บทที่ 103 เจาะจง?

หลิวฮ่าวที่นั่งอยู่บนโซฟามองตรงไปยังจุดใดจุดหนึ่งด้วยสีหน้าจริงจังและมุ่งมั่น ท่าทางของเขาดูเหมือนกำลังนึกถึงเหตุการณ์บางอย่างอยู่ ซึ่งเขาก็กำลังนึกย้อนไปถึงตอนที่เห็นรถเก๋งสีดำคันนั้นพุ่งชนคนในสี่แยกถนนสายเก่าจริงๆ ว่าตอนนั้นเขาคิดหรือรู้สึกยังไง แต่ถึงจะพยายามนึกแค่ไหน ภาพในหัวก็ยังเลือนราง หลิวฮ่าวจึงตอบกลับไปว่า "ผมจำไม่ได้ชัดเจนนักหรอกครับ จำได้แค่ว่าตอนที่เห็นรถเก๋งสีดำพุ่งชนคนในถนนสายเก่าจากบนกำแพงเมือง ผมตกใจมาก ช็อกไปเลย! เพราะผมไม่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนั้นมาก่อนในชีวิต พอได้ยินเสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้ของผู้คน ผมถึงได้สติ แล้วก็วิ่งลงจากกำแพงเมืองไปโดยไม่ทันได้คิดอะไรเลยครับ"

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังและคำพูดที่เรียบง่ายของหลิวฮ่าว นักข่าวหญิงก็พยักหน้ารับแล้วถามต่อ "รถเก๋งสีดำคันนั้นเสียการควบคุมและพุ่งชนคนในถนนไปแล้ว คนอื่นๆ บนถนนต่างก็พากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอด แต่คุณกลับไม่กลัวและวิ่งลงไปช่วย ทั้งที่คุณสามารถหลบอยู่บนกำแพงเมืองที่ปลอดภัยได้แท้ๆ คุณหมอช่วยบอกเราหน่อยได้ไหมคะว่า ความกล้าหาญของคุณในตอนนั้นมาจากไหนคะ?"

ตอนนี้หลิวฮ่าวเริ่มปรับตัวได้แล้ว ความประหม่าที่เคยมีก็ค่อยๆ หายไป เมื่อได้ยินคำถามของนักข่าวหญิง เขาก็คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า "อืม... จะอธิบายยังไงดีล่ะครับ? ตอนนั้นพอเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ผมก็พุ่งลงไปเลย ถ้าถามว่าเอาความกล้ามาจากไหน พูดตรงๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ พอเห็นว่ามีคนเจ็บ ผมก็พุ่งลงไปช่วยทันทีเลยครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลิวฮ่าว สีหน้าของนักข่าวหญิงก็ดูไม่ค่อยพอใจนัก ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่คำตอบที่เธอต้องการ คำตอบแรกของหลิวฮ่าวก็ดูคลุมเครืออยู่แล้ว พอมาถึงคำถามที่สอง คำตอบของเขาก็ยังคงคลุมเครืออีก พูดง่ายๆ ก็คือถามไปตั้งนาน คำตอบที่ได้กลับมีแค่คำว่า 'ไม่รู้' แล้วการสัมภาษณ์ครั้งนี้มันจะมีความหมายอะไรล่ะ?

จากนั้น นักข่าวหญิงก็มองหลิวฮ่าวด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า "คุณหมอหลิวคะ ฉันเชื่อว่าทุกการกระทำย่อมมีที่มาที่ไปเสมอ อย่างที่โบราณว่าไว้ว่า 'ทุกผลลัพธ์ย่อมมีสาเหตุ' ในสถานการณ์แบบนั้น คนทั่วไปคงเอาแต่หนีเอาตัวรอด คงไม่มีใครกล้าวิ่งเข้าไปหาอันตรายหรอกค่ะ เพราะงั้น ฉันคิดว่าที่คุณกล้าทำแบบนั้น คงต้องมีแรงผลักดันหรือความเชื่อบางอย่างที่ทำให้คุณตัดสินใจทำลงไปอย่างแน่นอน"