บทที่ 114 จัดการ

แม้หลี่เมิ่งเฉินจะเป็นคนร่าเริงแจ่มใส แต่พอต้องมาเจอกับเสียงซุบซิบนินทาลับหลัง เธอก็แอบเขินอายอยู่เหมือนกัน ยังไงซะเธอก็เป็นผู้หญิงนี่นา

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ทำหน้าเซ็ง ส่งต่องานในมือให้ซุนเสี่ยวเจี๋ยที่ยืนแอบขำอยู่ข้างๆ ก่อนจะค้อนขวับให้เสี่ยวเจี๋ยไปหนึ่งวง แล้วถอดหน้ากากอนามัยและถุงมือยางออก เดินออกจากห้องเตรียมยาไป

เมื่อมาถึงตรงหน้าหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง เธอเอื้อมมือไปหยิกแขนเขาหมับเข้าให้ แล้วดุเสียงเขียว "นี่ หลิวฮ่าว พูดเบาๆ หน่อยไม่ได้หรือไง จะกระโตกกระตากไปทำไม ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ?"

หลิวฮ่าวงงเป็นไก่ตาแตก "กระโตกกระตากอะไรล่ะ? ฉันเรียกเสียงเบาแล้วนะ กลัวเธอไม่ได้ยินต่างหากล่ะ!"

เมื่อได้ยินคำตอบของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็ถึงกับกุมขมับ "ไอ้ทึ่มเอ๊ย!" ตอนนี้หลี่เมิ่งเฉินทั้งอึดอัดทั้งหงุดหงิดกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ จะพูดอะไรออกไปก็ไม่ได้ ขืนพูดออกไปก็เท่ากับยอมรับว่าเธอกับเขากำลังคบกันอยู่ แต่ถ้าไม่พูด ไอ้ทึ่มนี่ก็ไม่เข้าใจอีก ปวดหัวจริงๆ