บทที่ 120 อดีต

หลังจากผู้อำนวยการหลี่จื้อเฉียงเดินจากไปด้วยความเหนื่อยล้า หลิวฮ่าวก็หันกลับมาส่งยิ้มแห้งๆ ให้หลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ย "เอ่อ... เมิ่งเฉิน เสี่ยวเจี๋ย คืนนี้พวกเธอสองคนต้องพักผ่อนเยอะๆ แล้วก็รีบเข้านอนนะ พรุ่งนี้เรามีศึกหนักรออยู่"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว หลี่เมิ่งเฉินก็อยากจะฟาดเขาให้ตายคามือตรงนี้เลย ถึงจะโกรธแค่ไหน แต่เธอกับซุนเสี่ยวเจี๋ยก็ต้องจำใจยอมรับความจริง เพราะทั้งคู่ก็เห็นอยู่ตำตาว่าผู้อำนวยการหลี่เป็นคนสั่งการลงมาเอง หลี่เมิ่งเฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะบอกว่า "งั้นเดี๋ยวเราไปเดินเล่นข้างนอกกัน หาต้านชานมไข่มุกนั่งพักสักหน่อย แล้วค่อยปรึกษากันว่าจะจัดลำดับการผ่าตัดพรุ่งนี้กับมะรืนนี้ยังไงดี พอจัดคิวเสร็จ หน้าที่โทรไปแจ้งคนไข้ก็ตกเป็นของเธอนะ หลิวฮ่าว"

หลิวฮ่าวทำหน้างง "อ้าว ทำไมต้องไปปรึกษากันข้างนอกด้วยล่ะ? ไปร้านชานมไข่มุกคนก็เยอะแยะ เสียงดังวุ่นวาย จะไปคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง? ทำไมไม่ไปคุยที่ห้องทำงานฉันล่ะ? ที่นั่นทั้งเงียบ ทั้งมีน้ำให้กิน นั่งคุยกันบนโซฟาสบายๆ ไม่ดีกว่าเหรอ?" หลิวฮ่าวเสนอความคิดเห็นอย่างซื่อบื้อ

เมื่อได้ยินหลิวฮ่าวพูด หลี่เมิ่งเฉินก็ถึงกับกุมขมับ นี่เธอคบเพื่อนที่ความรู้สึกช้าขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? สงสัยต่อไปต้องคอยสะกิดคอยเตือนบ่อยๆ ซะแล้ว ไม่งั้นสมองส่วนนี้ของเขาคงฝ่อหมดแน่ๆ

"ฉันก็รู้ว่าร้านชานมมันคนเยอะเสียงดัง แต่ที่นั่นมันมีชานมขายไง ห้องทำงานเธอมีชานมขายไหมล่ะ? ฉันกับเสี่ยวเจี๋ยเป็นผู้ช่วยผ่าตัดให้เธอเหนื่อยแทบตาย จะขอกินชานมสักแก้วไม่ได้เลยหรือไง?" หลี่เมิ่งเฉินแกล้งทำเสียงงอน