บทที่ 139 สองคำถามจากผู้อำนวยการ

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่ก็เข้าใจว่าเด็กหนุ่มคนนี้คงกลัวท่านจะคิดว่าเขาพูดจาโอ้อวดด้วยความคึกคะนอง หลิวฮ่าวจึงยืนยันอย่างหนักแน่นว่า "ผู้อำนวยการครับ ไว้ใจผมเถอะครับ ผมไม่ได้พูดด้วยความคึกคะนอง แต่ผมมั่นใจจริงๆ ว่าจะสามารถผ่าตัดเคสนี้ได้สำเร็จครับ"

เมื่อเห็นความมุ่งมั่นของหลิวฮ่าว ผู้อำนวยการหลี่ก็ถามด้วยความสงสัย "มั่นใจ? เธอมีความมั่นใจงั้นเหรอ? เอาล่ะ ในเมื่อเธอพูดขนาดนี้แล้ว งั้นบอกฉันมาสิว่า ตลอดสัปดาห์นี้ตารางผ่าตัดของเธอแน่นเอี้ยดทุกวัน เธอเอาเวลาที่ไหนไปศึกษาข้อมูลทางการแพทย์เกี่ยวกับการผ่าตัดสองเคสนี้? แล้วเอาเวลาที่ไหนไปจดจำข้อมูลและขั้นตอนการผ่าตัดทั้งหมดได้?"

หลิวฮ่าวตอบคำถามทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพราะความลังเลหมายถึงความไม่แน่ใจ "ผู้อำนวยการครับ ตั้งแต่ผมเห็นว่ามีคิวผ่าตัดเคสนี้ ผมก็ใช้เวลาช่วงค่ำของทุกวันในการอ่าน ศึกษา จดจำ และจำลองการผ่าตัดในหัวมาตลอดครับ สองวันนี้ผมใช้เวลาไปกับเรื่องนี้ไม่ต่ำกว่าห้าชั่วโมงเลยครับ โดยเฉพาะเมื่อคืน ผมศึกษาการผ่าตัดเนื้องอกกล้ามเนื้อเรียบหลอดอาหารผ่านกล้อง และการผ่าตัดเนื้องอกจิสต์ที่กระเพาะอาหารผ่านกล้อง จนถึงตีสามกว่าถึงจะได้นอนครับ ผมมั่นใจว่าผมจำข้อมูลและขั้นตอนการผ่าตัดที่สำคัญได้ขึ้นใจหมดแล้ว ผมถึงได้กล้ายืนยันกับผู้อำนวยการว่าผมมีความมั่นใจในการผ่าตัดสองเคสนี้มากครับ"

เมื่อได้ยินว่าหลิวฮ่าวทุ่มเทศึกษาเพื่อการผ่าตัดสองเคสนี้ตั้งแต่ค่ำจนถึงตีสาม ไม่เพียงแค่ผู้อำนวยการหลี่เท่านั้น แต่หลี่เมิ่งเฉินและซุนเสี่ยวเจี๋ยก็ต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน

ผู้อำนวยการหลี่มองหลิวฮ่าวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ แล้วยิ้มและพยักหน้ารับ "หลิวฮ่าว ในเมื่อเธอพูดขนาดนี้ แถมยังทุ่มเทความพยายามให้กับการผ่าตัดครั้งนี้อย่างมาก บอกตรงๆ ว่าฉันรู้สึกภูมิใจในตัวเธอจริงๆ ในเมื่อเธอมั่นใจขนาดนั้น ฉันก็จะขอทดสอบเธอสักหน่อย ดูสิว่าเธอจำอะไรได้บ้าง อย่าลืมนะว่านี่คือการผ่าตัด และคนที่นอนอยู่ตรงหน้าเธอคือชีวิตคน ไม่ใช่หุ่นทดลอง เข้าใจไหม?"