บทที่ 104 สวนกลับ

นักข่าวหญิงถึงกับอึ้งไปกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของหลิวฮ่าว แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นมืออาชีพ เธอจึงดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันมาส่งยิ้มให้หลิวฮ่าว ก่อนจะถามคำถามต่อไปว่า "ถ้าอย่างนั้น คุณหมอหลิวคะ ช่วยบอกเราหน่อยได้ไหมคะว่า ความรู้ทางการแพทย์พวกนี้ คุณเรียนมาจากไหนคะ?"

เมื่อได้ยินคำถามของนักข่าวหญิง หลิวฮ่าวก็ชะงักไปเล็กน้อย เขามองเธอด้วยสายตาสงสัย ก่อนจะหัวเราะออกมา "คำถามของคุณนี่มันไร้สาระจังเลยนะครับ ความรู้ทางการแพทย์ของผมมาจากไหนน่ะเหรอ? จะไปมาจากไหนได้ล่ะครับ ก็ต้องมาจากตำราเรียนตอนเรียนมหาวิทยาลัยสิครับ ไม่งั้นผมจะไปเรียนมหาวิทยาลัยทำไมล่ะครับ?"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลิวฮ่าว สีหน้าของนักข่าวหญิงก็ดูเจื่อนลงและกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด ท่าทีที่แข็งกร้าวขึ้นมาอย่างกะทันหันของหลิวฮ่าว ทำให้การสัมภาษณ์ของเธอกลายเป็นเรื่องน่าอึดอัดไปเลย

ในสายตาคนนอก หลิวฮ่าวอาจจะดูแข็งกร้าว แต่มีเพียงเขาเองเท่านั้นที่รู้ดีว่า ในใจลึกๆ แล้ว เขารู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างเพียงใด

อันที่จริง เรื่องวุฒิปริญญาตรีเป็นปมด้อยในใจหลิวฮ่าวมาตลอด ตั้งแต่ย้ายมาอยู่แผนกฉุกเฉิน เขาก็เอาแต่หวาดระแวงและกังวลอยู่ตลอดเวลา กลัวว่าวันใดวันหนึ่งเรื่องวุฒิการศึกษาของเขาจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมา หลิวฮ่าวจึงใช้ชีวิตในแผนกฉุกเฉินด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่งในแต่ละวัน