บทที่ 110 วันใหม่ที่สดใส

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียง หลิวฮ่าวก็ใจสั่น ไม่นึกเลยว่าผู้อำนวยการหลี่จะมองทะลุความคิดในใจของเขาได้ หลิวฮ่าวจึงยิ้มเจื่อนๆ แก้เก้อ

ผู้อำนวยการหลี่ยกแก้วกระดาษขึ้นจิบน้ำอุ่นอีกอึก แล้วพูดต่อ "สำหรับหลิวเจี้ยนเซิง ลูกศิษย์ที่ฉันสอนมากับมือ ฉันเคยหวังว่าเขาจะนำเทคนิคการผ่าตัดผ่านกล้องที่ฉันสอนไปใช้ประโยชน์ให้เต็มที่ แล้วก็พัฒนาต่อยอดให้ดีขึ้น แต่ฉันคิดผิด เขาเอาแต่โอ้อวดวิชา ไม่คิดจะพัฒนาต่อยอดอะไรเลย พอใจอยู่แค่ความรู้เดิมๆ ที่ฉันสอนให้ แต่ถึงแค่นั้น มันก็มากพอที่จะทำให้เขามีชื่อเสียงในวงการแล้วล่ะ ใช่ เทคนิคการผ่าตัดผ่านกล้องของเขาได้รับการยอมรับจากผู้บริหารโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว บวกกับเขาวิ่งเต้นเก่ง ไม่นานก็ได้ขึ้นเป็นผู้อำนวยการแผนกศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี"

พูดถึงตรงนี้ ผู้อำนวยการหลี่ก็ถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่าย แล้วพูดต่อ "พอได้เป็นผู้อำนวยการ หลิวเจี้ยนเซิงก็เอาแต่คิดเรื่องหาเงิน ไม่สนใจจะพัฒนาเทคนิคการผ่าตัดผ่านกล้องที่ฉันสอนไปเลย แต่ก็ยังดีที่เขาไม่ได้ทิ้งวิชานี้ไปซะทีเดียว ถือว่ายังดีอยู่บ้าง" จากนั้น ผู้อำนวยการหลี่ก็หันมามองหลิวฮ่าว "พูดตรงๆ นะ หลิวเจี้ยนเซิงทำให้ฉันผิดหวังมาก ในเมื่อเขาเป็นลูกศิษย์ฉัน ฉันก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบในการสั่งสอนเขาบ้าง"

เมื่อผู้อำนวยการหลี่พูดมาถึงขนาดนี้ หลิวฮ่าวก็เข้าใจความในใจของเขาแล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่พยักหน้ารับ แต่ในใจลึกๆ หลิวฮ่าวก็ยังคงเป็นห่วงสุขภาพของผู้อำนวยการหลี่อยู่ดี เขากลัวว่าร่างกายของผู้อำนวยการหลี่จะทนความเหนื่อยล้าจากการออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอกไม่ไหว

แต่หลิวฮ่าวก็รู้ดีว่าผู้อำนวยการหลี่เป็นคนดื้อรั้น พูดไปก็ป่วยการ จึงทำได้เพียงปล่อยให้ผู้อำนวยการหลี่ทำตามความต้องการของตัวเอง อีกอย่าง หลิวฮ่าวเองก็รู้สึกโกรธเคืองพฤติกรรมของผู้อำนวยการหลิวเจี้ยนเซิงอยู่เหมือนกัน เขาไม่มีวันลืมว่าอดีตหัวหน้าคนนี้เคยวางกับดักเล่นงานเขา ให้ผู้อำนวยการหลี่เป็นคนสั่งสอนสั่งสอนสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน