บทที่ 119 บ้าไปแล้ว!

หลิวฮ่าวมองหลี่เมิ่งเฉินที่ยังคงบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด จู่ๆ คนซื่อบื้ออย่างเขาก็เกิดปิ๊งไอเดียอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาก้าวเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูหลี่เมิ่งเฉินด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เมิ่งเฉิน ที่ฉันรับผ่าตัดบ้าระห่ำขนาดนี้ ก็เพื่อหาเงินไปซื้อบ้านนะ ถ้าฉันไม่ซื้อบ้าน แล้วฉันจะชนะพนันเธอได้ยังไงล่ะ? ถ้าฉันชนะพนันไม่ได้ แล้วฉันจะ... จริงไหมล่ะ? เธอคงเข้าใจความหมายของฉันนะ"

พูดจบ หลิวฮ่าวก็รีบยืดตัวขึ้นมองหลี่เมิ่งเฉินทันที หลี่เมิ่งเฉินเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของเขาในทันที ใบหน้าสวยหวานของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอเตะหน้าแข้งหลิวฮ่าวไปหนึ่งที แล้วค้อนขวับให้เขาอีกวง ก่อนจะปิดปากเงียบเลิกบ่น แต่ก็อดพึมพำไม่ได้ "ตาแก่หลี่นี่ก็จริงๆ เลย วันเดียวรับคนไข้มาเยอะขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ฉันว่าน่าจะเป็นเพราะชื่อเสียงของผู้อำนวยการหลี่นั่นแหละ พอผู้อำนวยการหลี่ไปออกตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอก คนไข้ที่ชื่นชมในตัวท่านก็คงพากันไปรักษาด้วยกันหมด"

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้าอย่างใช้ความคิด แต่ก็ยังคงสงสัยอยู่ดี "งั้นเหรอ? แต่ฉันว่าต่อให้ชื่อเสียงจะโด่งดังแค่ไหน มันก็ไม่น่าจะเป๊ะขนาดนี้ไหมล่ะ? อยากได้คนไข้แบบไหนก็ได้แบบนั้นเลยเนี่ยนะ! แถมคนไข้พวกนี้ก็เป็นโรคเดียวกับที่เราเพิ่งผ่าตัดไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเป๊ะเลยด้วย!"

เมื่อได้ยินข้อสงสัยของหลี่เมิ่งเฉิน หลิวฮ่าวเองก็สงสัยไม่แพ้กัน ขณะที่หลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉิน และซุนเสี่ยวเจี๋ยกำลังยืนงงกันอยู่นั้น เสียงของผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงก็ดังขึ้น "ก็เพราะวันนี้ฉันไปออกตรวจ แล้วก็ขึ้นป้ายรับเฉพาะการผ่าตัดผ่านกล้องตับและทางเดินน้ำดีไงล่ะ!"