บทที่ 148 ความใฝ่ฝัน

หลี่เมิ่งเฉินเข้าใจลูกศิษย์อย่างซุนเสี่ยวเจี๋ยดี เธอรู้ว่าทำไมซุนเสี่ยวเจี๋ยถึงมีสีหน้ากังวลแบบนั้น แต่ด้วยความที่ซุนเสี่ยวเจี๋ยเป็นเด็กซื่อๆ และขี้อาย เธอจึงไม่กล้าพูดความในใจออกมาต่อหน้าผู้อำนวยการหลี่ ได้แต่เก็บความกังวลนั้นไว้ในใจ

ในฐานะอาจารย์ หลี่เมิ่งเฉินจึงต้องเป็นกระบอกเสียงให้ลูกศิษย์ของเธอ "ผู้อำนวยการหลี่คะ ท่านก็รู้ใช่ไหมคะว่าเสี่ยวเจี๋ยยังเป็นแค่นักศึกษาฝึกงาน และกำลังจะเรียนจบในเดือนกันยายนนี้แล้ว ตอนนี้เสี่ยวเจี๋ยกำลังกังวลเรื่องหางานทำน่ะค่ะ"

ผู้อำนวยการหลี่พยักหน้ารับ "กังวลทำไมล่ะ? เรียนจบก็มาสมัครงานที่โรงพยาบาลเรา อยู่แผนกเรานี่แหละ ดีจะตาย! อีกอย่าง ฉันก็เห็นผลงานของเสี่ยวเจี๋ยในช่วงที่ผ่านมาแล้ว เธอทำหน้าที่ผู้ช่วยผ่าตัดได้ดีมากเลยนะ มาสมัครงานที่นี่ ไม่มีปัญหาแน่นอน"

หลี่เมิ่งเฉินพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ค่ะ ช่วงที่ผ่านมาหนูเป็นคนดูแลเสี่ยวเจี๋ยเอง เธอทำงานเก่งและคล่องแคล่วมากเลยค่ะ แต่ว่า... ผู้อำนวยการหลี่คะ ท่านทราบไหมคะว่าเสี่ยวเจี๋ยเรียนจบแค่ระดับอนุปริญญาน่ะค่ะ ซึ่งท่านก็รู้ดีว่าโรงพยาบาลของเรารับพยาบาลวุฒิปริญญาตรีขึ้นไปเท่านั้น ปัญหาคือต่อให้เสี่ยวเจี๋ยจะทำงานเก่งแค่ไหน เธอก็ไม่มีทางได้ทำงานที่โรงพยาบาลนี้หรอกค่ะ นี่แหละคือสิ่งที่เสี่ยวเจี๋ยกังวล"

ผู้อำนวยการหลี่ถึงกับบางอ้อเมื่อได้ยินคำอธิบายของหลี่เมิ่งเฉิน แต่ท่านไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไปทันที ได้แต่หรี่ตามองซุนเสี่ยวเจี๋ยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม