บทที่ 97 หน้าแดงทำไม?

หลิวฮ่าววิ่งเหยาะๆ มาหยุดที่ข้างกายหลี่เมิ่งเฉิน เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ คว้ามือของเธอขึ้นมา หยิบกระเป๋าหนังสีดำของเธอ แล้วพาหลี่เมิ่งเฉินวิ่งออกไปจากสี่แยกถนนสายเก่าทันที

หัวหน้าหลินอ้ายกั๋วมองตามหลังหลิวฮ่าวที่วิ่งจากไปแล้วส่ายหัวพลางหัวเราะเบาๆ "นี่มันยุคไหนแล้วเนี่ย? คิดว่าหนีไปแบบนี้แล้วเรื่องจะจบเหรอ? นี่ไม่ใช่สมัยก่อนแล้วนะ ตอนนี้มันยุคโซเชียลมีเดีย ต่อให้หนีไปสุดหล้าฟ้าเขียวก็ตามตัวเจออยู่ดี" พูดจบ หัวหน้าหลินก็หันกลับไปตะโกนบอกฝูงชนที่ยังคงมุงดูอยู่รอบๆ ว่า "ทุกคนก็เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้กันแล้วนะ ผมไม่ห้ามหรอกนะถ้าใครจะถ่ายคลิปหรืออัปโหลดลงอินเทอร์เน็ต นั่นเป็นสิทธิส่วนบุคคลของพวกคุณ แต่ผมขอเตือนไว้อย่างหนึ่งว่า ห้ามใครนำคลิปไปตัดต่อบิดเบือนความจริงเพื่อใส่ร้ายป้ายสีคุณหมอที่ช่วยชีวิตคนเมื่อครู่นี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นตำรวจไซเบอร์ของเราจะตามล่าตัวมาดำเนินคดีให้ถึงที่สุด!"

เมื่อสิ้นเสียงประกาศ หัวหน้าหลินอ้ายกั๋วก็หันไปสั่งการตำรวจที่กำลังวุ่นวายอยู่ว่า "สหายตำรวจทุกนาย! รวมแถว!"

เมื่อได้ยินคำสั่งของหัวหน้าหลิน ตำรวจสิบกว่านายก็รีบวิ่งมาเข้าแถวเรียงกันสองแถวอย่างเป็นระเบียบตรงหน้าเขาทันที!

จากนั้น หัวหน้าหลินก็ออกคำสั่งต่อ เขาชี้ไปที่ตำรวจสี่นายที่ยืนอยู่แถวหน้า "พวกนายสี่คน อยู่เก็บหลักฐานที่นี่!"

ตำรวจทั้งสี่นายที่ถูกเรียกชื่อก้าวออกมาข้างหน้าทันที "รับทราบ!" จากนั้นพวกเขาก็เริ่มปฏิบัติหน้าที่เก็บหลักฐาน

หัวหน้าหลินเรียกชื่อตำรวจอีกห้านาย แล้วออกคำสั่งต่อ "พวกนายห้าคน ขับรถตามรถพยาบาลไป เฝ้าดูอาการคนขับรถที่เมาคนนั้นไว้ให้ดี ถ้ามีอะไรผิดปกติให้รีบรายงานทันที!"

ตำรวจทั้งห้านายที่ถูกเรียกชื่อก็ก้าวออกมาข้างหน้าเช่นกัน และรับคำสั่งไปปฏิบัติ!

หัวหน้าหลินหันไปบอกตำรวจที่เหลือว่า "ส่วนที่เหลือ กลับไปที่สถานีตำรวจ!"

ขณะนั้น หลิวฮ่าวได้พาหลี่เมิ่งเฉินวิ่งหนีออกจากสี่แยกถนนสายเก่าแล้ว เขาเรียกรถแท็กซี่ที่จอดอยู่ริมถนน พอรถจอด เขาก็ดึงหลี่เมิ่งเฉินขึ้นรถทันที!

พอขึ้นรถปุ๊บ หลิวฮ่าวก็รีบบอกคนขับแท็กซี่ว่า "พี่ครับ มุ่งหน้าไปทางเขตหยางกวงก่อนเลยครับ!"

คนขับแท็กซี่พยักหน้ารับ แล้วเหยียบคันเร่งออกรถทันที

เมื่อรถแท็กซี่แล่นไปตามปกติแล้ว หลิวฮ่าวก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เมื่อเห็นว่าหลิวฮ่าวผ่อนคลายลงแล้ว หลี่เมิ่งเฉินจึงเอ่ยขึ้นว่า "หลิวฮ่าว เธอจับมือฉันแน่นจนเจ็บไปหมดแล้วนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวฮ่าวก็สะดุ้ง ก้มลงมองมือตัวเอง ก็เห็นว่ามือใหญ่ของเขายังคงกุมมือเล็กๆ ของหลี่เมิ่งเฉินไว้แน่น

เมื่อเห็นดังนั้น หลิวฮ่าวก็รีบดึงมือกลับราวกับถูกไฟดูด แล้วยิ้มเจื่อนๆ "อะ-เอ่อ ขอโทษทีนะเมิ่งเฉิน ตอนนั้นฉันรีบไปหน่อยเลยไม่ทันสังเกต"

เมื่อเห็นท่าทางซื่อๆ ของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็อดหัวเราะไม่ได้ จากนั้นก็ถามด้วยความสงสัยว่า "หลิวฮ่าว จู่ๆ เธอเป็นอะไรไป ทำไมถึงวิ่งหนีมาล่ะ?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ขยับเข้าไปใกล้เธอ แล้วกระซิบว่า "เมิ่งเฉิน เธอไม่รู้อะไร ตอนที่หัวหน้าหลินให้ฉันช่วยปฐมพยาบาลคนเจ็บน่ะ เขาบอกให้ฉันตามไปที่โรงพักเพื่อลงบันทึกประจำวันด้วย แถมยังบอกว่าจะรายงานเรื่องนี้ให้ทางเมืองทราบด้วยนะ พอฉันได้ยินแบบนั้นก็ตกใจสิ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ทำไมต้องไปลงบันทึกประจำวันที่โรงพักด้วยล่ะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็มองเขาด้วยความประหลาดใจ เธอมองเขาอยู่นานจนทนไม่ไหว ระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่น "นี่ หลิวฮ่าว เธอแกล้งโง่หรือโง่จริงๆ เนี่ย? พูดตรงๆ นะ รู้จักกันมาตั้งนาน ฉันยังเดาใจเธอไม่ถูกเลยจริงๆ เธอเนี่ยนะ เฮ้อ... เธอเข้าใจความหมายของหัวหน้าหลินผิดแล้วล่ะ เขาจะพาเธอไปโรงพักเพื่อบันทึกว่าคืนนี้เธอได้ช่วยเหลือคนเจ็บต่างหาก แล้วเขาจะเอาเรื่องดีๆ ที่เธอทำไปรายงานทางเมือง เพื่อให้เมืองยกย่องเธอ! เธอนี่นะ ในหัวคิดอะไรอยู่เนี่ย เฮ้อ!"

จะไปโทษหลิวฮ่าวก็ไม่ได้หรอก เพราะตลอดเวลาที่ช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ เขามีสมาธิจดจ่อและเคร่งเครียดอยู่ตลอดเวลา สมองแทบจะไม่ได้พักเลย ดังนั้น ถ้าหลี่เมิ่งเฉินไม่พูดขึ้นมา หลิวฮ่าวก็คงไม่คิดไปในทางนั้นหรอก

ตอนนี้ เมื่อหลี่เมิ่งเฉินอธิบายให้ฟัง หลิวฮ่าวก็ลองนึกทบทวนถึงรอยยิ้มของหัวหน้าหลินตอนที่คุยกับเขา เขาถึงกับยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง รู้สึกพูดไม่ออกจริงๆ "เฮ้อ! ฉันนี่มัน... เฮ้อ! ถ้าฉันรู้ว่าเขาจะพาไปรับรางวัลหรือคำชมเชย ฉัน... ฉันก็คงไม่... ฉันคงดีใจจนรีบตามเขาไปแล้ว!"

เมื่อเห็นท่าทางซื่อๆ ของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ยิ่งรู้สึกชอบเขามากขึ้น เมื่อสังเกตเห็นรอยเปื้อนบนใบหน้าของหลิวฮ่าว เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าหนังสีดำของหลิวฮ่าว รูดซิปออก แล้วหยิบห่อทิชชูเปียกออกมา

หลี่เมิ่งเฉินใช้นิ้วเรียวยาวดึงทิชชูเปียกออกมาหนึ่งแผ่น แล้วเงยหน้ามองหลิวฮ่าวพลางพูดว่า "หลิวฮ่าว หันหน้ามาทางฉันหน่อย"

หลิวฮ่าวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงแกมสั่งของหลี่เมิ่งเฉิน เขามองเธอแล้วถามว่า "ทำอะไรน่ะ?"

หลี่เมิ่งเฉินเบ้ปาก "สั่งให้หันมาก็หันมาเถอะน่า จะถามอะไรนักหนา? กลัวฉันจะกินเธอหรือไง?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็รีบหันใบหน้าที่เปื้อนคราบสกปรกมาทางเธอ หลี่เมิ่งเฉินจึงใช้ทิชชูเปียกเช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าของเขา

การกระทำของหลี่เมิ่งเฉินทำให้หลิวฮ่าวชะงักไปอีกครั้ง ตอนนี้ใบหน้าของเขากับใบหน้าของเธออยู่ห่างกันไม่ถึงสิบเซนติเมตร เมื่อสัมผัสได้ถึงการกระทำของเธอ ใบหน้าของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

หลี่เมิ่งเฉินเองก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของหลิวฮ่าว เธอยิ้มแล้วถามว่า "นี่ หลิวฮ่าว เป็นผู้ชายแท้ๆ ทำไมถึงหน้าแดงล่ะ?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็เบือนหน้าหนี แล้วปฏิเสธว่า "ฉะ-ฉันหน้าแดงที่ไหนล่ะ ไม่ได้หน้าแดงสักหน่อย"

หลี่เมิ่งเฉินเช็ดหน้าให้หลิวฮ่าวอย่างตั้งใจ จากนั้นก็หยิบทิชชูเปียกแผ่นใหม่มาเช็ดซ้ำอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคราบสกปรกหลงเหลืออยู่ จากนั้นเธอก็ใช้ทิชชูเปียกเช็ดมือให้หลิวฮ่าวต่อ แล้วพูดขึ้นว่า "อืม สะอาดขึ้นเยอะเลย!"

หลังจากเช็ดทำความสะอาดให้หลิวฮ่าวเสร็จ หลี่เมิ่งเฉินก็หยิบทิชชูเปียกแผ่นใหม่มาเช็ดที่น่องของตัวเอง เมื่อเธอเช็ดที่น่อง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

หลิวฮ่าวที่ใบหน้ายังแดงระเรื่อ เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของหลี่เมิ่งเฉิน เขาก็รีบมองไปที่น่องของเธอ แล้วก็พบว่าที่หัวเข่าและน่องของเธอมีรอยถลอก แถมที่น่องขวายังมีรอยขีดข่วนยาวอีกด้วย!

เมื่อเห็นบาดแผลที่ขาของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตอนที่เขาปฐมพยาบาลคุณลุงร้านขายก๋วยเตี๋ยวหลอดปิ้ง หลี่เมิ่งเฉินคุกเข่าอยู่กับพื้นตลอดเวลา แถมคืนนี้เธอยังใส่กระโปรงมาด้วย ขาของเธอจึงไม่มีเสื้อผ้าปกป้อง พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนนั้นขาของหลี่เมิ่งเฉินเสียดสีกับพื้นโดยตรง

และพื้นถนนสายเก่าแห่งนั้นก็ปูด้วยทรายและกรวดผสมกัน เป็นพื้นผิวแบบโบราณ แผ่นหลังของคุณลุงที่ถูกลากไปแค่สิบกว่าเมตรยังเละเทะขนาดนั้น ก็พอจะนึกภาพออกว่าพื้นถนนแบบนั้นมันหยาบแค่ไหน

เมื่อเห็นบาดแผลที่ขาของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ไม่อาจทนดูได้อีกต่อไป เขาหันไปบอกคนขับรถแท็กซี่ทันทีว่า "พี่ครับ ไปโรงพยาบาลประชาชนเลยครับ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว คนขับรถแท็กซี่ก็รีบหันกลับมามองหลิวฮ่าวและหลี่เมิ่งเฉิน เนื่องจากหลี่เมิ่งเฉินนั่งอยู่เบาะหลังฝั่งคนขับ คนขับจึงมองไม่เห็นเธอ เห็นแต่หลิวฮ่าวที่สวมเสื้อแจ็กเก็ตตำรวจ เมื่อเห็นดังนั้น คนขับรถแท็กซี่ก็ถามขึ้นว่า "อ้าว? เป็นตำรวจนี่เอง? มีเรื่องอะไรร้ายแรงหรือเปล่าครับ? ให้ผมช่วยอะไรไหม?"

หลิวฮ่าวไม่ได้ปฏิเสธหรือยอมรับว่าตัวเองเป็นตำรวจ แต่บอกไปตรงๆ ว่า "มีคนเจ็บครับ รีบไปที่โรงพยาบาลประชาชนด่วนเลยครับ!"

คนขับรถแท็กซี่รีบพยักหน้ารับ "ได้ครับ!"

เมื่อเห็นว่ารถแท็กซี่แล่นเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลิวฮ่าวก็ก้มลงมองเสื้อแจ็กเก็ตตำรวจที่ตัวเองใส่อยู่ ก็เข้าใจทันทีว่าคนขับแท็กซี่คนนี้คงคิดว่าเขาเป็นตำรวจจริงๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เสียเวลา

หลิวฮ่าวมองบาดแผลที่ขาของหลี่เมิ่งเฉินด้วยความปวดใจ "เมิ่งเฉิน ทนหน่อยนะ เราใกล้จะถึงโรงพยาบาลแล้ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบกับหลิวฮ่าวว่า "นี่ หลิวฮ่าว มันก็แค่รอยถลอกนิดหน่อยเอง เดี๋ยวพอกลับถึงบ้าน ฉันเอาโพวิโดนไอโอดีนเช็ดๆ ทาๆ ไม่กี่วันก็หายแล้ว ไม่เห็นต้องทำเป็นเรื่องใหญ่เลย"

แต่หลิวฮ่าวไม่ฟังคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน "นี่เรียกว่าเจ็บนิดหน่อยเหรอ!? ไม่เห็นหรือไงว่าหนังถลอกจนเลือดออกแล้วน่ะ? เธอโง่หรือเปล่าเนี่ย?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็อึ้งไป "เธอสิโง่! เธอเป็นหมอนะ แยกไม่ออกหรือไงว่าอะไรคือเจ็บหนัก อะไรคือเจ็บนิดหน่อยน่ะ?"

หลิวฮ่าวตอบกลับทันทีโดยไม่ลังเล "จะพูดยังไงก็ช่าง! แต่ในสายตาฉัน ไม่ว่าเธอจะเจ็บน้อยหรือเจ็บมาก มันก็ถือว่าเจ็บหนักสำหรับฉันทั้งนั้นแหละ!"

คำพูดของหลิวฮ่าวทำเอาหลี่เมิ่งเฉินจุกจนพูดไม่ออก!

จากนั้น หลิวฮ่าวก็ไม่ได้พูดอะไรกับหลี่เมิ่งเฉินอีก เขาแย่งทิชชูเปียกจากมือของเธอ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดไฟฉาย ส่องไปที่บาดแผลบริเวณน่องของเธอ แล้วใช้ทิชชูเปียกแผ่นใหม่เช็ดคราบเลือดที่ซึมออกมาบริเวณรอบๆ บาดแผลอย่างเบามือ

หลังจากเช็ดทำความสะอาดบริเวณรอบๆ บาดแผลเรียบร้อยแล้ว หลิวฮ่าวก็ดึงทิชชูเปียกแผ่นใหม่ออกมาอีกแผ่น เตรียมจะเช็ดลงบนบาดแผลที่น่องของหลี่เมิ่งเฉินอย่างเบามือ