บทที่ 118 เพื่อซื้อบ้าน

หลิวฮ่าวคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วบอกแม่ของเด็กชายว่า "คุณแม่ครับ ช็อกโกแลตที่ลูกคุณแม่กินอยู่ เป็นของพยาบาลในแผนกฉุกเฉินของเราให้มาครับ สบายใจได้ครับ ไม่มีปัญหาแน่นอน"

เมื่อได้ยินหลิวฮ่าวบอกแบบนั้น แม่ของเด็กชายก็ถึงกับบางอ้อ เธอหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ "แหม... สงสัยฉันจะคิดมากไปหน่อย ขอโทษด้วยนะคะคุณหมอหลิว"

หลิวฮ่าวส่ายหน้ายิ้มๆ เป็นเชิงว่าไม่เป็นไร แล้วหันไปพูดกับเด็กชายว่า "อวี่เฉิน หนูต้องจำคำสอนของคุณแม่ไว้ให้ดีนะลูก คุณแม่พูดถูกแล้วล่ะ เรื่องนี้คุณลุงอาจจะคิดน้อยไปหน่อย จำไว้นะลูก วันหลังไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ถ้ามีคนแปลกหน้าเอาขนมมาให้กิน หนูต้องนึกถึงคำสอนของคุณแม่ไว้เสมอ ห้ามรับเด็ดขาด เข้าใจไหมลูก? แต่ช็อกโกแลตวันนี้กินได้ ไม่มีปัญหาจ้ะ"

พูดจบ หลิวฮ่าวก็แอบขำตัวเองที่พูดจาขัดแย้งกันเอง แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาก็ทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ จะโทษใครได้ล่ะ ก็ต้องโทษพวกมิจฉาชีพที่ทำให้คนในสังคมต้องหวาดระแวงกันไปหมด

เด็กชายที่นั่งอยู่บนโซฟาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แม้จะยังดูงงๆ กับคำพูดของหลิวฮ่าวอยู่บ้าง ตอนแรกบอกว่าห้ามรับของคนอื่น แต่ทำไมวันนี้ถึงกินได้ล่ะ? แต่เขาคงเข้าใจประโยคสุดท้ายของหลิวฮ่าวแหละ ถึงได้พยักหน้ารับ จากนั้นเขาก็หยิบช็อกโกแลตออกมาอีกเม็ด แกะกระดาษห่อออก แล้วยื่นให้แม่ "แม่กินสิครับ อร่อยจริงๆ นะ"