เมิ่งเฉิน แล้วเริ่มซุบซิบด้วยเสียงกระซิบ "นี่ เมิ่งเฉิน บอกมาตรงๆ นะ พวกเธอสองคนแอบคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เมื่อได้ยินคำถามของเพื่อนร่วมงาน หลี่เมิ่งเฉินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับอย่างลืมตัว "แอบคบกันเมื่อไหร่อะไร?"

เมื่อเห็นท่าทางงงๆ ของหลี่เมิ่งเฉิน พยาบาลเวรก็ค้อนขวับให้วงหนึ่ง แล้วถามต่อ "นี่ เมิ่งเฉิน เลิกแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องได้ไหม? เธอไม่เห็นสีหน้าร้อนรนของหลิวฮ่าวเมื่อกี้เหรอ? อย่าลืมนะว่าพวกเราทำงานอะไร แผลถลอกแค่นั้นใครๆ ก็ดูออก ไม่เห็นต้องทำเป็นเรื่องใหญ่โตแบบหลิวฮ่าวเลย? หืม? สารภาพมาซะดีๆ!?"

เมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อนร่วมงาน ใบหน้าสวยหวานของหลี่เมิ่งเฉินก็แดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าคงปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว เธอจึงยอมรับด้วยใบหน้าแดงซ่านและเสียงกระซิบ "เอ่อ... ความจริงเรายังไม่ได้ตกลงคบกันหรอก พวกเธอก็รู้นี่นาว่านิสัยหลิวฮ่าวเป็นยังไง ซื่อบื้อจะตาย คำพูดของเขาแต่ละคำฉันยังไม่แน่ใจเลยว่าพูดจริงหรือพูดเล่น เอาจริงๆ จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าพวกเรากำลังคบกันอยู่หรือเปล่า"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน พยาบาลเวรก็หัวเราะร่วน "นี่ เมิ่งเฉิน แบบนั้นไม่เรียกว่าซื่อบื้อหรอกนะ เขาเรียกว่าใสซื่อต่างหาก! ฉันว่าหลิวฮ่าวแบบนี้น่ารักกว่าพวกผู้ชายที่เอาแต่พร่ำบอกรักบอกชอบพร่ำเพรื่อตั้งเยอะ! ตอนที่หลิวฮ่าวเดินเข้ามาน่ะ สีหน้าร้อนรนของเขาดูออกมาจากใจจริงเลยนะ ไม่ได้เสแสร้งสักนิด แค่นี้ก็ดูออกแล้วว่าหลิวฮ่าวรักเธอจริงๆ"

เมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อนร่วมงาน หลี่เมิ่งเฉินก็ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย "มันก็... ยังพูดแบบนั้นไม่ได้หรอก... ฉัน-ฉันขอรอดูไปก่อนดีกว่า!"

ยังไม่ทันที่หลี่เมิ่งเฉินจะพูดจบ หลิวฮ่าวที่เพิ่งจัดการเก็บกวาดในห้องทำแผลเสร็จก็เดินออกมา พยาบาลเวรหันไปมองหลิวฮ่าว พอเห็นชุดที่เขาใส่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความประหลาดใจว่า "นี่ คุณหมอหลิว เพิ่งสังเกตนะเนี่ย ทำไม... ทำไมคุณถึงใส่ชุดตำรวจล่ะ?"

เมื่อได้ยินคำถามของพยาบาลเวร หลิวฮ่าวก็ยิ้มแห้งๆ "เรื่องนั้น เอ่อ... ฮ่าฮ่า ขออุบไว้ก่อนนะ ไว้... ไว้มะรืนนี้มาทำงานแล้วค่อยเล่าให้ฟังนะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว ผมต้องรีบไปส่งเมิ่งเฉินกลับบ้านก่อน" พูดจบ หลิวฮ่าวก็เดินเข้าไปประคองหลี่เมิ่งเฉินอย่างระมัดระวัง บอกลาพยาบาลเวร แล้วพาหลี่เมิ่งเฉินเดินออกจากแผนกฉุกเฉินไป

เมื่อเดินพ้นประตูโรงพยาบาลออกมา เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่แล้ว

ดึกป่านนี้ หารถแท็กซี่ไม่ง่ายเลย หลี่เมิ่งเฉินหันไปมองหลิวฮ่าวแล้วเสนอว่า "หลิวฮ่าว หรือว่าเราจะเดินกลับกันดี?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวตอบกลับโดยไม่ลังเลเลยว่า "ไม่ได้ ขาเธอเจ็บอยู่นะ จะเดินกลับได้ยังไง? ใจเย็นๆ นะเมิ่งเฉิน รออีกนิด เดี๋ยวฉันก็เรียกแท็กซี่ได้แล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็รู้สึกหงุดหงิดกับความซื่อบื้อของเขาจนหมดความอดทน เธอกระทืบเท้าแล้วพูดอย่างงอนๆ "หลิวฮ่าว ฉันแค่เป็นแผลถลอกนิดเดียว เดินกลับบ้านไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เข้าใจไหม!" พูดจบ หลี่เมิ่งเฉินก็คว้าแขนหลิวฮ่าวแล้วดึงเขาเดินไปทางบ้านของเธอทันที