บทที่ 111 เจ้าบื้อ

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองแก้เก้อ เมื่อเห็นท่าทางซื่อบื้อของเขา หลี่เมิ่งเฉินก็อดหัวเราะไม่ได้ "ตาบื้อเอ๊ย!" เธอบ่นเบาๆ ก่อนจะยกขาขึ้นมาเตะอากาศเบาๆ ให้หลิวฮ่าวดู "ไม่เป็นไรแล้วล่ะ เมื่อวานเปลี่ยนยาไปรอบนึง พอเห็นว่าแผลเริ่มแห้งแล้วก็เลยไม่ได้พันผ้ากอซอีก"

หลิวฮ่าวเห็นว่าแผลที่ขาของหลี่เมิ่งเฉินหายดีแล้วจริงๆ ก็เบาใจ พยักหน้ารับแล้วบอกว่า "วันนี้คนไข้ของฉันคนนึงจะออกจากโรงพยาบาล ฉันเลยจะไปจัดการเรื่องเอกสารให้เขา แล้วก็จะไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลด้วย" พูดจบ หลิวฮ่าวก็คว้ากุญแจบนเคาน์เตอร์พยาบาลเตรียมจะเดินไปที่ห้องทำแผล แต่ยังไม่ทันก้าวเท้า แขนของเขาก็ถูกหลี่เมิ่งเฉินดึงไว้เสียก่อน

หลิวฮ่าวหันกลับมามองหลี่เมิ่งเฉินด้วยความสงสัย "มีอะไรเหรอ?"

หลี่เมิ่งเฉินมองหลิวฮ่าวแล้วถามว่า "จะรีบไปไหนล่ะ? จริงสิ เมื่อเช้าตอนฉันมาถึงโรงพยาบาล ได้ยินพวกพยาบาลคุยกันว่าเมื่อวานมีนักข่าวมาสัมภาษณ์เธอที่แผนกฉุกเฉินด้วยเหรอ เรื่องจริงป่ะเนี่ย?"

เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ชะงักไปเล็กน้อย ข่าวไวขนาดนี้เชียว? แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนักข่าวแห่กันมาจนแทบจะปิดเคาน์เตอร์พยาบาล คงมีคนเห็นไม่น้อย หลิวฮ่าวจึงพยักหน้ารับ "เรื่องจริงสิ เมื่อวานตอนที่ฉันกำลังนอนหลับสบายๆ ก็โดนสายผู้อำนวยการหลี่ปลุกให้ตื่น แล้วก็สั่งให้ฉันรีบมาโรงพยาบาลด่วนเลย ตอนแรกก็นึกว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายอะไร ที่ไหนได้ กลับกลายเป็นว่าต้องมานั่งให้สัมภาษณ์นักข่าวซะงั้น"