บทที่ 113 เริ่มแล้วเหรอเนี่ย?

หลังจากกลับมานั่งที่ห้องทำงานอยู่นาน หลิวฮ่าวถึงจะสงบสติอารมณ์ลงได้

ตอนนี้เองที่เขาเพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า 'สัญชาตญาณดิบของมนุษย์' เป็นอย่างไร สัญชาตญาณที่ว่าก็คือ มนุษย์มักจะไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ อย่างเช่นเด็กหนุ่มที่ชื่อเถียนหลงคนนั้น

สิ่งที่หลิวฮ่าวพูดกับเด็กหนุ่มคนนั้นล้วนเป็นความจริง เขาจำความรู้สึกตอนที่ต้องกรอกคณะแอดมิชชั่นได้อย่างแม่นยำ

ตอนที่คะแนนสอบออกมา หลิวฮ่าวต้องนั่งเปิดดูรายชื่อมหาวิทยาลัยที่เขาสามารถยื่นคะแนนเข้าได้ทีละหน้าๆ อย่างโดดเดี่ยว โดยมีย่านั่งสานตะกร้าไม้ไผ่อยู่ข้างๆ แม้ในใจย่าจะอยากช่วยหลานชายเลือกมหาวิทยาลัยดีๆ แค่ไหน แต่ด้วยความรู้ที่ไม่มี ก็ทำได้เพียงส่งกำลังใจให้เท่านั้น

หลิวฮ่าวมองรายชื่อมหาวิทยาลัยที่ละลานตาด้วยความมืดแปดด้าน แต่เพราะมันคือสิ่งที่จะกำหนดอนาคตทั้งชีวิตของเขา หลิวฮ่าวจึงรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างหนัก ตอนนั้นเขาปรารถนาเหลือเกินว่าอยากให้มีพ่อแม่มาช่วยตัดสินใจให้